Κάτι πήρε το αυτί μου…

Έμαθα σήμερα ΚΥΡΙΑΚΗ, ...ότι χθες, πραγματοποιήθηκε μία «μυστική» συνάντηση παλαιών και παλαιοτέρων (αυτό για να ξεχωρίζουμε και τις ηλικίες) στελεχών της Ενορίας μας… πού λέτε;;;;

Μα φυσικά σε μαγαζί εστίασης…

Και ήθελαν να είναι τόσο «μυστική» αυτή η συνάντηση που δεν διάλεξαν κάποιο από τα μαγαζιά της περιοχής μας, αλλά το τραπέζι κλείστηκε σε μαγαζί της ενοριακής περιφέρειας ενός εκ των συνδαιτημόνων που είναι παλαιό στέλεχός μας…

Δεν πειράζει, ευχόμαστε να περάσατε καλά (και να φάγατε καλά)

Έμαθα, επίσης, ότι – μεταξύ άλλων – σε αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε δεν έλειψαν τα γέλια (δυνατά και φωναχτά γέλια), η διηγήσεις παλιών ιστοριών και γεγονότων, οι ενθυμήσεις ζώντων και κεκοιμημένων αγαπημένων προσώπων (όπως και του σήμερα εορτάζοντος Γρηγόρη Μπούτση), αλλά και τα μεταξύ τους πειράγματα….

Βλέπετε…. έμαθα, ότι είχαν καιρό να συναντηθούν…

… όπως επίσης έμαθα, ότι σχεδόν κανονίστηκε και η επόμενή τους συνάντηση.

Για ένα έχουμε να προειδοποιήσουμε: Μπορεί να μην έχουμε υλικό από τη χθεσινή τους συνάντηση (μνημόσυνο), αλλά την επόμενη φορά θα φροντίσουμε να βρούμε.

Χρειάζονται, πάντως, αυτά και μακάρι να μπορέσουμε κάποια στιγμή να ανταμώσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, μικροί και μεγάλοι, παλαιοί και νεότερη σε μία παρόμοια συνεστίαση, αυτή τη φορά στο Πνευματικό μας Κέντρο.

Να θυμηθούμε τα παλιά, στον χώρο που συνέβησαν…

Καλή αντάμωση!!!

 

Διαβάστε περισσότερα

...«τουλάχιστον έχουμε περάσει ωραία!!!»

Ανοίγουμε πάλι το ΧΡΟΝΟΝΤΟΥΛΑΠΟ της (ενοριακής μας) ιστορίας για να θυμηθούμε…

Μνήμες που – ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ – έχουν χαραχτεί μέσα μας… έχουν ριζώσει στη καρδιά στο νου μας και κάθε φορά που τις ανασύρουμε είτε νοσταλγούμε και συγκινούμαστε, είτε ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια με όσα έχουμε κάνει (ή δεν έχουμε κάνει) στη ζωή μας!

Ιστορίες και στιγμές ευλογημένες που κοινό παρονομαστή είχαν τον Χριστό και την Εκκλησία Του, την ενοριακή ζωή η ο οποία ήταν (και είναι) γεμάτη χαρές και όμορφα – ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ – όμορφα συναισθήματα!

Όταν κοιτάς τα πράγματα από απόσταση βλέπεις τα ουσιαστικά της ζωής και έχεις, σίγουρα, καθαρότερο κριτήριο, μεγαλύτερη εμπειρία και ωριμότητα.

Καθώς βρισκόμαστε ακόμη στο ξεκίνημα μίας νέας χρονιάς, συνειδητοποιούμε ότι την 1^η Φεβρουαρίου ανοίγει το Τριώδιο και πορευόμαστε σιγά – σιγά για το Άγιο Πάσχα!

Έτσι είναι η ζωή… έτσι είναι ο χρόνος… κυλάει και ούτε που καταλαβαίνεις πότε ήσουν παιδί και πότε απέκτησες παιδιά (για την ακρίβεια μας τα χάρισε ο Θεός)!!!

