«Πότε είχαμε Χριστούγεννα, πότε πέρασαν οι γιορτές χαμπάρι
δεν πήρα»
Πώς πέρασε έτσι αυτή η χρονιά, ούτε που το κατάλαβα… νεράκι…»
«Να φύγει αυτή η χρονιά και να μην ξαναέρθει…»
Ορισμένες, μόνο από τις φράσεις που ακούμε ή λέμε τέτοιες
ημέρες…
Οι γιορτές πέρασαν, τα σπίτια και τα μαγαζιά (σιγά – σιγά)
ξεστολίζονται, τα παιδιά ξαναπήγαν στο σχολείο… και τί έμεινε τελικά; (εκτός
από τα κιλά που πήραμε…)
Αυτό, νομίζω, ότι είναι ένα ουσιαστικό και βαθύτατα
πνευματικό ερώτημα…
Γιατί εάν οι γιορτές του Αγίου Δωδεκαημέρου που πέρασαν ήταν
μόνο αυτά (επισκέψεις, γλυκά και κεράσματα, λαμπάκια, στολισμοί κλπ) τότε
σίγουρα μας έμειναν μόνο τα λεγόμενα «κιλά των εορτών». Τίποτε άλλο.
Αν όμως καταφέραμε έστω και για λίγο να νοιώσουμε τη Γέννηση του Χριστού ως ένα βαθύτατα υπαρξιακό
γεγονός, εάν καταφέραμε να κάνουμε πράξη την χιλιοειπωμένη φράση «Ας κάνουμε την καρδιά μας
Φάτνη για να Γεννηθεί ο Χριστός» και εάν μπορέσαμε να δούμε την αλλαγή του
χρόνου και την έλευση του 2026 ως μία ακόμη ευκαιρία που μας δίνει ο Θεός για
πραγματική μετάνοια και επαναπροσδιορισμό της ζωής μας προς το πνευματικότερο,
τότε τα πράγματα αλλάζουν.
Λένε πολλοί τη φράση «ζήσε την κάθε σου στιγμή σαν να είναι
η τελευταία».
Εγώ θα συμφωνήσω… απόλυτα και πλήρως με αυτή τη φράση…
Αρκεί να της δώσουμε ουσιαστικό πνευματικό περιεχόμενο!
Εάν ξέραμε ότι σε 5 λεπτά δεν θα ζούμε και θα αναχωρήσουμε από
αυτή τη ζωή, να κάναμε τα πάντα για να προσελκύσουμε το Έλεος του Θεού. Να
ζητούσαμε με ταπείνωση τη συγχώρεση και να παρακαλούσαμε την Παναγία και τους Αγίους
μας να μεσιτεύουν για εμάς.
Να ζούσαμε την κάθε μας στιγμή σαν να ήταν η τελευταία,
ζώντας με μετάνοια και ζητώντας το Έλεός Του!
Έτσι οι γιορτές και οι κάθε γιορτή και η κάθε ημέρα αποκτούν
νόημα!
Με στραβοπατήματα;;; Με στραβοπατήματα…
Με πτώσεις;;; Με πτώσεις….
… αλλά ποτέ πεσμένοι κάτω… Πάντοτε στην προσπάθεια να σηκωθούμε,
στηριζόμενοι στην Αγάπη του Θεού για εμάς και στην φιλανθρωπία και
φιλευσπλαχνία Του!
Τότε οι ΓΙΟΡΤΕΣ θα είναι ΚΑΛΕΣ!!!
Τότε τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ θα είναι ΚΑΛΑ!!!
Τότε η ΧΡΟΝΙΑ θα είναι ΚΑΛΗ!!!
Ας βάζουμε κάθε στιγμή, νέα αρχή…
-
Μα, θα πέσουμε….
-
Ας ξανασηκωθούμε
-
Και έως πότε θα γίνεται αυτό;
-
Μέχρι να μάθουμε να περπατάμε (έστω και
μπουσουλώντας)
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ίσως τα παραπάνω να είναι λίγο ασυνάρτητα και
ασύνδετα μεταξύ τους. Μην μας παρεξηγείτε… Αν κάπου μπερδευτήκαμε, δεν πειράζει… άλλωστε
κι ο δρόμος της μετάνοιας δεν έχει πάντα πινακίδες. Σημασία έχει να προχωράμε…
Και να θυμάστε: ούτε και εμείς καταφέρνουμε πάντα να τα
βάζουμε όλα σε τάξη… Ευτυχώς ο Θεός τα τακτοποιεί καλύτερα…!!
