Μητροπολίτης Πειραιώς: «Έχουμε Πατέρα στοργικό, Πατέρα που είναι όλος έλεος» - Θ. Λειτουργία Αγίου Μάρκου.

Στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Καραβά ιερούργησε χθες Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2026, Κυριακή του Ασώτου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, όπου τέλεσε την Αρχαιοπρεπή Θεία Λειτουργία του Ευαγγελιστού Μάρκου. Στον Ναό τιμήθηκε και η μνήμη του Αγίου παιδομάρτυρος Ταρσιζίου, ο οποίος είναι προστάτης της νεότητος της Ενορίας, αναδεικνύοντας έτσι τη ζώσα σύνδεση της τοπικής μας Εκκλησίας με την αρχαία εκκλησιαστική παράδοση. Αξίζει να σημειώσουμε ότι στο Ναό υπάρχει και κατακόμβη του Αγίου Ταρσιζίου.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, με αφορμή την είσοδο της Εκκλησίας μας στο Ιερό Τριώδιο και την ανάγνωση της Ευαγγελικής περικοπής της παραβολής του Ασώτου Υιού, «ή καλύτερα του Ελεήμονος Πατρός», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος, επεσήμανε πως σκοπός είναι η Εκκλησία «να μας προευπρεπίσει για την είσοδό μας, την πνευματική μας προετοιμασία στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Για να αξιωθούμε να συσταυρωθούμε με τον Κύριό μας, να συνοδοιπορήσουμε μαζί Του ‘’εις Ιεροσόλυμα’’, να συνθάψουμε τον κακό εαυτό μας μέσα στον τάφο όπου ο Κύριος των απάντων έθεσε το Πανάγιο Σώμα Του, για να συναναστηθούμε μαζί Του και να συναγαλλόμεθα στο Φως της αιωνίου και ανεσπέρου νίκης κατά του θανάτου, του διαβόλου και της φθοράς».

«Η παραβολή του Ασώτου Υιού ή του Ελεήμονος Πατρός, όπως λέγεται, είναι ένας τόσον υπέροχος λόγος που αποδεικνύει το ήθος και το ‘’είναι’’ του Παναγίου Θεού», πρόσθεσε και υπογραμμίζοντας πως «ο τρόπος υπάρξεως του Παναγίου Θεού είναι η αγάπη», σημείωσε ότι μέσα στο κείμενο της παραβολής «παρουσιάζεται εκτύπως η παφλάζουσα απερινόητος αγάπη του Παναγίου Θεού, ο οποίος δεν φείδεται ακόμη και του ιδίου Του Υιού για τη σωτηρία και την παλιγγενεσία των συμπάντων κόσμων».

Σημειώνοντας ότι το βαρύτερο αμάρτημα του νεότερου υιού δεν είναι απλώς η σπατάλη της περιουσίας, αλλά ο «μεταφυσικός φόνος» του πατέρα, δηλαδή η διακοπή της σχέσης, της κοινωνίας και της ενότητας με Εκείνον που είναι η πηγή της ζωής, τόνισε πως «αυτό είναι το μεγάλο έγκλημα κάθε ανθρώπου που διαπράττει με αναισχυντία και θρασύτητα απέναντι στον Δημιουργό της ζωής, τον Πανάγιο Θεό, ο οποίος μας προσφέρει τα πάντα, την ύπαρξη, τη σκέψη, τη νόηση, το συναίσθημα, την αυτεξούσια βούληση, την όλη μας πραγματικότητα». Και συνέχισε: «Γιατί ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς με αυτή την ιταμότητα φέρεται όταν παίρνει τα δώρα που είναι η άφατη κληρονομία του Παναγίου Θεού στη ζωή μας, τα νοσφίζεται, τα κατακρατά, τα διαχειρίζεται με απρέπεια, με αυτό που λέμε αμαρτία. Θεωρεί ότι μπορεί αυτά τα δώρα του Θεού, που θα έπρεπε με απόλυτη τιμή και αγάπη να διακονεί, να τα ρίχνει στη λάσπη των παθών, να τα χωματοποιεί. Και φτάνει στο αίσχιστο σημείο να νομοθετεί ακόμη και την ανατροπή της ανθρώπινης φύσεως ως δήθεν έννομο αγαθό».

«Όλη η τραγικότητα της αμαρτίας είναι μια επανάσταση κατά της παφλάζουσας αγάπης του Παναγίου Θεού. Είναι μια τραγική απόρριψη της σχέσεως», συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος, διερωτώμενος: «Αυτό δεν διαπράττουμε και εμείς;». « Έναν μεταφυσικό φόνο μέσα στις ψυχές μας γκρεμίζοντας αυτή τη σχέση κοινωνίας, αγάπης και ενότητος που φέρνει μόνο τη Χάρη. Αυτό απελάμβανε ο νεότερος Υιός μέσα στο σπίτι του Πατέρα: την αγάπη, τη στοργή, τη θαλπωρή, τη σκέπη, την κοινωνία των προσώπων, το χάδι, την απόλυτη αποδοχή και αυτό έχασε στην ξένη γη, όπου εκεί έπεσε μέσα στους περισπασμούς των δαιμονικών συλλήψεων. Εκεί γκρέμισε τον εαυτόν του και έγινε χοιροβοσκός, δηλαδή έγινε υπηρέτης των παθών του και προσπαθούσε από τα χοϊκά πράγματα να αντλήσει αλήθεια και ζωή και το μόνο που συναντούσε ήταν η πείνα η πνευματική και ο θάνατος», ανέφερε.

Στη συνέχεια επισημαίνοντας πως το κεντρικό μήνυμα της παραβολής, αλλά και ολόκληρης της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι η επιστροφή και η μετάνοια, υπογράμμισε ότι η Εκκλησία, γνωρίζοντας την ανθρώπινη πτώση, καλεί κάθε άνθρωπο να μιμηθεί τον άσωτο υιό και να επιστρέψει στην τρυφερή αγκαλιά του Παναγίου Θεού. «Έχουμε Πατέρα στοργικό, Πατέρα που είναι όλος έλεος, όλος σπλάγχνα οικτιρμών. Οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός», σημείωσε, ενώ αναφερόμενος στον άσωτο υιό της παραβολής είπε πως «έχοντας τη διάθεση να ταπεινωθεί μπροστά στον πατέρα του βλέπει μια ανοιχτή αγκαλιά που πριν προλάβει να πει ‘’Πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου’’ τον έχει ήδη περισφίξει με την αγάπη Του και με την πατρική Του στοργή και συγνώμη. Και όχι μόνον αυτό, αλλά τον αποκαθιστά στην προτέρα του ωραιότητα και καθαρότητα».

