Επικήδειος λόγος Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ εις τον αοίδιμον Ιερομόναχον Στέφανον Αναγνωστόπουλον, τον ηγιασμένον Ιερέα.

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΟΙΔΙΜΟΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΝ

ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΝ,

ΤΟΝ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΝ ΙΕΡΕΑ

Ἐξεφωνήθη εἰς τόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης,

τῇ 25ῃ Φεβρουαρίου 2026

Πανοσιολογιώτατοι, Αἰδεσιμολογιώτατοι,

Ἱερολογιώτατε, Ἀγαπητοί Ἀδελφοί,


Μέ τήν κατ’ ἄνθρωπον λύπην ἀλλά καί μέ τήν βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως, ἱστάμεθα ἐνώπιον τοῦ σεβαστοῦ, ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ καί πνευματικοῦ ἀναστήματος τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἀοιδίμου συμπρεσβυτέρου Στεφάνου Ἀναγνωστοπούλου.

Ὁ ἀποιχόμενος μακαριστός Ἱερομόναχος ἐγεννήθη τό ἔτος 1931 στήν Δράμα. Συνεζεύχθη μετά τῆς μακαριστῆς Πρεσβυτέρας Ἑλένης Λασκοπούλου (μετά ταῦτα μοναχῆς Ἐφραιμίας) μετά τῆς ὁποίας ἀπέκτησε ἑπτά (7) τέκνα.

Χειροτονήθηκε Διάκονος τό ἔτος 1959 καί Πρεσβύτερος τό ἔτος 1961 ὑπό τοῦ Μακαριστοῦ τότε Ἐπισκόπου Ταλαντίου Στεφάνου, ἐντολῇ τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπ. Θεσσαλονίκης κυροῦ Παντελεήμονος Παπαγεωργίου καί ὑπηρέτησε ὡς Ἐφημέριος εἰς τήν Ἱ. Μ. Θεσσαλονίκης, εἰς τήν Ἱ. Μ. Χίου καί ἀπό τοῦ ἔτους 1965 εἰς τήν καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μ. Πειραιῶς.

Ἀνεδείχθη Πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΕΚΠΑ. Συνέγραψε τριάκοντα (30) πνευματικά συγγράμματα διά τήν θείαν λατρείαν καί τήν Ὀρθόδοξον πνευματικότητα καί ἀνεδείχθη μέγας Πνευματικός Πατήρ ἀναπαύων ἀναριθμήτους συνειδήσεις.

Μετά τήν ἐκδημίαν τῆς μακαριστῆς Πρεσβύτερας αὐτοῦ, Ἐφραιμίας Μοναχῆς, ἔλαβε τό μέγα Ἀγγελικόν Σχῆμα καρείς ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Καρακάλλου, τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Ἄθω, Ἀρχιμ. Φιλοθέου, τῇ κανονικῇ ἀδείᾳ ἡμῶν.

Ὁ Πασχαλίως σαββατίζων Γέροντας, πού συνεδύαζε εἰς ἕν ἁρμονικώτατον ὅλον, τήν βαθείαν χριστιανικήν πίστιν μέ τήν πολυμερῆ σοφίαν, τήν χρηστότητα καί τήν εὐρύτητα τῆς σκέψεως μέ τήν Ἁγιότητα τοῦ βίου, τήν ἀφοσίωσιν εἰς τήν παράδοσιν μέ τήν ὑγιᾶ ἀντίληψιν, τήν συνείδησιν τῆς ὑπερκοσμίου ἀποστολῆς του μετ’ἀγάπης τρυφερᾶς, τήν ἀτρόμητον παρρησίαν μετά συγκινητικῆς ἐπιεικείας, τήν ἄφθαστον ταπεινοφροσύνην μετά μεγαλειώδους ἀξιοπρεπείας, τήν σοβαρότητα μετά μειλιχιότητος καί τήν ἁπλότητα τῶν τρόπων μετ’ ὀργῆς ἐνώπιον τοῦ ψεύδους καθ’ οἱανδήποτε μορφήν, ἀπέρχεται ἀπό τῶν ἐνθάδε καί ἐνθαρρύνει ἡμᾶς καί διδάσκει μέ τήν μακαρίαν του ἀνάλυσιν.

Ὁ μακαριστός ἐφημέρευσε μετά πολλῆς ἐπιγνώσεως εἰς τούς Ἱ. Ναούς Ἁγ. Διονυσίου Πειραιῶς, Ἁγ. Βασιλείου Πειραιῶς καί Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης. Διηκόνησε ἐπί σειρᾷ ἐτῶν ὡς ἐφημέριος, διηκόνησε Θεό καί ἀνθρώπους. Ἡ πνευματική του ἐμπειρία καί ζωή ἐντός τῆς Ἁγίας Ἐκ-κλησίας, ὡς λειτουργός τῶν θείων Μυστηρίων καί Ποιμένας τῶν ἀνθρώπων, μετέφερε τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἀναπαύων καί καθοδηγῶν πολυαρίθμους ψυχάς, διακονῶν ἀκαταπαύστως τό ἀγαπημένο του ποίμνιον, ἐν Πειραιεῖ καί ἐν Πάτραις. Ζήλου πεπληρωμένος, μεγάλης πραότητος, ὑπομονῆς καί ψυχικῆς ἀντοχής, ἡγιασμένος ἱερεύς καί ἄνθρωπος, ἐπέδειξε θυσιαστική καί σταυρική ἀγάπη, σήκωσε μέ καρτερία καί πίστη ποικίλους σταυρούς στήν ζωή του, ἀγογγύστως ὑπομένων καί τόν θάνατον οἰκείων του προσώπων, ὡς μιμητής καί γνήσιον τέκνον τοῦ Χριστοῦ, λέγων «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ περιζωννύων με δύναμιν καὶ ἔθετο ἄμωμον τὴν ὁδόν μου» (ψαλμ. 17, 32). Εὐχόμεθα εἰς τήν Σεπτήν οἰκογένειάν του, τέκνα, ἐγγόνια καί δισέγγονα καί τήν κατά πνεῦμα τήν οὐράνιον παραμυθίαν καί τήν ἐπίγνωσιν ὅτι ἔχουν πλέον θερμόν πρεσβευτήν ἐν τῶ οὐρανῷ, οἰκειότατον μεσίτην πρός Κύριον.