…και όπως - ΣΟΦΑ - λέει και μία ψυχή: «τουλάχιστον έχουμε περάσει ωραία!!!»

Άντε και καλή συνέχεια!!!

Διαβάστε περισσότερα

Από Κυριακή σε Σάββατο - τα πολύ παλιά τα χρόνια - και ένα υστερόγραφο με μια (εύλογη) απορία. - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Καταρχάς …Χρόνια Πολλά, καλά και Ευλογημένα!

Χρόνια πολλά και για χθεσινή μεγάλη εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου και για τα Χριστούγεννα, μιας και από εχθές ακούμε στις Καταβασίες του Όρθρου το «Xριστός γεννάται δοξάσατε…»! (το Σαρανταλείτουργο έχει ήδη ξεκινήσει από τις 15 Νοεμβρίου)

Με το καλό, λοιπόν, τα Άγια Χριστούγεννα του Κυρίου μας!

…και τώρα στο θέμα μας… (Ακολουθούν και φωτογραφίες από παλαιότερες χειροτεχνίες του Κατηχητικού μας)

Επειδή σε προηγούμενες αναρτήσεις ασχοληθήκαμε με την Κυριακή, φτάνοντας στο σημείο να δημιουργήσουμε και τη στήλη «Κυριακάτικες ιστορίες», είπαμε σήμερα Σάββατο να ασχοληθούμε με …το Σάββατο.

Σάββατο στο Κατηχητικό!

Με την παραπάνω φράση θα μπορούσαμε να βάλουμε τελεία στην παρούσα ανάρτηση, όχι γιατί δεν έχουμε τί άλλο να πούμε…

Ίσα – ίσα… το αντίθετο.

Επειδή ολόκληρο το Σάββατο ήταν «…στο Κατηχητικό»!!!

Ημέρα Κατήχησης, αλλά πολλών δραστηριοτήτων.

Για αρκετά χρόνια, εξάλλου, ακόμη και η χορωδία γινόταν Σάββατο.

Το πρωί του Σαββάτου – από τα πολύ παλιά τα χρόνια – ήταν «αφιερωμένο» στα παιδιά του δημοτικού σχολείου, ενώ από τις 16:00 και μετά στα παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου.

Χορωδία και χορευτικά …το ίδιο. Πρωί τα μικρά, απόγευμα τα μεγάλα.

Όλα αυτά βέβαια με μικρές αλλαγές από χρονιά σε χρονιά.

Το βέβαιο πάντως ήταν ότι το Σάββατο ήταν αφιερωμένο στην Κατήχηση και αυτό γιατί – τα πολύ παλιά τα χρόνια – ανταμώναμε πολλοί περισσότεροι στον Εκκλησιασμό της Κυριακής.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Καλά, από όσους διαβάζουν τις αναρτήσεις μας κανείς δεν πήγαινε στο Κατηχητικό για να «ζηλέψει» και να γράψει και εκείνος τις δικές του εμπειρίες;;;

Ούτε ένας δεν έχει βρεθεί…

Εμείς, πάντως, αναμένουμε…

Διαβάστε περισσότερα

Θα σέβεσαι… - Έχω προλάβει την εποχή που όταν δεν ακούγαμε καλά στο τηλέφωνο, λέγαμε «πάρε το μηδέν» και όχι «κουνήσου λίγο γιατί δεν έχει σήμα εκεί που είσαι».

(και ένα ερώτημα στο τέλος)

Φυσικά μιλάμε για την εποχή που δεν υπήρχαν οι ‘’ειδοποιήσεις – υπενθυμίσεις’’.