Ακολούθως, ο Σεβασμιώτατος ανέδειξε και το παράδειγμα του Αγίου Παιδομάρτυρος Ταρσιζίου, του δεκαπεντάχρονου νέου «που θυσίασε τη ζωή του για να μη μιανθούν τα Άχραντα Δώρα που μετέφερε για την κοινωνία των αδελφών των ελαχίστων. Είναι ένα ιερό πρότυπο για τους νέους ανθρώπους, κάθε εποχής, που αναζητούν την ομορφιά, την ευγένεια, στόχους. Που αναζητούν νόημα στη ζωή, που αναζητούν σκοπό και ύπαρξη», υπογράμμισε, χαρακτηρίζοντας «σοφή και εξαίρετη την πνευματική ποιμαντική προσπάθεια της ενορίας αυτής να αναδεικνύει το ιερό πρόσωπο του Αγίου Παιδομάρτυρος, ειδικότερα σήμερα, σε μια εποχή βαριάς παραβατικότητας των νέων ανθρώπων, οι οποίοι καθώς έχουν εμπλακεί μέσα στους λαβυρίνθους των μέσων δικτύωσης και επικοινωνίας, που χειμάζονται από παραφθορά και εγκληματικότητα διαστρέφουν το πρόσωπό τους. Είναι τραγικό νέοι άνθρωποι, στην πιο όμορφη περίοδο της ζωής τους να κατρακυλούν μέσα στα βάραθρα της αμαρτίας, του εγκλήματος, της αφιλαδελφίας, της αισχρότητος και όλων των φοβερών παθών της ανθρώπινης αποκαραδοκίας».

«Ο Παιδομάρτυς Άγιος Ταρσίζιος είναι πραγματικά φωτοφόρο ορόσημο και ίνδαλμα κάθε αληθινού νέου και νέας, γιατί η κοινωνία του με τον Χριστό, τον αιώνιο φίλο των νέων, εγγυάται την πνευματική πρόοδο των νέων ανθρώπων και την πνευματική ολοκληρία και την πνευματική τους αληθινή στοχοπροσήλωση στα ουσιώδη του βίου που κομίζουν την πραγματικότητα του αληθινού ανθρώπου», είπε ο Σεβασμιώτατος προτρέποντας παράλληλα τους γονείς και τους κηδεμόνες να έχουν «αυτή τη μεγάλη ευλογία να οδηγείτε τα παιδιά σας στον Κύριο της ζωής και να Του παραδίδετε το τιμόνι της υπάρξεώς τους με το προσωπικό σας παράδειγμα, με τον καλό σας λόγο, με την πολλή σας αγάπη.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην τιμή της μνήμης, από την τοπική μας Εκκλησία, των 383 Θεοφόρων Πατέρων της Αγίας Ογδόης (Η΄) Οικουμενικής Συνόδου (Κωνσταντινούπολη, 880), εξυμνώντας το πρόσωπο του Μεγάλου Φωτίου, ο οποίος διετράνωσε την πίστη της Εκκλησίας στο Συνοδικό της Σύστημα Λειτουργίας και στα υπό των Θεοφόρων Πατέρων διακελευόμενα».

Επεσήμανε πως «είναι αληθώς Οικουμενική Σύνοδος, διότι αυτή η Σύνοδος του 880 είναι εκείνη η οποία διεκήρυξε την Οικουμενικότητα της Αγίας Εβδόμης (Ζ΄) Οικουμενικής Συνόδου του 787 κατά των Εικονομάχων που ανεστήλωσε τις Αγίες και Ιερές Εικόνες και είναι η Σύνοδος η οποία εξέδωσε Ιερούς Κανόνες και βέβαια στηλίτευσε την κακοδοξία της προσθέσεως εις το αμώμητον Σύμβολο της Πίστεως της αιρέσεως του Filioque (Φιλιόκβε), της δήθεν εκ του Υιού εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος. «Αυτή η Σύνοδος είχε όλα τα τυπικά και ουσιαστικά χαρακτηριστικά Οικουμενικής Συνόδου», πρόσθεσε.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε οι φωτοφόρες μνήμες του Αγίου Ταρσιζίου, των Θεοφόρων Πατέρων και του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου να πλημμυρίζουν την καρδιά και τη συνείδησή μας και να μας χαρίζουν συνεχή μετάνοια έως τέλους, υπενθυμίζοντας ότι «η μετάνοια είναι ο μόνος δρόμος, η μόνη υψοποιός δύναμη για να μας ανεβάζει στη χαμένη μας αθωότητα και να μας ξαναπροσδίδει το αιώνιο μεγαλείο που ο Θεός μας χάρισε με τη δωρεά του ‘’κατ’ εικόνα’’ και με τη δυνατότητα του ‘’καθ’ ομοίωσιν’’».

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Επιμνημόσυνη Δέηση για τα θύματα της Θύρας 7.

Παρουσία του Προέδρου της ομάδας του Ολυμπιακού κ. Ευάγγελου Μαρινάκη, τελέστηκε σήμερα Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026 από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, επιμνημόσυνη Δέηση για τα θύματα της Θύρας 7 στο μνημείο που υπάρχει στο Στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης».

Παρούσα σύσσωμη η μεγάλη οικογένεια του Ο.Σ.Φ.Π., φίλαθλοι της ομάδας, αλλά και πλήθος κόσμου απέδωσαν φόρο τιμής στα 21 παιδιά που έχασαν τη ζωή τους στις 8 Φεβρουαρίου 1981.

Παρόντες ήταν επίσης για ακόμη μία χρονιά, εκτός από τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη, τους πολιτικούς και πολιτειακούς παράγοντες και τους φορείς της πόλης μας, οι συγγενείς των θυμάτων οι οποίοι ευχαρίστησαν ιδιαίτερα τον κ. Μαρινάκη για την φροντίδα του, να κρατάει ζωντανή τη μνήμη όσων χάθηκαν 45 χρόνια πριν.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Θ. Λειτουργία για την 20ετή Ποιμαντορία του Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφείμ στην Ι.Μ. Πειραιώς – Εις Πρεσβύτερον Χειροτονία – Χειροθεσία Πνευματικών.

Τρισαρχιερατική πανηγυρική Θεία Λειτουργία τελέστηκε σήμερα, Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, υιικής αγάπης και εκκλησιαστικής οικογενειακής χαράς, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι (20) ετών ευκλεούς και καλλίκαρπης Ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Σεραφείμ στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Τον πνευματικό πατέρα της τοπικής μας Εκκλησίας πλαισίωσαν κληρικοί και λαϊκοί, δίνοντας ζωντανή μαρτυρία της πατρότητας, της συνέχειας και της ενότητας που χαρακτηρίζουν την ποιμαντική του διακονία.

Στην Ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, ενώ στη συνέχεια τελέστηκε Θεία Λειτουργία, Ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συνιερουργούντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης κ. Χρυσοστόμου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε και την εις Πρεσβύτερον Χειροτονία του Διακόνου του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, π. Γεωργίου Χρυσού.