Ὁ μακαριστός Γέρων Στέφανος, ὁ ἀεί λεπτός εἰς τούς τρόπους, ὁ ἀεί εὐπροσήγορος καί μειλίχιος πρός ὅλους. Ἐάν ἠθέλαμεν νά σκιαγραφήσωμεν ἀπό τῆς πλευρᾶς ταύτης τήν σπάνιαν προσωπικότητά του θά ἐλέγομεν ὅτι εἰς αὐτήν συνηντήθησαν εὐγένεια ψυχῆς, ἀκεραιότης χαρακτῆρος καί ἀνεξαρτησία γνώμης, βαθεῖα μόρφωσις καί ἀφοσίωσις εἰς τήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τό καθῆκον, ψυχή ἀθώου παιδιοῦ καί ἀσύγκριτος εἰς δύναμιν σκέψις καί διαύγεια πνεύματος, δυνατή μνήμη, ἐνθουσιασμός, εὐαισθησία καί δυναμικότης. Βαθύς μελετητής τῆς ἱστορίας καί τῶν δικαίων τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας ἐνεσάρκωσεν εἰς τήν ζωήν του τούς παλμούς καί τά ὁράματα, τούς ἀγῶνες καί τάς ἀγωνίας τῆς Ἱστορικῆς Αὐτῆς πορείας. Εὔστροφος Θεολόγος ἔδιδε καθημερινῶς ἐμπειρικήν μαρτυρίαν τῆς παραδόσεώς μας. Συγγράψας τριάκοντα (30) τίτλους βιβλίων καί διακονῶν τόν Λόγον μετά ζέοντος λόγου ἀδιαπτώτως.

Μέ τήν χαρισματικήν του μορφήν, μέ τήν ἡρωϊκήν καί μεγάλην ψυχήν του, μέ τήν καλήν ἀξιοποίησιν τῶν μηνυμάτων τῶν καιρῶν, τήν παραδειγματικήν ἐνσάρκωσιν τοῦ χρέους καί τῆς εὐθύνης καί τήν μεγαλουργόν ἐν γένει δρᾶσιν του, ἐνέπνεεν, ἐδίδασκεν, ἔδιδεν πίστιν καί θάρρος, ἐπλήρωνε τούς πάντας ἐλπίδων.

Ἡ γλυκεῖα φυσιογνωμία του μᾶς ἠλέκτριζε καί μᾶς συνήρπαζεν ὅλους. Ὅσοι ἐρχόμεθα εἰς ἐπικοινωνίαν μετ’αὐτοῦ μέναμε κατάπληκτοι ἀπό τήν πλήρη κατάρτισίν του, τήν πληρότητα τῶν γνώσεών του, τήν ἀκριβῆ καί εὔστοχον κρίσιν του, τήν λευκότητα τῆς ψυχῆς του, τήν ἀπροσμέτρητον καλωσύνην του. Μέ τόν ἀποιχόμενον Γέροντα συνέβαινε κάτι τό σπάνιον, ὅσο τόν ἐπλησίαζε κανείς, τόσον καί ἀνεκάλυπτεν εἰς αὐτόν προτερήματα καί ἀρετάς.

Ὁ ἀοίδιμος ἀνῆκε εἰς τούς ἥρωες, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν μέ τήν καρδίαν «ποτέ ἀπ’τό χρέος μή κινοῦντες». Ἦτο μία θαυμάσια δύναμις, ἕνας νυχθήμερος κόπος. Ἦτο μία μαρτυρική μορφή.

Μετέστη πρός Κύριον ἐν τετιμημένῳ γήρατι, ἐπειδή οὕτως ἠθέλησεν αὐτός ὁ Κυριεύων ζωῆς καί θανάτου, καί βάθει σοφίας ἀπείρου, τά πάντα φιλανθρώπως πρός τό συμφέρον Οἰκονομῶν.

Ἄς ἀρχίσωμεν ἀπό τοῦ νῦν, μιμούμενοι αὐτοῦ τό πλῆθος τῶν ἀρετῶν. Οἱ ὀλιγόπιστοι, τήν ἀκλόνητον πίστιν του. Οἱ ὑπερήφανοι, τόν ταπεινόν. Οἱ ράθυμοι τήν ἐπιμέλειάν του καί τήν αὐστηράν τήρησιν τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἁγιωτάτης Καθολικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας. Οἱ κατάλαλοι, τό ἀκατάλαλον αὐτοῦ, τό ὁποῖον τοῦ ἐξασφαλίζει τήν παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Δικαίου κριτοῦ. Οἱ ἀγενεῖς τόν εὐγενέστατον καί χαρίεντα, τοῦ ὁποίου ὁ λόγος ἦτο ἅλατι ἠρτυμένος. Οἱ ἄδικοι τόν δίκαιον. Οἱ ἀτλήμονες τόν ὑπομονητικόν. Οἱ ἀκρατεῖς τόν ἐγκρατῆ. Οἱ ἀνήσυχοι τόν ἡσύχιον. Οἱ φιλάργυροι τόν ἀφιλάργυρον.