Ούτε like’s, ούτε μηνύματα στις 2 το βράδυ, ούτε Google Maps να μας λέει πού να στρίψουμε… (Εδώ ανοίγω μία παρένθεση: όποιος ήξερε παλιά να χρησιμοποιεί χάρτη στο αυτοκίνητο ήταν τουλάχιστον ευφυής. Έφτανες σε ένα σημείο που για να συνεχίσεις στον ίδιο δρόμο έπρεπε από τη σελίδα 128 που ήσουν να πας στην 324… ολόκληρη έρευνα… άσε που χρειαζόσουν απαραίτητα και συνοδηγό…)

(και συνεχίζω…)
Κι όμως… ζούσαμε! Ζούσαμε και μάλιστα μια χαρά!!!

Μιλάμε για τότε που αν ήθελες να βρεις μια πληροφορία ή άνοιγες εγκυκλοπαίδεια (εμείς είχαμε μία κόκκινη με πολλούς τόμους) ή πήγαινες στην βιβλιοθήκη και έπαιρνες σημειώσεις με στυλό (αυτό δεν χρειάστηκε να το κάνω ποτέ).
Τώρα απλά γκουγκλάρεις (ή googleάρεις).

Μιλάμε για τότε που όταν έλεγες «Ραντεβού στις 6:000 στην πλατεία», όντως εμφανιζόσουν στις 6:000, γιατί δεν υπήρχε το «στέλνω μήνυμα, έχει κίνηση».

… και κυρίως τα Σαββατόβραδα (τα βράδια μας γενικά) δεν περνούσαν με scrolling. Περνούσαν με βιντεοκασέτες (πολύ παλιά), επιτραπέζια, ή απλώς… βαριόμασταν. Και αυτή η βαρεμάρα, όσο και αν σήμερα μας κάνει εντύπωση, είχε κάτι δημιουργικό μέσα της. Από εκεί ξεκινούσαν οι ιδέες, τα όνειρα και το «τι θα κάνουμε αύριο;».

Τα ταξίδια δεν είχαν GPS, παρά έναν τσαλακωμένο χάρτη στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου.

Οι φωτογραφίες δεν ήταν αμέτρητες (υπάρχει και προγενέστερη σχετική ανάρτηση για αυτό το θέμα). Ήταν 24 καρέ, κι έπρεπε να διαλέξεις προσεκτικά τι αξίζει να αποτυπωθεί.
Κι αν ήθελες να μάθεις τα νέα ενός φίλου, τον έπαιρνες τηλέφωνο στο σπίτι (με πιθανότητα να το σηκώσει η μαμά του – συνήθως έτσι γινόταν). – Θυμάμαι ότι είχαμε ένα σταθερό τηλέφωνο με καντράν και αρκετά μέτρα καλώδιο, για να μπορούμε να μιλάμε σε όποιο δωμάτιο θέλαμε…

ΣΗΜΕΡΑ… έχουμε τα πάντα σε μια οθόνη και ίσως, για αυτό, μερικές φορές νιώθουμε ότι μας λείπει κάτι.

Όχι ότι η τεχνολογία είναι κακή εξέλιξη. Όχι. Όλοι τη χρησιμοποιούμε και είναι και πολύ χρήσιμη. Έχω, όμως, την αίσθηση ότι – όπως συμβαίνει σε πολλά πράγματα της ζωής μας – το έχουμε παρακάνει λίγο… Της έχουμε δώσει πολύ χώρο στην καθημερινότητά μας, ξεχνώντας την πραγματική, ουσιαστική και αληθινή σύνδεση… χωρίς Wi - Fi.

Τότε που η ζωή μας είχε ισχυρό σήμα καρδιάς!!!

ΕΡΩΤΗΜΑ: Ειλικρινά τώρα… θα μπορούσατε να ζήσετε με απλότητα, έστω για μία εβδομάδα;;;

Εσείς, τί θυμάστε πιο έντονα από την εποχή πριν το ίντερνετ;    Ε;;;;;;;;;

έγραψε ...ο ευγνώμων

Διαβάστε περισσότερα

"Χρονοντούλαπο" - Θυμάμαι μια Κυριακή… (και ένα υστερόγραφο)

γράφει... ο ευγνώμων

Οι ιστορίες από το «Χρονοντούλαπο» συνεχίζονται, εγκαινιάζοντας – ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα – την υποενότητα - φάκελο «Κυριακάτικες Ιστορίες»

Θυμάμαι, λοιπόν μια Κυριακή...