Απευθυνόμενος προς τον π. Γεώργιο, ο Σεβασμιώτατος, αναφέρθηκε στο Μυστήριο της Ιερωσύνης ως προσωπική Πεντηκοστή, τονίζοντας ότι ο Ιερέας καλείται να γίνει οικονόμος της Χάριτος, λειτουργός των Ιερών Μυστηρίων και μιμητής των Αγίων, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στους Αγίους Νικόλαο τον Πλανά και Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη ως πρότυπα ιερατικής ζωής, Ιερά Λείψανα των οποίων «αναπαύονταν επί της Αγίας Τραπέζης», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος. Παράλληλα, αναφερόμενος στην πνευματική πορεία, την οικογενειακή ζωή και την επιστημονική κατάρτιση του π. Γεωργίου, τον προέτρεψε με πατρική στοργή να σηκώσει με πίστη, ταπείνωση και αγάπη τον Σταυρό της Ιερωσύνης, δοξάζοντας το Θεό μέχρι τέλους της ζωής του.

Νωρίτερα ο π. Γεώργιος, με μεγάλη δοξολογία προς τον Θεό μας, εξέφρασε τη βαθιά του ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό του προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ και, κάνοντας αναφορά στα 20 χρόνια Ποιμαντορίας του, ανέδειξε τον ρόλο του ως πνευματικό φάρο σε μια εποχή ηθικής και πνευματικής παρακμής. Επίσης, τόνισε την κρίση αξιών του σύγχρονου κόσμου, αλλά και τη σωτηριώδη αποστολή της Εκκλησίας μας. Τέλος, ευχαρίστησε θερμά όλους όσοι στάθηκαν δίπλα του στην πνευματική και προσωπική του πορεία.

Για το ποιμαντικό έργο, αλλά και την προσωπικότητα του Σεβασμιωτάτου μίλησε κατάλληλα ο Πρωτοπρεσβύτερος Ανδρέας Μαρκόπουλος, Αρχιερατικός Επίτροπος της Α΄ Περιφέρειας και Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου, συμπολιούχου Πειραιώς.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, εμφανώς συγκινημένος «και με βαθιά πνευματική αγαλλίαση», με λόγο βαθιά θεολογικό, εκκλησιολογικό, αλλά και έντονα βιωματικό, εξέφρασε τη Δοξολογία του προς τον Πανάγιο Θεό μας, αλλά και τις άπειρες ευχαριστίες του προς όλους όσοι βρέθηκαν και βρίσκονται προσευχητικά κοντά του, υπογραμμίζοντας εξαρχής ότι η σύναξη αυτή δεν συνιστά προσωπικό απολογισμό έργου, αλλά ύμνο ευγνωμοσύνης προς τον Θεό.

Επεσήμανε πως αποδέχθηκε με συγκίνηση την πρόταση για την τέλεση της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας, παρότι – όπως τόνισε – διατηρεί ακλόνητη την πεποίθηση ότι στον αμπελώνα της Εκκλησίας δεν χωράει απολογισμός έργου από κανέναν, είτε πρόκειται για Επίσκοπο, είτε για Πρεσβύτερο, είτε για λαϊκό.

«Δεν χωρεί απολογισμός έργου όσα χρόνια και αν διακονούμε και όσα και αν έχουμε προσφέρει, διότι όλα είναι δικά Του δώρα. Όλα αναφέρονται σε Εκείνον. Όλα πηγάζουν από Εκείνον. Είναι ο δωρεοδότης Κύριος. Είναι Εκείνος που συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας. Είναι Εκείνος που μας χαρίζει πνοή και ζωή και φως και δύναμη και ύπαρξη», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, εξηγώντας παράλληλα πως ο μόνος λόγος για τον οποίο αποδέχθηκε την πρωτοβουλία και πρόταση αυτή ήταν για να αναφερθεί η εικοσαετής αυτή διακονία ως πράξη ευχαριστίας προς τον Θεό και ως μαρτυρία των δωρεών της Θείας Χάριτος και «για να γίνει αυτή η αναφορά ύμνος ευγνώμων προς Εκείνον και την άπειρη αγάπη Του», «που απλόχερα απολαμβάνει η τοπική Εκκλησία του Πειραιά, μέσα από την κοινωνία των προσώπων και τη συμμετοχή όλων στο θυσιαστήριο», όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε.

Ο Σεβασμιώτατος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη Χριστοκεντρική ταυτότητα της Εκκλησίας μας, επισημαίνοντας ότι «έχει τον Χριστό κεφαλή» και πως όλοι μας «μετέχουμε στο ένα και μοναδικό Σώμα και το ένα και μοναδικό Αίμα του Δεσπότου Χριστού».

Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε και στο παράδειγμα του Αγίου Φωτίου του Μεγάλου – ο οποίος, όπως σημείωσε, «ομοιάζει πλήρως προς τον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ» ο οποίος βροντοφώναξε το «Στώμεν Καλώς» και έπαψε η ταραχή των επουρανίων Δυνάμεων. Τονίζοντας τη στάση του Μεγάλου Φωτίου απέναντι στην εκκλησιαστική έπαρση και τις αιρέσεις, υπενθύμισε τη διαχρονική ευθύνη της Εκκλησίας να διαφυλάσσει τη συνοδικότητα, την αλήθεια και την ενότητα της πίστεως.

«Ο Άγιος Φώτιος μπροστά στην έπαρση του επί γης εωσφόρου, του επισκόπου Ρώμης, φώναξε: ‘’Στώμεν Καλώς’’. Διατηρήστε τη συνοδική Αγία μας Εκκλησία. Αποκρούστε τα φριάγματα των αιρέσεων και του ψεύδους που οδηγούν αναπόδραστα στην απώλεια και στον θάνατο». «Αυτή την Εκκλησία διακονούμε ταπεινά», πρόσθεσε.

Ο Σεβασμιώτατος κατέθεσε με ταπείνωση τη δική του προσωπική μαρτυρία, αναγνωρίζοντας το άπειρο έλεος και τη μακροθυμία του Θεού στη ζωή του και αποδίδοντας κάθε τιμή και δόξα στον Τριαδικό Θεό, τονίζοντας ότι κάθε λατρευτική πράξη της Εκκλησίας αναφέρεται στον Άναρχο Πατέρα, τον Συνάναρχο Υιό και το Πανάγιο Πνεύμα. «Ταπεινά αναφέρουμε τη λατρεία μας αυτή» στον Κύριο της Δόξης. «Και εγώ ο ταπεινός που με τρόπο τόσο υπεροχικό έχω ελεηθεί για τις πολλές μου αμαρτίες και έχω επενδύσει στην άπειρη μακροθυμία Σου και στον αβόλιστο ωκεανό της αγάπης Σου, σε Σένα, λοιπόν, αναφέρεται όλη αυτή η ταπεινή προσπάθεια και η Δόξα σε Σένα ανήκει Κύριε των Δυνάμεων», είπε χαρακτηριστικά.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομο, τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, καθώς και «τους πατέρες και αδελφούς μου εν Κυρίω, συμπρεσβυτέρους και συνδιακόνους για την σημερινή μεγάλη χαρά και για την σημερινή αίνεση προς τον Κύριο των Δυνάμεων, τον Αρχηγό και τελειωτή Ιησού, τον Σωτήρα των ψυχών και των σωμάτων ημών».