Καί τώρα ἕνας ἀπέραντος κόσμος, ἕνα λαμπρό ὁδηγητικό φῶς, εἰς ἕνα μικρό ἀπέριττο φέρετρο. Λάμπει ὅμως ἀπ’ἐκεῖ μέσα ἡ μορφή του ὡς ὁ ἥλιος. Ἐκπέμπει θάρρος καί πίστιν καί ἐλπίδα εἰς ὅλους ἡμᾶς. Ἡ προσωπικότης τοῦ ἀοιδίμου Γέροντος μᾶς δίδει τό μέτρον καί τόν κανόνα τῆς διακονίας πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησία καί πρός τό εὐσεβές Γένος ἡμῶν.

Ὁ προσφιλής καί πολυσέβαστος Γέροντας θά παραδοθῇ μετ’ ὀλίγον εἰς τήν ἠγαπημένην του γῆ, τῆς Παναγιοσκεπάστου Μοναστικῆς Καλιᾶς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Βαρνάκοβας, τήν ὁποίαν Ἐκεῖνος διηκόνησε ὡς Πνευματικός Πατήρ, μέντωρ καί ποδηγέτης πορευόμενος πρός τήν μόνιμον Πατρίδα. Καί ἡμεῖς ὅλοι, ἄφωνοι καθορῶμεν τήν ὕψωσιν καί τόν ἀποχαιρετίζομεν γονατιστοί, μέ μίαν φωνήν, τήν ὁποίαν κανείς ἐξ ἡμῶν μέν δέν ἀκούει, ὅλοι ὅμως αἰσθανόμεθα καί βιοῦμεν. Τήν φωνήν καί τήν ὑπόσχεσιν ὅτι θά φυλάξωμεν τό πνεῦμα του, θά τηρήσωμεν τήν παρακαταθήκην του, θά πορευθῶμεν εἰς τά ἴχνη του.

Ναί, πολυσέβαστε Γέροντα, πορεύου ἐν χαρᾷ εἰς τήν Μεγάλην μετά τοῦ Κυρίου σου συνάντησιν, τήν ὁποίαν ἐκ βρέφους ἐπιπόθησες καί διά τήν ὁποίαν ὀτρηρῶς ἠργάσθης, συναντῶν αἰωνίως τήν μακαριστήν σου Πρεσβυτέραν, Ὁσίαν Μοναχήν Ἐφραιμίαν καί τόν λατρευτόν σου υἱόν Κωνσταντῖνον καί ἡμεῖς κατανικῶντες κάθε δαιμονικόν περίπαιγμα θά μείνωμεν φρουροί ἄγρυπνοι τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, διά νά φωτίζῃ εἰς τούς αἰῶνας τό Γένος, καί τήν Οἰκουμένην.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀοίδιμε, συνετέ καί σοφέ Γέροντα!

Αἰωνία σου ἡ μνήμη σεπτέ, πολυφίλητε καί πολυσέβαστε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ!

Εὐλαβῶς

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: Την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής κατανοούμε ακριβώς το ύψος της Θείας Αγάπης.

Την Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων τέλεσε σήμερα Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2025 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στον Ιερό Ναό Αγίας Αικατερίνης Καστέλλας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, επεσήμανε ότι «μέσα σε αυτό το υπέροχο κατανυκτικό κλίμα των ιερών ημερών της Αγίας Τεσσαρακοστής, βιώνουμε συνεχώς και αδιαπτώτως το κήρυγμα του Κυρίου μας, όχι για μια απλή υπέρβαση των αντινομιών, αλλά για μια βαθιά οντολογική, υπαρξιακή μεταστοιχείωση, ανάκραση και κοινωνία».

«Αυτή η περίοδος», συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, «μας υποδεικνύει με πολύ ενάργεια, με πολύ δυναμισμό τον σκοπό της ζωής μας. Γιατί ο σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε κοινωνοί της Χάριτος του Θεού. Να ζήσουμε αυτή την ταύτισή μας με τον Χριστό».

«Ο σκοπός της ελεύσεως του Υιού του Θεού στον κόσμο είναι να μας χαρίσει το πολυτιμότερό Του αγαθό: τον εαυτόν Του». «Να μας δώσει τη ζωή Του, την ύπαρξή Του, ‘’λύτρον αντί πολλών’’», τόνισε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι με τη θυσία Του στο Γολγοθά «μας χάρισε το Δείπνο της ζωής. Το Σώμα και το Αίμα Του. Μας χάρισε τη δυνατότητα, όχι απλώς να γνωρίσουμε την αγάπη Του, αλλά να τη βιώσουμε, να ζήσουμε ενωμένοι μαζί Του».