… το πολύ μακρινό 199… τόσο (στο μυαλό μου είναι – όχι σαν χθες, αλλά – σαν προχθές σίγουρα) που στο Ναό μας είχε έρθει ένας μεγάλος (και σε όνομα και σε ηλικία) πολιτικός για ένα μνημόσυνο.

Είδηση τότε για τη γειτονιά… Ήρθε στην Αγια - Σοφιά ο…

Αφού τελέστηκε το ιερό Μνημόσυνο στο Ναό, στη συνέχεια όλοι πήγαν στο Πνευματικό μας Κέντρο για να συλλυπηθούν την οικογένεια.

Ο κόσμος …«ουρά μέχρι έξω» ...και μαζί και ο κ. τάδε.

Στην ενοριακή μας παρέα και συντροφιά είχαμε τότε έναν που ήξερε από φωτογραφίες.

Θυμίζω ότι οι φωτογραφίες τότε ΔΕΝ ήταν ψηφιακές. Είχαμε το παλιό, καλό, παραδοσιακό φιλμ, το οποίο όταν τελείωνε, το πηγαίναμε στο φωτογράφο και μας εμφάνιζε τις φωτογραφίες.

Είχαμε πει, λοιπόν στον Στέφανο, το φίλο που ήξερε από φωτογραφίες και είχε μία πολύ καλή φωτογραφική μηχανή, να έρθει και να τραβήξει φωτογραφίες από την παρουσία του κ. τάδε στην Αγία Σοφία.

Όλα πήγαιναν καλά…!!!

Είπαμε, το μνημόσυνο τελέστηκε, ο καφές δόθηκε, ο κόσμος συλλυπήθηκε, ο φωτογράφος απαθανάτιζε.. τραβούσε φωτογραφίες… και δώστου φωτογραφίες… και «κύριε τάδε να βγάλουμε και μαζί μια φωτογραφία»… καταλαβαίνετε.

«Κλικ» στο «κλικ» των φωτογραφιών, κάποια στιγμή το φιλμ τελείωσε…

…και όχι μόνο τελείωσε, αλλά ΔΕΝ υπήρχε άλλο.

Βλέπετε δεν γνωρίζαμε πολύ νωρίτερα για την επίσκεψη του κ. τάδε. Το μάθαμε τελευταία στιγμή… και τελευταία στιγμή πήγε ο Στέφανος (καλή του ώρα όπου και αν είναι τώρα) να φέρει από το σπίτι του τη φωτογραφική του μηχανή με όσο χώρο είχε απομείνει στο φιλμ, φυσικά (Κυριακάτικα πού να έβρισκε τότε να αγοράσει άλλο;;;).

«Ρε σεις… τελείωσε το φιλμ. Τι κάνουμε τώρα;», ρώτησε εμφανώς αμήχανα ο Στέφανος…

Για να λάβει την αποστομωτική (αλλά – για εμένα – λογικότατη) απάντηση: «Τράβα φωτογραφίες σαν να έχεις φιλμ».

Ώπερ και εγένετο.

Τα «κλικ» στη φωτογραφική μηχανή συνεχίστηκαν, όλοι πόζαραν με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, χωρίς φυσικά να γνωρίζουν ότι οι αναμνήσεις από αυτές τις φωτό θα έμεναν – στην καλύτερη περίπτωση - μόνο στη μνήμη τους.

Εμείς, με την τρέλα της νεότητας τότε, γελούσαμε λες και «μας καθάριζαν αυγά», αλλά όχι χωρίς λόγο… γιατί όσοι ξέραμε, λέγαμε: 

«Χαμογελάστε λίγο… Πώς θα βγουν όμορφες οι φωτογραφίες; Γελάστε, γιατί θα τις βλέπουν τα εγγόνια σας και θα καμαρώνουν όταν μεγαλώσουν (αμ δε…) »… και άλλα πολλά τέτοια.