Παράλληλα, εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς τους παριστάμενους εκπροσώπους των αρχών και φορέων, τους πολιτικούς, αυτοδιοικητικούς και στρατιωτικούς παράγοντες που τίμησαν με την παρουσία τους τη λατρευτική αυτή σύναξη.

Προ της Απολύσεως ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε σε Πνευματικούς πέντε κληρικούς της τοπικής μας Εκκλησίας, υπογραμμίζοντας τη μεγάλη ευθύνη και τιμή της ιερατικής διακονίας, που αποβλέπει στη θεραπεία των ψυχών και στην καθοδήγηση των πιστών προς τη Βασιλεία των Ουρανών, ενώ απένειμε το οφφίκιο του Άρχοντος Λαμπαδαρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στον λαμπαδάριο του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς Γιώργο Καραζέρη, αναφερόμενος στη μουσική του παιδεία, στο εκκλησιαστικό του ήθος και στη συμβολή του στη δοξολογική ζωή της Εκκλησίας, επισημαίνοντας παράλληλα ότι μέσα από την ιεροψαλτική τέχνη δοξάζεται ακόμη περισσότερο η Αγία μας Εκκλησία.

Ο Σεβασμιώτατος, ως ενθύμιο από την σημερινή ημέρα, πρόσφερε στους παρισταμένους Ιερείς, έναν Σταυρό Ευλογίας, ενώ, μοιράζοντας το αντίδωρο, δέχθηκε τις ευχές των πιστών που εκκλησιάστηκαν στον Καθεδρικό μας Ναό.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Φεβρουαρίου 2026 - Του Ασώτου

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα (Α΄ Κορ. στ΄ 12-20)

Aδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ' οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ' οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. Τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ, καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. Τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; Ἂρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο. Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; «Ἒσονται» γάρ, φησίν, «οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν»· ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. Φεύγετε τὴν πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; Ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

Απόδοση:

Aδελφοί, μερικοί μεταξύ σας λένε: «Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται». Σωστά· ὅλα ὅμως δέν εἶναι πρός τό συμφέρον. Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται, ἐγώ ὅμως δέ θά ἀφήσω τίποτε νά μέ κυριέψει. Λένε ἐπίσης: «Οἱ τροφές προορίζονται γιά τήν κοιλιά καί ἡ κοιλιά εἶναι καμωμένη γιά τίς τροφές»· ὁ Θεός ὅμως θά ἀχρηστέψει καί τό ἕνα καί τό ἄλλο. Τό σῶμα δέν ἔγινε γιά νά πορνεύουμε, ἀλλά γιά νά δοξάζουμε τόν Κύριο, καί ὁ Κύριος θά δοξάσει τό σῶμα. Καί ὁ Θεός πού μᾶς ἀνέστησε τόν Κύριο, μέ τή δύναμή του θά ἀναστήσει κι ἐμᾶς. Δέν ξέρετε ὅτι τά σώματά μας εἶναι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ; Μπορῶ, λοιπόν, νά πάρω κάτι πού εἶναι μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καί νά τό κάνω μέλος τοῦ σώματος μίας πόρνης; Ποτέ τέτοιο πράγμα! Ἤ μήπως δέν ξέρετε ὅτι αὐτός ποῦ ἑνώνεται μέ μία πόρνη γίνεται ἕνα σῶμα μαζί της; Γιατί, καθώς λέει ἡ Γραφή, οἱ δυό θά γίνουν ἕνα σῶμα. Ὅποιος ὅμως ἑνώνεται μέ τόν Κύριο, γίνεται ἕνα πνεῦμα μαζί του. Μακριά λοιπόν ἀπό τήν πορνεία! Κάθε ἄλλο ἁμάρτημα πού μπορεῖ νά διαπράξει κανείς βρίσκεται ἔξω ἀπό τό σῶμα του· αὐτός ὅμως που πορνεύει βεβηλώνει τό ἴδιο του τό σῶμα. Ἤ μήπως δέν ξέρετε ὅτι τό σῶμα σας εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού σᾶς τό χάρισε ὁ Θεός καί βρίσκεται μέσα σας; Δέν ἀνήκετε στόν ἑαυτό σας· σᾶς ἀγόρασε ὁ Θεός πληρώνοντας τό τίμημα. Τό Θεό λοιπόν νά δοξάζετε μέ τό σῶμα σας καί μέ τό πνεῦμα σας, πού ἀνήκουν σ΄ ἐκεῖνον.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Λουκ. ιε΄ 11-32)

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολὴν ταύτην· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. Καὶ μετ' οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισεν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρός κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ὧδε ἀπόλλυμαι! Ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. Ἒτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱὸς· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· Ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησεν, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. Ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. Ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρὶ· Ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Τέκνον, σὺ πάντοτε μετ' ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

Απόδοση:

Εἶπεν ὁ Κύριος αὐτή τήν παραβολή: «Κάποιος ἄνθρωπος εἶχε δύο γιούς. Ὁ μικρότερος ἀπ΄ αὐτούς εἶπε στόν πατέρα του: «πατέρα, δῶσε μου τό μερίδιο τῆς περιουσίας πού μοῦ ἀναλογεῖ»· κι ἐκεῖνος τούς μοίρασε τήν περιουσία. Ὕστερα ἀπό λίγες μέρες ὁ μικρότερος γιός τά μάζεψε ὅλα καί ἔφυγε σέ χώρα μακρινή. Ἐκεῖ σκόρπισε τήν περιουσία του κάνοντας ἄσωτη ζωή. Ὅταν τά ξόδεψε ὅλα, ἔτυχε νά πέσει μεγάλη πείνα στή χώρα ἐκείνη, καί ἄρχισε κι αὐτός νά στερεῖται. Πῆγε λοιπόν κι ἔγινε ἐργάτης σέ ἕναν ἀπό τούς πολίτες ἐκείνης τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος τόν ἔστειλε στά χωράφια του νά βόσκει χοίρους. Ἔφτασε στό σημεῖο νά θέλει νά χορτάσει μέ τά ξυλοκέρατα πού ἔτρωγαν οἱ χοῖροι, ἀλλά κανένας δέν τοῦ ἔδινε. Τελικά συνῆλθε καί εἶπε: «πόσοι ἐργάτες τοῦ πατέρα μου ἔχουν περίσσιο ψωμί, κι ἐγώ ἐδῶ πεθαίνω τῆς πείνας! Θά σηκωθῶ καί θά πάω στόν πατέρα μου καί θά τοῦ πῶ: πατέρα, ἁμάρτησα στό Θεό καί σ΄ ἐσένα· δέν εἶμαι ἄξιος πιά νά λέγομαι γιός σου· κάνε με σάν ἕναν ἀπό τούς ἐργάτες σου.» Σηκώθηκε, λοιπόν, καί ξεκίνησε νά πάει στόν πατέρα του. Ἐνῶ ἦταν ἀκόμη μακριά, τόν εἶδε ὁ πατέρας του, τόν σπλαχνίστηκε, ἔτρεξε, τόν ἀγκάλιασε σφιχτά καί τόν καταφιλοῦσε. Τότε ὁ γιός του, τοῦ εἶπε: «πατέρα, ἁμάρτησα στό Θεό καί σ΄ ἐσένα καί δέν ἀξίζω νά λέγομαι παιδί σου». Ὁ πατέρας ὅμως γύρισε στούς δούλους του καί τούς διέταξε: «βγάλτε γρήγορα τήν καλύτερη στολή καί ντύστε τον· φορέστε του δαχτυλίδι στό χέρι καί δῶστε του ὑποδήματα. Φέρτε τό σιτευτό μοσχάρι καί σφάξτε το νά φᾶμε καί νά εὐφρανθοῦμε, γιατί αὐτός ὁ γιός μου ἦταν νεκρός καί ἀναστήθηκε, ἦταν χαμένος καί βρέθηκε». Ἔτσι ἄρχισαν νά εὐφραίνονται. Ὁ μεγαλύτερος γιός του βρισκόταν στό χωράφι· καί καθώς ἐρχόταν καί πλησίαζε στό σπίτι, ἄκουσε μουσικές καί χορούς. Φώναξε, λοιπόν, ἕναν ἀπό τούς ὑπηρέτες καί ρώτησε νά μάθει τί συμβαίνει. Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «γύρισε ὁ ἀδελφός σου, κι ὁ πατέρας σου ἔσφαξε τό σιτευτό μοσχάρι, γιατί τοῦ ἦρθε πίσω γερός». Αὐτός τότε θύμωσε καί δέν ἤθελε νά μπεῖ μέσα. Ὁ πατέρας του βγῆκε καί τόν παρακαλοῦσε, ἐκεῖνος ὅμως τοῦ ἀποκρίθηκε: «ἐγώ τόσα χρόνια σοῦ δουλεύω, καί ποτέ δέν παράκουσα καμιά ἐντολή σου· κι ὅμως σ΄ ἐμένα δέν ἔδωσες ποτέ ἕνα κατσίκι γιά νά εὐφρανθῶ μέ τούς φίλους μου. Ὅταν ὅμως ἦρθε αὐτός ὁ γιός σου, πού κατασπατάλησε τήν περιουσία σου μέ πόρνες, ἔσφαξες γιά χάρη του τό σιτευτό μοσχάρι». Κι ὁ πατέρας του, τοῦ ἀπάντησε: «παιδί μου, ἐσύ εἶσαι πάντοτε μαζί μου κι ὅ,τι εἶναι δικό μου εἶναι καί δικό σου. Ἔπρεπε ὅμως νά εὐφρανθοῦμε καί νά χαροῦμε, γιατί ὁ ἀδελφός σου αὐτός ἦταν νεκρός καί ἀναστήθηκε, ἦταν χαμένος καί βρέθηκε».

Διαβάστε περισσότερα

Λατρευτική Σύναξη με την ευκαιρία συμπληρώσεως 20 ετών Ποιμαντορίας του Σεβ. Μητρ. κ. Σεραφείμ, στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ    

Με την ευκαιρία συμπληρώσεως 20 ετών ευκλεούς και καλλίκαρπης Ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ, στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, από τις 07:00 έως τις 10:00 το πρωί, θα τελεστεί Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς από τον Σεβασμιώτατο, τον οποίο θα πλαισιώσουν Ιερείς που έλαβαν την διακονία, την Ιερωσύνη, αλλά και την Αρχιερωσύνη από τα χέρια του.

Σε αυτή την πνευματική χαρά της τοπικής μας Εκκλησίας, σας προσκαλούμε να μετέχετε, ευχόμενοι όλοι, ο Πανάγιος Θεός μας να στηρίζει τον Σεπτό Ποιμενάρχη μας κ. Σεραφείμ στην διακονία του και να του χαρίζει έτη ειρηνικά, ευλογημένα και γεμάτα από τη Χάρη Του.

Διαβάστε περισσότερα

Εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως και του Πανεπιστημίου Πειραιώς για τους προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων.

Στο Αμφιθέατρο Συνεδρίων του Πανεπιστημίου Πειραιώς πραγματοποιήθηκε χθες, Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026, η καθιερωμένη κατ’ έτος κοινή εκδήλωση (εόρτιο βραδινό) της Ιεράς Μητροπόλεως και του Πανεπιστημίου Πειραιώς, με αφορμή την εορτή των Τριών Ιεραρχών, προστατών της Παιδείας και των Γραμμάτων.

Η συνδιοργάνωση της Εκδηλώσεως αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, τους ισχυρούς δεσμούς της τοπικής μας Εκκλησίας με το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, την σύμπνοια και αλληλοϋποστήριξη, καθώς και τις άριστες σχέσεις συνεργασίας και συμπόρευσης.

Κεντρικός ομιλητής φέτος ήταν o Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Νικόλαος Ραπτόπουλος, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Η διδασκαλία των Τριών Ιεραρχών ως παρακαταθήκη για την αντιμετώπιση σύγχρονων προκλήσεων».

Τους παρευρισκομένους υπεδέχθη ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Μιχαήλ Σφακιανάκης, ο οποίος στην εναρκτήρια ομιλία του καλωσορίζοντας όλους, αναφέρθηκε στον διαχρονικό χαρακτήρα της εορτής των Αγίων. Τόνισε τη σημασία των Τριών Ιεραρχών ως φωτεινών μορφών της παιδείας και της πίστης, κάνοντας παράλληλα και προσωπική αναφορά στα σχολικά του χρόνια και στο τροπάριο των Ιεραρχών. Τέλος, ο κ. Σφακιανάκης υπογράμμισε ότι η ουσία της σημερινής ημέρας είναι η μετάδοση αξιών και αρχών στα παιδιά, τόσο σε ηθικό όσο και σε γνωσιακό επίπεδο, με στόχο μια καλύτερη παιδεία.