Επισημαίνοντας πως «Εκείνος αποτελεί την αναπνοή, τη σκέψη, το αίμα και τη σάρκα τη δική μας», αναφέρθηκε στη σκληρότητα του κόσμου μας. «Η ζωή είναι πραγματικά πολυδιάστατη. Οι πειρασμοί καθημερινοί. Η κόπωση και η πνευματική ραστώνη χτυπούν την καρδιά μας, αλλά αυτή την περίοδο κατανοούμε ακριβώς το πλάτος, το βάθος, το ύψος της Θείας Αγάπης», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, κάνοντας λόγο για «μια ενότητα καρδιάς, ψυχής και νου».

«Μέσα από το κλίμα της περιόδου, με την κατάνυξη, τα δάκρυα, τη μετάνοια και την επιστροφή μας καλούμαστε να ξαναβρούμε τον πιο πολύτιμο θησαυρό της ζωής μας που είναι ο Κύριός μας. Είναι δικός μας θησαυρός. Είναι, αν θέλουμε εμείς, το ιερό έπαθλο της πορείας μας μαζί Του», τόνισε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος και υπενθυμίζοντας τον λόγο του Παύλου ότι ο Χριστός με τον Σταυρό Του μας απέδειξε πόσο πολύ μας αγαπάει, επεσήμανε πως «επί της Αγίας Τραπέζης είναι ο Ίδιος που βάδισε την οδό του αίματος, που καρφώθηκε στον Σταυρό του Μαρτυρίου, που ετέθη στο κενό μνημείο του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας, που Ανέστη εκ των νεκρών», «και γίνεται δικός μας, αρκεί εμείς να το θελήσουμε».

«Η περίοδος αυτή προσφέρεται με τα όπλα της Εκκλησίας: τη νηστεία, την ελεημοσύνη, τη μετάνοια, την εξομολόγηση και όλα αυτά τα ιερά που μας προσφέρουν τη δυνατότητα να αποβούμε νικητές στο τέλος του δρόμου», είπε καταλήγοντας, ευχόμενος «να είναι καθημερινό μέλημά μας αυτό το μυστήριο της Θεοκοινωνίας και της ενώσεως με τον ζωντανό Θεό, που είναι εδώ, έξω από την πόρτα της καρδιάς του καθενός και της καθεμιάς και κρούει ευγενικά, χαρούμενα, όμως και τόσο δυναμικά να ανοίξουμε για να μπει μέσα Εκείνος για πάντα στη ζωή μας».

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

«ΕΚΔΗΜΙΑ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ» - Ανακοινωθέν Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:

«ΕΚΔΗΜΙΑ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ».

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς ἀγγέλλει μετά βαθυτάτης κατ’ ἄνθρωπον θλίψεως ὅτι μετέστη πρός Κύριον ὁ σεπτός Ἱερομόναχος κυρός Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος, ἡγιασμένος Ἱερεύς καί ἐπί ἔτηἘφημέριος Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης.

Τό ἱερό σκήνωμα αὐτοῦ θά ἐκτεθῇ εἰς προσκύνησιν τῶν πνευματικῶν του τέκνων καί τῶν πιστῶν εἰς τόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης ἀπό τῆς 10ης πρωϊνῆς τῆς σήμερον, 24ης Φεβρουαρίου ἐ. ἔ. και ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία αὐτοῦ τελεσθήσεται αὔριον 25ῃ Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καί περί ὥραν 10ην πρωϊνήν εἰς τόν ὡς εἴρηται Ἱ. Ναόν. Ἡ ταφή του γενήσεται εἰς τήν Ἱ. Μονήν Παναγίας Βαρνάκοβας τῆς Ἱ. Μ. Φωκίδος.

Δεόμεθα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς μακαρίας ψυχῆς αὐτοῦ.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Διαβάστε περισσότερα

Ο Α΄ Κατανυκτικός Εσπερινός («της Συγγνώμης») στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς. Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου.

Σε κλίμα κατάνυξης τελέστηκε χθες, Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026 η Ακολουθία του Α΄ Κατανυκτικού Εσπερινού – «Εσπερινός της Συγγνώμης» – στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος κήρυξε και το Θείο Λόγο.

Ο Σεβασμιώτατος, αναπτύσσοντας το νόημα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής έκανε λόγο για μία «περίοδο στοχασμού και περισυλλογής» και για «ευκαιρία αποκοπής από τη διάσπαση του νου και απαλλαγής από το άγχος της καθημερινότητας». «Κυρίως, όμως, αποτελεί πρόσκληση για συνοδοιπορία με τον ίδιο τον Χριστό στην πορεία Του προς το Πάθος και την Ανάσταση», με τελικό σκοπό τη «μετάνοια ως βίωση ενός διαφορετικού τρόπου ζωής», πρόσθεσε.

Ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο μυστήριο της σχέσεως Χριστού και Εκκλησίας. «Στην ευλογημένη αυτή περίοδο, καλούμεθα να βιώσουμε και πάλι το μυστήριο Χριστός και Εκκλησία», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας πως ο Χριστός, ως Θεάνθρωπος και νέος Αδάμ, προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση και την ένωσε με τη θεότητα, ώστε μέσα στην Εκκλησία να ανακαινιστεί ο άνθρωπος και να καταστεί μέλος του Σώματός Του.