Περιττό να σας πως ποιο ερώτημα επικρατούσε αργότερα σε κάθε εκδήλωση που ο Στέφανος έβγαζε φωτογραφίες….

Έξυπνοι είστε… θα το βρείτε.

Καλή Κυριακή!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Περιμένουμε και τις δικές σας Κυριακάτικες ιστορίες…!!!

Διαβάστε περισσότερα

Καλωσορίσατε στην Κυριακή μας! …και ένα παλιό πρόγραμμα Κυριακής…

«Η Κυριακή, η Κυριακή ας ήταν πιο μεγάλη…» λέει το γνωστό κινηματογραφικό άσμα.

Μα, είναι!!! Η ΚΥΡΙΑΚΗ είναι η μεγαλύτερη και η ωραιότερη ημέρα της εβδομάδος!

Ιδιαίτερη ημέρα για όλους… ιδίως όμως για εμάς τους Χριστιανούς!

Είναι η ημέρα που θα ανταμώσουμε στο Ναό και θα μετέχουμε στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας!

Είναι η ημέρα που θα την «αφιερώσουμε»  (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε) στην Ενορία μας!

Και φυσικά είναι η ημέρα όπου θα ανταμώσει (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε) όλη η οικογένεια. Θα βρεθούν (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε) όλοι γύρω από το ίδιο τραπέζι… όχι μόνο για το φαγητό (άντε και για αυτό), …αλλά κυρίως για την ένωση της οικογένειας και των φίλων. Για το αντάμωμα… (άντε και για το γλυκό)

Για την ανταλλαγή απόψεων, για τις διαφωνίες σε θέματα επικαιρότητας – και όχι μόνο.

ΘΥΜΑΜΑΙ… το πρόγραμμα της Κυριακής όταν ήμουν μικρός… στο Δημοτικό.

Το πρωί, νωρίς – νωρίς, είχε Εκκλησιασμό. Από τις 6:50 το αργότερο στην Εκκλησία. Παπαδάκι, Ψαλτήρι κλπ.

Μετά… λίγο μάζεμα και καθαριότητα του Ιερού… λίγο παιχνίδι (κυρίως πινγκ πονγκ) μέχρι να πάει 11:00 ή 12:00 και να αρχίσει η Χορωδία. Καταλαβαίναμε ότι η ώρα πέρναγε όταν η Κατερίνα άρχισε και ρωτούσε: «κ. Παναγιώτη τελειώνουμε;» «Γιατί Κατερίνα;», ρωτούσε εκείνος. «Πείνασα…» απαντούσε η Κατερίνα.   …και εάν την έβλεπες ζύγιζε δεν ζύγιζε 25 κιλά με ρούχα και παπούτσια (και το κόκκινο τετραδιάκι κα Χριστίνα…)

Αργότερα, το μεσημέρι στο σπίτι για το οικογενειακό τραπέζι. Εγώ συνήθως έτρωγα μακαρόνια σε όλες τους τις εκδοχές (…με κρέας, με κιμά, παστίτσιο, σουφλέ κλπ)

Αφού καταπιανόμουν λίγο με το διάβασμα (ο Θεός να το κάνει) για το σχολείο, το απόγευμα επιστροφή στο Πνευματικό Κέντρο για παιχνίδι, δραστηριότητες, πρόβες σε θεατρικά, χορευτικά κλπ.

Βλέπετε, όπως και τώρα, έτσι και τότε, πάντα κάτι ετοιμάζαμε… για κάτι πάντα προετοιμαζόμασταν…

Αυτό όμως θα αποτελέσει ξεχωριστό κεφάλαιο αναρτήσεων. Παλαιές γιορτές και Εκδηλώσεις… Παρασκήνιο από πρόβες… «Μυστικές» φωτογραφίες… ατέλειωτες δημιουργικές ημέρες και ώρες ξεγνοιασιάς, καλής παρέας, ωφέλιμης συντροφιάς και γέλιου…

Εις το επανα-διαβάζειν, λοιπόν!!!