Στην συνέχεια τον λόγο έλαβε o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος στο σύντομο χαιρετισμό του ανέδειξε τη σύνθεση Ελληνισμού και Χριστιανισμού στο έργο των Αγίων Τριών Ιεραρχών, τονίζοντας ότι η θεολογία τους ανέτρεψε παλαιές αντιλήψεις για τον άνθρωπο και ανέδειξε το πρόσωπο ως ελεύθερο και μοναδικό. Υπογράμμισε τη σημασία της αλήθειας ως εμπειρίας του Λόγου και όχι απλής γνώσης, καθώς και την επίκαιρη συμβολή των Ιεραρχών στη σύγχρονη εποχή, ιδιαίτερα απέναντι στις προκλήσεις της τεχνολογίας και του αλγοριθμικού πολιτισμού.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος επισήμανε ότι το διαχρονικό μήνυμα των Αγίων Τριών Ιεραρχών, Προστατών των Γραμμάτων και της Παιδείας, είναι η προτεραιότητα του ανθρώπου και η υπεροχή της δύναμης της αγάπης έναντι της αγάπης της δυνάμεως.

Ευχαριστώντας τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιά για την συνεργασία της Μητροπόλεως με το Πανεπιστήμιο του Πειραιά, κάλεσε τον κεντρικό ομιλητή κ. Νικόλαο Ραπτόπουλο, Αναπληρωτή Καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς, να αναπτύξει το θέμα «Η διδασκαλία των Τριών Ιεραρχών ως παρακαταθήκη για την αντιμετώπιση σύγχρονων προκλήσεων».

Ο κ. Ραπτόπουλος τόνισε ότι η εορτή των Τριών Ιεραρχών τιμά όχι μόνο τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, αλλά και τα πνευματικά και παιδευτικά επιτεύγματα του Ελληνισμού.

Υπογράμμισε τη σημασία της παιδείας, της ηθικής συνέπειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης για τη διαμόρφωση σωστών προτύπων στη σύγχρονη εποχή, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι η διδασκαλία των Αγίων Τριών Ιεραρχών παραμένει πάντοτε επίκαιρη, παρέχοντας οδηγίες για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της τεχνολογίας, της κοινωνικής ανισότητας και των σύγχρονων ηθικών διλημμάτων.

Τέλος, ο κ. Ραπτόπουλος σημείωσε το ανθρωποκεντρικό και φιλανθρωπικό τους έργο, τονίζοντας ότι το παράδειγμά τους ενισχύει την πρόοδο, τη συνοχή και την πνευματική ανύψωση της κοινωνίας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Σήμερα στο ΠΑ. ΠΕΙ. η εκδήλωση της Ι.Μ.Π. για τους Τρεις Ιεράρχες.

Επί τη ιερά μνήμη των Αγίων Τριών Ιεραρχών, Προστατών των Γραμμάτων, η Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς συνδιοργανώνει με το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, εόρτιο βραδυνό σήμερα Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026 στις 18:30 στην αίθουσα συνεδρίων του Πανεπιστημίου Πειραιώς (Καραολή και Δημητρίου 80). 

Ομιλία θα πραγματοποιήσει ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς Νικόλαος Ραπτόπουλος με θέμα «Η διδασκαλία των Τριών Ιεραρχών ως παρακαταθήκη για την αντιμετώπιση σύγχρονων προκλήσεων». 

Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.

Διαβάστε περισσότερα

"Είδον οι οφθαλμοί μου του Σωτήριόν Σου

Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Η μεγάλη θεομητορική και συνάμα δεσποτική εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου είναι ένας ακόμη σημαντικός εορτολογικός σταθμός του ενιαυτού στην Εκκλησία μας. Κατ’ αυτήν εορτάζεται το γεγονός της εισόδου του Χριστού στον ιουδαϊκό Ναό της Ιερουσαλήμ και της ευλογίας Του από τον άγιο Συμεών και την σεβάσμια γερόντισσα και προφήτιδα Άννα. Αυτή η τυπική νομική επίσκεψη του Κυρίου μας στο Ναό του Θεού ενέχει πολύ μεγάλη θεολογική σημασία για την Εκκλησία μας, διότι όπως θα δούμε, εκεί αναγγέλλεται για πρώτη φορά δημόσια η πολυπόθητη για το ανθρώπινο γένος έλευση του Λυτρωτή και ειπώθηκαν από τους προαναφερόμενους δικαίους, Συμεών και Άννα, ύψιστης αξίας προφητικά λόγια, τα οποία φανερώνουν περίτρανα την θεία καταγωγή και τη σωτήρια αποστολή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στον κόσμο. Γι’ αυτό οι Ορθόδοξοι πιστοί πανηγυρίζουμε λαμπρά αυτή την ιερή ημέρα.

Η εορτή της Υπαπαντής είναι πολύ παλιά και ανάγεται στους χρόνους ίσως και νωρίτερα του 5ου αιώνα. Καθιερώθηκε κατ’ αρχήν στη Δύση για να αντικαταστήσει τη βάρβαρη και παγανιστική εορτή του προς τιμήν απαίσιου τραγόμορφου θεού των δασών Silvanus, αντίστοιχου του Πάνα της αρχαιοελληνικής θρησκείας, προκειμένου να σταματήσουν τα αισχρά όργια των λατρευτών του ψευτοθεού.

Σύμφωνα με τη μωσαϊκή θρησκεία όφειλαν οι γονείς να οδηγήσουν στο Ναό και να αφιερώσουν στο Θεό κάθε νεογέννητο παιδί την τεσσαρακοστή ημέρα από τη γέννησή του (Έξοδ.13,1). Για τους πιστούς Ιουδαίους η γέννηση παιδιών θεωρούνταν θείο δώρο και γι’ αυτό φρόντιζαν να ευχαριστήσουν το Θεό, μετά τον καθαρισμό της λεχώνας μητέρας, μετά από σαράντα ημέρες, όπως προέβλεπε η μωσαϊκή νομοθεσία, «όταν αναπληρωθώσιν αι ημέραι καθάρσεως αυτής εφ’ υιώ ή επί θυγατρί, προσοίσει αμνόν άμωμον, εις ολοκαύτωμα, και νεοσσόν περιστεράς ή τρυγόνα περί αμαρτίας επί την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου» (Λευιτ.12.6).

Το ίδιο έκαμαν και οι άγιοι γονείς του Κυρίου μας. Ως ευσεβείς τηρητές της ιουδαϊκής θρησκείας τηρούσαν επακριβώς όλες τις νομικές διατάξεις. Ο απόστολος Παύλος μας βεβαιώνει πως «εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού γενόμενον υπό γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση» (Γαλ.4,4), διότι «ώφειλε κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι» (Εβρ.2,17). Κάθε λεπτομέρεια της ζωής του Κυρίου έχει μεγάλη θεολογική και σωτηριολογική σημασία, διότι αποδεικνύει την πραγματική ενανθρώπησή Του και κατά συνέπεια τη βεβαία σωτηρία μας!