Τόνισε πως η Εκκλησία παρουσιάστηκε ως ζωντανή εικόνα της Αγίας Τριάδος, κοινότητα προσώπων που ενώνονται χωρίς να καταργείται η προσωπικότητα του καθενός, αλλά αντιθέτως επιβεβαιώνεται και ολοκληρώνεται μέσα στην αγάπη.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Θεία Ευχαριστία, ως το κορυφαίο γεγονός της ενότητας που υπάρχει εντός του σώματος της Εκκλησίας, σημειώνοντας ότι στη Θεία Λειτουργία ο Χριστός προσφέρεται ως Σώμα και Αίμα, καθιστώντας τους πιστούς «σύσσωμους και σύναιμους» μαζί Του, αλλά και μεταξύ τους. «Ο Μυστικός Δείπνος συνεχίζεται ανεπανάληπτα, επαναλαμβανόμενος σε κάθε Λειτουργία. Δίδεται ο Χριστός σε εμάς σε κάθε Λειτουργία με προσιτό τρόπο», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως με τον τρόπο αυτό η Εκκλησία δεν αποτελεί απλώς έναν θρησκευτικό οργανισμό, αλλά το ίδιο το Σώμα του Χριστού που ζει και ενεργεί μέσα στην ιστορία.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι η πνευματική ζωή δεν είναι ατομική υπόθεση, αλλά εκκλησιαστική εμπειρία και πως η σχέση μας με τον Θεό συνδέεται άρρηκτα με τη σχέση μας προς τον συνάνθρωπο. Κάθε μνησικακία, κατάκριση ή απόρριψη του άλλου πληγώνει την ενότητα της Εκκλησίας και εμποδίζει την προσευχή. Η αληθινή μετάνοια εκφράζεται ως άνοιγμα της καρδιάς, συγχώρηση και έμπρακτη αγάπη. «Ταυτίζομαι με τον Χριστό την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιατί ο Χριστός ταυτίστηκε με εμάς. Και όχι για να μας εκμηδενίσει, αλλά για να μας καταξιώσει. Έτσι όλοι ταυτιζόμαστε με τον Χριστό και ο Χριστός είναι η ταυτότητά μας», είπε.

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Σεβασμιώτατος, ανέφερε την ευαγγελική διήγηση του Λουκά και του Κλεόπα στην πορεία τους προς Εμμαούς, οι οποίοι αναγνώρισαν τον Αναστημένο Χριστό ‘’ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου’’. Η καρδιά, τόνισε, προηγείται πολλές φορές της διανοίας στην πορεία προς τον Θεό, καθώς όταν ανοίγει, ο άνθρωπος μπορεί να βιώσει τη θεία παρουσία και να μεταμορφωθεί εσωτερικά.

«Η καρδιά τους» «πίστεψε πριν από το νου τους. Το μυαλό, όσο και αν είναι εύστροφο, καθυστερεί. Ο σημερινός άνθρωπος είναι εγκεφαλικός και νομίζει ότι έχει τα πάντα από τη γνώση την ορθολογιστική. Βεβαίως, η γνώση δεν είναι κακή. Είναι δώρον του Θεού, αλλά όλος ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει τον Θεό», ή ακριβέστερα «όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, να μας γνωρίσει ο Κύριος στο πλησίασμα προς Αυτόν», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, αναφέρθηκε στον ασκητικό αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (νηστεία, προσευχή, ταπείνωση) τονίζοντας ότι δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά προετοιμασία για τη μετοχή στη χάρη του Αγίου Πνεύματος και στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Σημείωσε πως είτε στον μοναχισμό είτε στον γάμο και την οικογενειακή ζωή, κάθε μορφή χριστιανικής υπάρξεως μπορεί να γίνει οδός αγιασμού, όταν βιώνεται ως προσφορά και διακονία εντός του εκκλησιαστικού σώματος.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε επίσης στη σημασία της ταπεινώσεως ως θεμελίου της πνευματικής προόδου, επισημαίνοντας ότι η αληθινή δύναμη του πιστού βρίσκεται στην αυτομεμψία και στην εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού. «Ταπεινούμενοι δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα το θεοειδές, τίποτα το άξιο να ζήσει στην αιωνιότητα», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος υπογραμμίζοντας παράλληλα πως θα «πρέπει να πεθάνει ο παλαιός άνθρωπος για να γίνει χριστιανός ο νέος άνθρωπος» ο οποίος, παρά τις πτώσεις του, καλείται να σηκώνεται και να συνεχίζει τον αγώνα με ελπίδα.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος, αναφέροντας πως «αυτή η σταυροαναστάσιμη πορεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μας καλεί στον δρόμο της χάριτος», ευχήθηκε σε όλους «καλή και Αγία Τεσσαρακοστή» και «καλό στάδιο».

Ακολουθεί η ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Διαβάστε την Ποιμαντορική Εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή ΕΔΩ.

Δείτε φωτογραφικό υλικό από τον Κατανυκτικό Εσπερινό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ επί τη Ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής 2026

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΕΠΙ ΤΗι ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ 2026

Εὐχαριστήριον ὕμνον ἀναπέμποντες τῷ Θεῷ τῆς ἀγάπης, εἰσερχόμεθα καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, εἰς τό στάδιον τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, τῆς νηστείας καί τῆς ἐγκρατείας, τῆς νήψεως καί τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως, τῆς φυλακῆς τῶν αἰσθήσεων καί τῆς προσευχῆς, τῆς ταπεινώσεως καί τῆς αὐτογνωσίας. Ἄρχεται ἡ νέα εὐλογημένη προσκυνηματική πορεία πρός τό Ἅγιον Πάσχα, τό ὁποῖον «ἤνοιξεν ἡμῖν παραδείσου τάς πύλας». Ἐν Ἐκκλησίᾳ καί ὡς Ἐκκλησία, ἀτενίζοντες τόν Ἀναστάντα Κύριον τῆς δόξης, συμπορευόμεθα ἅπαντες εἰς τήν ὁδόν τῆς κατά χάριν θεώσεως, τήν ὁδηγοῦσαν πρός τά ὑπερουράνια ἀγαθά, «ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Κορ. Α΄, 2. 9).

Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὅπου τελεσιουργεῖται τό ἀεί μυστήριον» τῆς Θείας Οἰκονομίας, τά πάντα ἔχουν ἄσειστον θεολογικόν θεμέλιον καί ἀκραιφνῆ σωτηριολογικήν ἀναφοράν. Ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ καί ἡ θέωσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι οἱ πυλῶνες τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πορευόμεθα πρός τόν αἰώνιον ἡμῶν προορισμόν, μέσα εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ «ἀεί ὑπέρ ἡμῶν», δέν εἶναι μία «ἀνωτέρα δύναμις», κεκλεισμένη εἰς τήν ὑπερβατικότητα καί τό μεγαλεῖον τῆς παντοδυναμίας καί τῆς ἁγιότητός της, ἀλλά «ὁ ἡμετέραν μορφήν ἀναλαβών» προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ, διά νά καλέσῃ τήν ἀνθρωπότητα εἰς τήν κοινωνίαν τῆς ἁγιότητός Του, εἰς τήν ἀληθῆ ἐλευθερίαν. Ὁ ἐξ ἀρχῆς «ἐλευθερίᾳ τετιμημένος» ἄνθρωπος, καλεῖται νά ἀποδεχθῇ ἐλευθέρως τήν θείαν ταύτην δωρεάν. Εἰς τό θεανδρικόν μυστήριον τῆς σωτηρίας, ἡ συνεργία τοῦ ἀνθρώπου λειτουργεῖ καί ὡς μαρτυρία ἐν τῷ κόσμῳ περί τῆς βιωθείσης εὐεργεσίας -«τί δέ ἔχεις ὅ οὐκ ἔλαβες;» (Κορ. Α΄, 4. 7)- διά τῆς «οὐ ζητούσης τά ἑαυτῆς» ἀγάπης πρός τόν «ἀδελφόν».

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι κατ᾿ ἐξοχήν καιρός βιώσεως αὐτῆς τῆς Χριστοδωρήτου ἐλευθερίας. Ἡ νηστεία καί ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ἔξωθεν ἐπιβληθεῖσα πειθαρχία καί ἑτερονομία, ἀλλά ἑκούσιος σεβασμός τῆς ἐκκλησιαστικῆς πρακτικῆς, ὑπακοή εἰς τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν ἀποτελεῖ νεκρόν γράμμα, ἀλλά παρουσίαν ζῶσαν καί ζωοποιόν, διαχρονικήν ἔκφρασιν τῆς ἑνότητος, τῆς ἁγιότητος, τῆς καθολικότητος καί τῆς ἀποστολικότητος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ γλῶσσα τῆς θεολογίας καί τῆς ὑμνολογίας ἀναφέρεται εἰς τό «χαροποιόν πένθος» καί εἰς τό «ἔαρ τῆς νηστείας». Ὁ γνήσιος ἀσκητισμός εἶναι πάντοτε χαροποιός, ἐαρινός καί φωτεινός. Δέν γνωρίζει δυϊσμούς καί διχασμούς, δέν ὑποτιμᾷ τήν ζωήν καί τόν κόσμον. Ἡ «καταθλιπτική ἄσκησις», ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς «ἀποξήρανσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως», οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν μέ τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου ἡ ἀσκητική ζωή καί ἡ πνευματικότης διαποτίζονται ἀπό ἀναστάσιμον εὐφροσύνην. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ νηστεία καί ἡ ἄσκησις ἐμπεριέχουν μίαν ἐναλλακτικήν πρότασιν ζωῆς ἀπέναντι εἰς τόν ὑποσχόμενον ψευδεῖς παραδείσους εὐδαιμονισμόν καί εἰς τόν μηδενιστικόν πεσιμισμόν.

Οὐσιῶδες στοιχεῖον τῆς ὀρθοδόξου ἀσκητικῆς πνευματικότητος εἶναι καί ὁ κοινωνικός χαρακτήρ της. Ὁ Θεός τῆς πίστεώς μας εἶναι «ὁ πιό κοινωνικός Θεός», «Θεός σχέσεων». Προσφυέστατα ἐλέχθη ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι «ἡ ἄρνησις τῆς μοναξιᾶς». Ἡ ἐξατομίκευσις τῆς σωτηρίας καί τῆς εὐσεβείας, ἡ μετατροπή τῆς ἀσκήσεως εἰς ἀτομικόν κατόρθωμα, ἀγνοοῦν τήν τριαδοκεντρικήν ὑφήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος. Ὅταν νηστεύωμεν διά τόν ἑαυτόν μας καί κατά τό ἰδικόν μας μέτρον, τότε ἡ νηστεία δέν ἐκφράζει τό πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Ἡ πνευματικότης εἶναι ζείδωρος παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖον εἶναι πάντοτε «πνεῦμα κοινωνίας». Ἡ γνησία ὀρθόδοξος πνευματική ζωή ἀναφέρεται πάντοτε εἰς τήν ἐκκλησιαστικοποίησιν τῆς ὑπάρξεώς μας καί ὄχι εἰς μίαν «πνευματικήν αὐτοπραγμάτωσιν».