Προς το παρόν… Καλή Κυριακή!!!

γράφει... ο ευγνώμων

 

Διαβάστε περισσότερα

Μία Χαρά… Μία Απάντηση… και Μία Αναμονή!

Ξεκινάμε με την αναμονή: Δεν έχουμε δει στο mail μας ακόμα κάποια δική σας ιστορία… Αναμένουμε!!!

Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που το πρώτο μικρό κείμενο της συντακτικής μας ομάδος και της ομάδος διαχείρισης των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, στην ενότητα «Χρονοντούλαπο» έτυχε τόσο μεγάλης – για τα δεδομένα μας – υποδοχής.

Βοήθησε βέβαια σε αυτό και μία λάθος πληροφορία από τον κ. Κώστα για το επώνυμο του Παναγιώτη Γουλάκου (μας είπε Παυλάκο, αλλά τον δικαιολογούμε ένεκα της ηλικίας).

Επειδή όμως από ότι φαίνεται στο διαδίκτυο ο κ. Γιώργος Μουνδρέας έχει άγρυπνο μάτι και τα παρατηρεί όλα, μας διόρθωσε (και πολύ σωστά έκανε).

Η σωστή απάντηση, λοιπόν, με τα δεδομένα «Υπεύθυνος Χορωδίας» και «Παναγιώτης», είναι: Γουλάκος.

Με την ευκαιρία να πούμε ότι κάπου πρέπει να υπάρχει και ένα από τα τετράδια της χορωδίας. Οι παλαιοί θα θυμάστε ότι τα ντύναμε με κόκκινο χρώμα. Διαδικασία ολόκληρη (για να μην πω ‘’ιεροτελεστία’’».

Εκεί γράφαμε με «καλά γράμματα» τα τραγούδια και είχαμε φυσικά άλλο για τις πρόβες και άλλο για την εκδηλώσεις μας!

Σε επόμενη ανάρτηση χρωστάμε φωτογραφία από το κόκκινο γιλεκάκι και το κόκκινο τετράδιο της χορωδίας.

Διαβάστε περισσότερα

5 + 1 θύμισες…

Θυμάμαι…

…την πρώτη μου κατηχήτρια… Ελένη Μελά να είσαι καλά όπου και αν βρίσκεσαι!!!

Θυμάμαι…

…την πρώτη μας αίθουσα… Το δωματιάκι στο γυναικωνίτη!!! Ναι, τότε κάναμε μάθημα στην Εκκλησία και στο παλιό καφενείο απέναντι (αυτό που μετέπειτα έγινε παιδότοπος κλπ κλπ κλπ). Μιλάμε φυσικά για τα μέσα - τέλη της δεκαετίας του 1980 (…ωραία χρόνια!!!)

Θυμάμαι…

…τα μπλε τετραδιάκια που κολλάγαμε την εικόνα και από κάτω το σύνθημα του μαθήματος. Προσέχαμε να κάνουμε και ωραία γράμματα... (τρομάρα μας)

Θυμάμαι…

… τα κόκκινα γιλεκάκια που φοράγαμε στη χορωδία. Όσο και αν ακούγεται περίεργο, το έχω ακόμη… το γιλεκάκι που φορούσα στη χορωδία όταν πήγαινα δημοτικό (λίγο τσαλακωμένο βέβαια, αλλά ποιος νοιάζεται;;; τώρα ούτε για γάντι δεν μου κάνει…)

Θυμάμαι…

… το ενοριακό μας περιοδικό, το «ΛΟΙΠΟΝ». Για λόγους δικαιοσύνης: τον τίτλο τον οφείλουμε στην κα Αντζολέτα Λεοντσίνη, η οποία παραμένει κατηχήτρια της Ενορίας μας.