Ο ευαγγελιστής Λουκάς διέσωσε στο Ευαγγέλιό του το γεγονός της εισόδου του νηπίου Ιησού στο Ναό της Ιερουσαλήμ. «Και ότε επλήσθησαν αι ημέραι του καθαρισμού αυτών κατά τον νόμον Μωϋσέως, ανήγαγον αυτόν εις Ιεροσόλυμα παραστήσαι τω Κυρίω… Και ιδού ην ανθρωπος εν Ιερουσολύμοις ω όνομα Συμεών, και ο άνθρωπος ούτος ην δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ, και Πνεύμα ην Άγιον επ’ αυτόν΄ και ην αυτώ κεχρισμένον υπό του Πνεύματος του Αγίου μη ιδείν θάνατον πριν ίδη τον Χριστόν Κυρίου. Και ήλθεν εν τω Πνεύματι εις το ιερόν΄ και εν τω εισαγαγείν τους γονείς το παιδίον Ιησούν του ποιήσαι αυτούς κατά το ειθισμένον του νόμου περί αυτού, και αυτός εδέξατο αυτόν εις τας αγκάλας αυτού και ευλόγησε τον Θεόν και είπε: νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σας Ισραήλ. Και ην Ιωσήφ και η μήτηρ αυτού θαυμάζοντες επί λαλουμένοις περί αυτού. Και

ευλόγησεν αυτούς Συμεών και είπε προς Μαριάμ την μητέρα αυτού΄ ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον. Και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ.2,22-35).

Πρέπει να έχουμε κατά νουν ότι ο Ναός της Ιερουσαλήμ ήταν για τους ευσεβείς Ιουδαίους τόπος ιερός και άγιος, διότι πίστευαν πως εκεί κατοικούσε ο Ύψιστος Θεός. Η προσέγγισή τους εκεί γέμιζε την ψυχή τους με βαθιά ευλάβεια. Μόλις περνούσαν τις μεγαλόπρεπες πύλες του εντοιχισμένου περιβόλου, τους καταλάμβανε δέος και τρόμος. Πατούσαν τον τόπο της παρουσίας του απόλυτα απρόσιτου Θεού! Ο Ναός της Ιερουσαλήμ ήταν ταυτόσημος με την ιουδαϊκή θρησκεία και σημείο αναφοράς κάθε πιστού Ιουδαίου. Χωρίς αυτόν δε μπορούσε να λειτουργήσει η ιουδαϊκή θρησκεία και γι’ αυτό όταν καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τα ρωμαϊκά στρατεύματα κατοχής, τέθηκε το ερώτημα αν μπορούσε να υπάρξει η θρησκεία χωρίς αυτόν, τόσο μεγάλη σημασία είχε για τους Ιουδαίους.

Ο Ναός ήταν ο τόπος ηρεμίας και παρηγοριάς όλων των ευσεβών Ιουδαίων, οι οποίοι απαυδισμένοι από την αφάνταστη ασέβεια και ηθική κατάπτωση της εποχής των, περίμεναν την από Θεού λύτρωση. Ανέβαιναν στο λόφο Σιών, που ήταν κτισμένος ο Ναός και προσευχόταν με κατάνυξη και συντριβή για την αποστασία του λαού και παρακαλούσαν, με δάκρυα, την συντόμευση του χρόνου της ελεύσεως του Μεσσία. Ορισμένοι μάλιστα είχαν εγκατασταθεί μόνιμα στα πολυάριθμα παρακείμενα κτίσματα και ζούσαν με προσευχή και νηστεία, την αναμονή του Σωτήρα.

Δύο από αυτούς ήταν ο δίκαιος Συμεών και η αγία γερόντισσα Άννα. Ο Συμεών, λόγω αγιότητας, ήταν πλημμυρισμένος από το Άγιο Πνεύμα και είχε την θεία πληροφορία πως δεν θα πέθαινε πριν δει το Μεσσία. Πράγματι, ο φωτισμένος άγιος γέρων, με την έμπνευση του Θεού Παρακλήτου, αναγνώρισε στο πρόσωπο του νηπίου, που έφερε στο Ναό η αγία Οικογένεια, τον αναμενόμενο Λυτρωτή και αποκάλυψε για πρώτη φορά δημόσια, ενώπιον πλήθους προσκυνητών, ότι ο αναμενόμενος Μεσσίας ήρθε! Πήρε στις αδύναμες γεροντικές του αγκάλες το Θείο Βρέφος και με δάκρυα ανείπωτης χαράς ύψωσε τα μάτια τους στον ουρανό και ύμνησε το Θεό, ο Οποίος πραγματοποίησε την υπόσχεσή Του να στείλει στον κόσμο το Λυτρωτή, που ανήγγειλε μέσω των προφητών Του.

Ανέπεμψε τη γνωστή σε όλους μας τελευταία καταγραμμένη ωδή της Καινής Διαθήκης, «Νυν απολύεις τον δούλον Σου Δέσποτα…». Η ωδή αυτή έχει τεράστια θεολογική σημασία. Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, ο Συμεών απευθύνεται στο Θεό Παράκλητο, Οποίος τον είχε διαβεβαιώσει για τον ερχομό του Σωτήρα. Μόνο αυτό το γραφικό χωρίο θα αρκούσε να αποδείξει την πραγματικότητα της θείας υποστάσεώς Του σε όσους κακόβουλα και πλανεμένα Την αρνούνται. Τον αποκαλεί Δέσποτα, αποκλείοντας κάθε υπόνοια ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι πρόσωπο. Αποδεικνύεται περίτρανα η υπέρτατη συμβολή Του στη διαδικασία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Η σάρκωση του Θεού Λόγου είναι, κατά κύριο λόγο, έργο του Παναγίου Πνεύματος (Λουκ.1,35. Ματθ.1, 21).

Ο άγιος γέρων ζητεί από το Θεό, αν θέλει, τον πάρει πια από τη ζωή αυτή, διότι ικανοποιήθηκε η μεγάλη προσδοκία του. Ο λόγος του Θεού, που έτρεφε με θέρμη περίσσια στην ψυχή του βγήκε αληθινός και πραγματοποιήθηκε. Ευτύχησε να δει με τα γεροντικά του μάτια τη νέα εποχή της σωτηρίας και της χάριτος, ως αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο και ολόκληρη τη δημιουργία Του. Ζητεί να απολυθεί από αυτόν τον μάταιο κόσμο ειρηνικά, διότι το άγχος και η ταραχή, που προκαλεί στο βίο η αμαρτία, παραμερίζονται. Αποζητά το θάνατο, διότι

προαισθάνεται ότι επίκειται ο θάνατος του θανάτου του. Ότι, δια του Χριστού και με την ανάστασή Του νικήθηκε ο θάνατος. Δεν είναι εκμηδένιση, όπως δοξάζουν οι άπιστοι, αλλά πέρασμα προς την αιωνιότητα. Αυτές τις πληροφορίες είχε στο νου του ο θεοφώτιστος γέροντας Συμεών και γι’ αυτό τον αποζητά.