Σᾶς καλοῦμεν λοιπόν νά συμμετάσχωμεν εἰς τούς πνευματικούς ἀγῶνας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, διά νά βιώσωμεν τό ἀνθρωπολογικόν βάθος καί τό ἀπελευθερωτικόν πνεῦμα της, νά κατανοήσωμεν ὅτι ὁ ὀρθόδοξος ἀσκητισμός εἶναι ὁδός ἐλευθερίας καί ὑπαρξιακῆς ὁλοκληρώσεως ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς εὐλογημένης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, πυρήν τῆς ὁποίας εἶναι τό «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ». Καλούμεθα νά ἀνακαλύψωμεν τόν ὁλιστικόν χαρακτῆρα τῆς νηστείας, ἡ ὁποία εἰς τό Τριώδιον ὑμνεῖται ὡς «πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή», ὡς «τροφή ψυχῆς», ὡς «μήτηρ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων καί πασῶν τῶν ἀρετῶν». Δέν εἶναι ἁπλῶς ἀποχή ἀπό καθωρισμένας τροφάς, ἀλλά ἀγών κατά τῆς φιλαυτίας καί τῆς αὐταρεσκείας, εὐαισθησία διά τόν πάσχοντα συνάνθρωπον καί ἔμπρακτος βοήθεια πρός αὐτόν, εὐχαριστιακή χρῆσις τῆς δημιουργίας, ὑπαρξιακή πληρότης, κοινωνία ζωῆς καί ἀλληλεγγύη. Ἡ ἄσκησις, ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, ἡ ταπείνωσις ἀναδίδουν τό ἄρωμα καί τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἀπό τήν ὁποίαν ἀντλοῦν νόημα καί κατεύθυνσιν. Αὐτή, ὡς ἡ πεμπτουσία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί τοῦ ἐσχατολογικοῦ προσανατολισμοῦ της, συνδέει ἀρρήκτως τήν ζωήν τῆς ἀσκήσεως μέ τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, τό μυστήριον τῆς προγεύσεως τῆς ἀνεκλαλήτου χαρᾶς τῆς Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό γεγονός ὅτι εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἡ Θεία Εὐχαριστία διετηρήθη ὡς κέντρον τῆς ζωῆς της, συνδέεται μέ τό ὅτι ἡ Ἀνάστασις εἶναι τό θεμέλιον τῆς πίστεώς της καί ὁ φωτεινός ὁρίζων τῆς ἀσκητικῆς πνευματικότητος καί τῆς καλῆς μαρτυρίας ἐν τῷ κόσμῳ.

Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, ἐπικαλούμεθα ἐν ταπεινώσει τό ἔλεος καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, διά νά διατρέξωμεν εὐσεβοφρόνως τόν δόλιχον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, νά φθάσωμεν τό σωτήριον Πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί, δοξάζοντες τήν ἄφατον Αὐτοῦ μακροθυμίαν, νά λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει τῆς λαμπροφόρου Ἐγέρσεως Αὐτοῦ, τῆς ἀγαγούσης ἡμᾶς ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ἄληκτον Ζωήν.

Μετά Πατρικῆς ἀγάπης,

ἀγωνιστικῶν καί πνευματικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 22 Φεβρουαρίου 2026 - της Τυρινής

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα (Ρωμ. ιγ΄11- ιδ΄4)

Αδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ' ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς ποιὴς ἐνοθειαν. Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. Ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. Ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην· Τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν.

Απόδοση:

Αδελφοί, τώρα ἡ τελική σωτηρία βρίσκεται κοντά μας παρά τότε πού πιστέψαμε. Ἡ νύχτα ὅπου νά' ναι φεύγει, καί ἡ μέρα κοντεύει να' ρθεῖ. Γι΄ αὐτό ἄς πετάξουμε ἀπό πάνω μας τά ἔργα τοῦ σκότους, κι ἄς φορέσουμε τά ὄπλα τοῦ φωτός. Ἡ διαγωγή μας ἄς εἶναι κόσμια, τέτοια πού ταιριάζει στό φῶς. Ἄς πάψουν τά φαγοπότια καί τά μεθύσια, ἡ ἀσύδοτη κι ἀκόλαστη ζωή, οἱ φιλονικίες κι οἱ φθόνοι. Ντυθεῖτε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί μήν ἀφήνετε τόν ἁμαρτωλό ἑαυτό σας νά σᾶς παρασύρει στήν ἱκανοποίηση τῶν ἐπιθυμιῶν σας. Νά δέχεστε ὅποιον ἔχει ἀσθενική πίστη, χωρίς νά ἐπικρίνετε τίς ἀπόψεις του. Για παράδειγμα, ἕνας πιστεύει πώς μπορεῖ νά φάει ἀπ΄ ὅλα, ἐνῶ κάποιος ἄλλος, πού ἔχει ἀσθενική πίστη, τρώει μόνο χόρτα. Αὐτός πού τρώει ἀπ΄ ὅλα, ἄς μήν περιφρονεῖ ἐκεῖνον πού δέν τρώει · κι ἐκεῖνος πού δέν τρώει, ἄς μήν κατακρίνει ἐκεῖνον πού τρώει, γιατί ὁ Θεός τόν ἔχει δεχτεῖ στήν ἐκκλησία του. Ποιός εἶσαι ἐσύ ποῦ θά κρίνεις ἕναν ξένο ὑπηρέτη; Μόνο ὁ Κύριός του μπορεῖ νά κρίνει ἄν στέκεται ἤ ὄχι στήν πίστη του, γιατί ὁ Θεός ἔχει τή δύναμη νά τόν στηρίξει.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Ματθ. στ΄ 14-21)