Θυμάμαι…

… όλους του Ιερείς του Ναού μας από τότε έως σήμερα… όλους μου τους Κατηχητές και τα στελέχη της Ενορίας μας… όλες τις κυρίες και τους επιτρόπους που διακονούσαν όπου χρειαζόταν… όλους τους ψαλτάδες και τις νεοκόρισσες… (σχεδόν) όλα τα χιλιάδες παιδιά που πέρασαν από τα Κατηχητικά μας όλα αυτά τα χρόνια.

ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ!!! 

Από όλους μάθαμε πολλά!

Τους κεκοιμημένους τους μνημονεύουμε στην Αγία Πρόθεση και ζητούμε την ευχή τους.

Του ζωντανούς, τους παρακαλούμε – και κυρίως τους νέους μας - να συνεχίσουν να βρίσκονται κοντά στο Χριστό και την Εκκλησία Του. Να είναι ενωμένοι με του Σώμα και το Αίμα Του.

Να συνεχίζουν με όποιο τρόπο μπορούν την μικρή ενοριακή μας προσπάθεια και όταν έρθει η ευλογημένη, και για εκείνους, ώρα να παραδώσουν τη σκυτάλη Δοξάζοντας τον Πανάγιο Θεό μας...

...για όλες τις στιγμές της ενοριακής μας ζωής, οι οποίες συνόδευαν – και συνοδεύουν – πάντα και τις στιγμές της καθημερινότητάς μας!!!

Διαβάστε περισσότερα

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ - Χρονοντούλαπο: Μια στήλη …για ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ.

Συνήθως ο λαός μας χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη για να αναφερθεί σε κάτι που τελείωσε… που είναι παλιό… που ανήκει στο παρελθόν και μόνο.

* * * * * * * * * * * * * * * *

Υπάρχουν στιγμές που μια φωτογραφία (παλιά ή πιο πρόσφατη), ένα ξεχασμένο αντικείμενο ή ακόμα και μια μυρωδιά, μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο. Σε εποχές και χρόνια που πέρασαν… σε ανθρώπους που αγαπήσαμε… σε γεγονότα που άφησαν σημάδια — μικρά ή μεγάλα — στη μνήμη μας...

Η στήλη «Χρονοντούλαπο» ‘’γεννήθηκε’’ ακριβώς από αυτή την ανάγκη: να ξεσκονίσουμε τις ιστορίες που έμειναν κρυμμένες σε συρτάρια και μνήμες. Να δώσουμε φωνή σε αναμνήσεις, εικόνες, γεγονότα που ίσως δεν έφτασαν ποτέ μέχρι τις σελίδες ενός βιβλίου, αλλά ζουν ακόμα μέσα μας.

Συνήθως ο λαός μας χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη για να αναφερθεί σε κάτι που τελείωσε… που είναι παλιό… που ανήκει στο παρελθόν και μόνο.

Για την ακρίβεια είναι «ο μεταφορικός τόπος όπου μένει ξεχασμένο κάτι επί πάρα πολύ χρόνο».

Όταν όμως αποφασίσουμε να ανοίξουμε αυτό το «ντουλάπι», γεμίζουμε με αναμνήσεις, όμορφες στιγμές, θύμισες που έχουν χαραχτεί βαθιά στην καρδιά μας. Αναπολούμε γεγονότα, νοσταλγούμε καταστάσεις και περιόδους μιας «άλλης εποχής».

Έτσι λοιπόν κι εμείς, αποφασίσαμε (και πάλι) να ανασύρουμε από το «ενοριακό χρονοντούλαπο» τέτοιες όμορφες στιγμές ενοριακής ζωής, με διάφορους τρόπους: Είτε με ανάρτηση παλιών φωτογραφιών και video, είτε…

Κάθε φορά, με αφορμή κάτι απλό — μια φωτογραφία, μια λέξη, ένα ημερολόγιο, ένα αντικείμενο — θα ανοίγουμε το χρονοντούλαπο και θα φέρνουμε στην επιφάνεια μια αφήγηση. Μια μικρή ιστορία από το παρελθόν. Ίσως προσωπική... Ίσως συλλογική... Σίγουρα, όμως, ανθρώπινη!!!