Μια άλλη σημαντική παράμετρος της ωδής του Συμεών είναι η επισήμανση της παγκοσμιότητας της σωτηρίας. Αποκαλεί το «σωτήριον», δηλαδή το Μεσσία, ετοιμασμένον «κατά πρόσωπον πάντων των λαών» και «φως εις αποκάλυψιν εθνών» (Λουκ.2,32). Ο δίκαιος γέρων, υπό θεία έμπνευση υπερέβη τις μικροεθικιστικές ιουδαϊκές αντιλήψεις και κατανόησε την καθολική σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος ήρθε στον κόσμο να σώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα και όχι μόνο για τους Ιουδαίους, να ιδρύσει εγκόσμια ιουδαϊκή βασιλεία, όπως τον περίμεναν (και τον περιμένουν ακόμα).

Ο άγιος Συμεών, όταν τελείωσε την ευχαριστήρια ωδή του, ευλόγησε την αγία Οικογένεια και είπε στη Θεοτόκο πως, «ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον, και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία΄ όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ.2,34), προφητεύοντας την αιώνια διαμάχη για το θείο πρόσωπο του Χριστού και βέβαια την μητρική πίκρα της Παναγίας μας εξαιτίας του Θείου Πάθους του Υιού Της.

Το ίδιο ομιλούσε και η αγία προφήτιδα Άννα. Ο ιερός Ευαγγελιστής μας πληροφορεί πως, «Αύτη προβεβηκύια εν ημέραις πολλαίς, ζήσασα έτη μετά ανδρός επτά από της παρθενίας αυτής και αύτη χήρα ως ετών ογδοήκοντα τεσσάρων, η ουκ αφίστατο από του ιερού νηστείαις και δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα και ημέραν» (Λουκ.2,36). Μόλις είδε το Θείο Βρέφος στις αγκάλες του Συμεώνος, πληρωμένη από την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, «επιστάσα ανθωμολογείτο τω Κυρίω και ελάλει περί αυτού πάσι τοις προσδεχομένοις λύτρωσιν εν Ιερουσαλήμ» (Λουκ.2,38). Έχει και αυτή η λεπτομέρεια μεγάλη σημασία. Η γυναίκα στον αρχαίο προχριστιανικό κόσμο ήταν ολότελα απαξιωμένη. Εδώ, στο πρόσωπο της γηραιάς προφήτιδας, καταξιώνεται και πάλι η παραγκωνισμένη προσωπικότητα της γυναίκας. Η αγία Άννα στέκεται επάξια δίπλα στο Συμεών και καταδεικνύει προφητικά τη χαραυγή της λυτρώσεως του κόσμου, δια του Χριστού.

Η μεγάλη εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου είναι μια καλή ευκαιρία για όλους τους πιστούς να δοξάσουμε για μια ακόμα φορά τον Ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού, ο Οποίος χάρις στην άμετρη φιλανθρωπία Του, άφησε τα δυσθεώρητα ύψη του ουράνιου θρόνου Του και έγινε άνθρωπος, για να σώσει το ανθρώπινο γένος από τα φοβερά δεσμά της αμαρτίας και τον πικρό θάνατο. Χάρις στη σωτηρία μας, Αυτός που «τα σύμπαντα εν τη δρακί περιέχων», καταδέχθηκε να αναπαυθεί στις γεροντικές αγκάλες του δικαίου Συμεών και να λάβει ευλογία από αυτόν, Εκείνος που ευλογεί, συντηρεί και δίνει ζωή σε ολάκερη τη δημιουργία. Τόσο μεγάλο είναι το μέγεθος της θείας φιλανθρωπίας!

Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας δίνει, πρέπει να μας δίνει, τη βεβαιότητα πως «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία», όπως διακήρυξε με περισσό θάρρος ο απόστολος Πέτρος, παρά μονάχα στο θεανδρικό πρόσωπο του Σωτήρα Χριστού μας, του Οποίου «ουδέ όνομα εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πράξ.4,12). Να μην αναζητούμε άλλους ψεύτικους και αναποτελεσματικούς σωτήρες, διότι μόνος Αυτός, ετοιμάσθηκε από τη θεία βουλή και ήλθε στον κόσμο ως λυτρωτής «πάντων των λαών» και «φως εις αποκάλυψιν εθνών» (Λουκ.2,31-32).

Διαβάστε περισσότερα

μαντέψτε ποιος θα κερδίσει στο τέλος…..

Σήμερα έχουμε πολλές ευχές…

Καλημέρα (καλησπέρα)!

Καλό Τριώδιο!

Καλό Μήνα!

Σήμερα (από χθες Σάββατο για την ακρίβεια) άνοιξε μία νέα περίοδος στην Εκκλησία μας …και στη ζωή μας.

Άνοιξε το βιβλίο του Τριωδίου και μάλιστα όπως γράφει και στη μέσα σελίδα του κάτω από τη λέξη «Τριώδιον» είναι «Κατανυκτικόν».

Δεν θα σας πούμε κάτι καινούριο εάν θυμίσουμε ότι η περίοδος του Τριωδίου μας καλεί σε μετάνοια, ταπείνωση κλπ και όχι σε ξέφρενους χορούς και μεταμφιέσεις. Είναι η λειτουργική περίοδος 10 εβδομάδων που ξεκινά από σήμερα - Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου - και διαρκεί έως το Μέγα Σάββατο, προετοιμάζοντάς μας για το Πάσχα. Χαρακτηρίζεται από ύμνους που καλούν σε συντριβή καρδιάς, μετάνοια και πνευματική εγρήγορση, εστιάζοντας στη νηστεία, την προσευχή και τη συγχώρεση. 

Ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο…

Ας διδάξουμε στα παιδιά μας την έννοια του πραγματικού Τριωδίου…

Ας αποφύγουμε το ξέφρενα πάρτυ, τους χορούς και κυρίως τις μεταμφιέσεις αυτή την περίοδο…

Ας μην επιδοθούμε και ας μην συμμετάσχουμε σε καρναβαλικές φιέστιες…

Και κυρίως…

Ας μην παραδοθούμε στην αμαρτία που μας προτρέπουν και μας προκαλούν αυτές οι καταστάσεις …

Ας το παλέψουμε… και ας μην ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον αγώνα έχουμε σύμμαχό μας τον Χριστό!!! …οπότε μαντέψτε ποιος θα κερδίσει στο τέλος….. (;;;)

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν με ταπείνωση και ας μην ξεχνάμε αυτό που λέει ο Μέγας Βασίλειος:

Χωρίς ταπείνωση το παν γίνεται μηδέν.

Με ταπείνωση το μηδέν, γίνεται το παν.

Καλή αρχή Τριωδίου, λοιπόν, και με το καλό να μας αξιώσει ο Κύριος να προσκυνήσουμε το Πάθος και την Ανάστασή Του!

Καλό Τριώδιο!

Διαβάστε περισσότερα