Αν αγαπάτε τις ιστορίες, τη νοσταλγία και τις μικρές λεπτομέρειες που φτιάχνουν τη μνήμη, σας προσκαλούμε να τις ξεκλειδώσουμε μαζί.

…και φυσικά περιμένουμε και τις δικές σας ιστορίες στο agiasofiapeiraios@yahoo.gr

(ειλικρινά θα το περιμένουμε με μεγάλη χαρά!!!)

Διαβάστε περισσότερα

Σαν σήμερα...

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εις Κύριον εκδημία (22/03/2004), του επί σειρά ετών εφημερίου της Ενορίας μας, μακαριστού Αρχιμανδρίτου Ιερόθεου Καρελά.

Στο video που ακολουθεί μπορείτε να δείτε φωτογραφικό υλικό από την πλούσια λατρευτική και ιεραποστολική δραστηριότητά του.

Ας είναι αιωνία του η μνήμη, να έχουμε την ευχή του και ο Κύριος να τον αναπαύει στην θριαμβεύουσα Εκκλησία Του.
 

Διαβάστε περισσότερα

Θυμάμαι...

Ο π.Καλλίνικος Μαυρολέων, γράφει για το ξεκίνημα του Ραδιοφωνικού Σταθμού
της Πειραϊκής Εκκλησίας

Θυμάμαι τη μεγάλη χαρά που νιώσαμε όλοι, νέοι τότε, στο άκουσμα της επιθυμίας του Σεβ. Μητροπολίτη πρ. Πειραιώς κ.Καλλινίκου, να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο βήμα- άμβωνα, που θα κηρύττει το λόγο του Θεού!

Θυμάμαι τη μεγάλη συγκίνηση, που έκανε την καρδιά μας να ριγά, όταν «βγήκε στον αέρα» η πρώτη εκπομπή!

Διαβάστε περισσότερα

Αναμνήσεις από την ενορία της Αγίας Σοφίας Πειραιώς - ΜΕΡΟΣ Β΄

Τα χρόνια περνούσαν και έφτασε ο καιρός όπου τελείωσε το κτίριο στο οποίο θα γινόντουσαν πλέον τα κατηχητικά μας και οι υπόλοιπες δραστηριότητες τις ενορίας. Το πνευματικό κέντρο ήταν έτοιμο να ανοίξει τις πόρτες του  και να δεχτεί όλες αυτές τις ψυχές των μικρών παιδιών που μας εμπιστεύονταν οι γονείς για να διδαχθούν όλα αυτά τα οποία μας έμαθαν κι εμάς τα προηγούμενα χρόνια. Με την χάρη του Θεού, τις πρεσβείες των Αγίων και την εμπειρία των ιερέων, ξεπερνούσαμε κάθε εμπόδιο. Κι έτσι πέρναγε ο καιρός...

Ερχόντουσαν π.χ. τα Χριστούγεννα και έπρεπε

Διαβάστε περισσότερα

Νέα ενότητα: "Χρονοντούλαπο"

Καλημέρα. Σήμερα εγκαινιάζουμε μία νέα στήλη στο blog μας. Το όνομα αυτής… «Χρονοντούλαπο».

Συνήθως ο λαός μας χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη για να αναφερθεί σε κάτι που τελείωσε… που είναι παλιό… που ανήκει στο παρελθόν και μόνο.

Για την ακρίβεια είναι «ο μεταφορικός τόπος όπου μένει ξεχασμένο κάτι επί πάρα πολύ χρόνο».

Όταν όμως αποφασίσουμε να ανοίξουμε αυτό το «ντουλάπι»,

Διαβάστε περισσότερα