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν. τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀπέχουσιν αὐτὸν μισθὸ. Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῇ τῷ πατρί σου. τῷ φανερῷ. Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσιν καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴ, ὅπου οὔτε σὴ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

Απόδοση:

Εἶπεν ὁ Κύριος: «Ἂν συγχωρήσετε τούς ἀνθρώπους γιά τά παραπτώματά τους, θά σᾶς συγχωρήσει κι ἐσᾶς ὁ οὐράνιος Πατέρας σας. Ἄν ὅμως δέ συγχωρήσετε στούς ἀνθρώπους τά παραπτώματά τους, οὔτε κι ὁ Πατέρας σας θά συγχωρήσει τά δικά σας παραπτώματα». «Ὅταν νηστεύετε, νά μήν γίνεστε σκυθρωποί, ὅπως οἱ ὑποκριτές, πού παραμορφώνουν τήν ὄψη τους γιά νά δείξουν στούς ἀνθρώπους πώς νηστεύουν. Σᾶς βεβαιώνω πώς ἔτσι ἔχουν κιόλας λάβει τήν ἀνταμοιβή τους. Ἐσύ, ἀντίθετα, ὅταν νηστεύεις, περιποιήσου τά μαλλιά σου καί νίψε τό πρόσωπό σου, γιά νά μή φανεῖ στούς ἀνθρώπους ἡ νηστεία σου, ἀλλά στόν Πατέρα σου, πού βλέπει τίς κρυφές πράξεις· καί ὁ Πατέρας σου, πού βλέπει, τίς κρυφές πράξεις. ἀνταποδώσει φανερά». «Μή μαζεύετε θησαυρούς πάνω στή γῆ, ὅπου τούς ἀφανίζει ὁ σκόρος καί ἡ σκουριά, κι ὅπου οἱ κλέφτες κάνουν διαρρήξεις καί τούς κλέβουν. Ἀντίθετα, νά μαζεύετε θησαυρούς στόν οὐρανό, ὅπου δέν τούς ἀφανίζουν οὔτε ὁ σκόρος οὔτε ἡ σκουριά, κι ὅπου οἱ κλέφτες δέν κάνουν διαρρήξεις καί δέν τούς κλέβουν. Γιατί ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σας ἐκεῖ θά εἶναι καί ἡ καρδιά σας».

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Είναι μια θυσία να είσαι Πρεσβυτέρα» - Σύναξη Πρεσβυτερών στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Εόρτιο βραδινό με σκοπό η Ι. Μητρόπολη Πειραιώς να εκφράσει στις Πρεσβυτέρες της τοπικής μας Εκκλησίας βαθιά ευγνωμοσύνη για το μεγάλο έργο που προσφέρουν «στην Αγία μας Εκκλησία με την στήριξη, με την αγάπη και με την τόνωση των πρεσβυτέρων αδελφών», διοργανώθηκε χθες Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026, στο Πνευματικό Κέντρο του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου.

Στο εισαγωγικό καλωσόρισμά του ο Σεβασμιώτατος, δοξολογώντας τον Πανάγιο Θεό για την ευλογία που χαρίζει με αυτή την εσπερίδα σε όλους, επεσήμανε πως «στην ιερατική οικογένεια το 99% οφείλεται στην Πρεσβυτέρα, γιατί εκείνη είναι το ιερό λιμάνι, αλλά και ο θυρεός της δυνάμεως του Ιερέως, ο οποίος διακονεί την Αγία μας Εκκλησία και προσφέρει τον εαυτόν του» «σε έναν κόσμο μεταλλασσόμενο, συγκεχυμένο, δυσδιάκριτο, προβληματικό».

«Η ιερατική οικογένεια, που είναι μία μικρή σύνοψη όλης της Εκκλησίας, έχει την μεγάλη ευλογία και την μεγάλη χάρη να γεννά Αγίους», οι οποίοι αποδεικνύουν «ότι και ο δρόμος της εγγάμου διακονίας της ανθρώπινης ζωής είναι ασκητικός δρόμος, εξαγιασμένος δρόμος, ευλογημένος δρόμος και δρόμος Χάριτος», υπογράμμισε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας παράλληλα πως «ο ιερός γάμος, πολλώ μάλλον του Πρεσβυτέρου και της Πρεσβυτέρας, είναι ένας δρόμος θυσίας, προσφοράς και αγάπης».

«Είστε η απάντηση του Θεού στις προσευχές του λαού Του και σε εσάς οφείλεται εν πολλοίς και το μυστήριο της ιερωσύνης των Πρεσβυτέρων συζύγων σας», είπε σε άλλο σημείο, προσθέτοντας πως «εσείς είστε το στήριγμά τους, η πηγή της χαράς τους, η δύναμή τους, αλλά και η ευλογία της ζωής τους και ο στέφανός τους».

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε ιδιαίτερα και συνεχάρη τις Πρεσβυτέρες για το έργο που προσφέρουν στην Εκκλησία μας στηρίζοντας τους Ιερείς, οι οποίοι, όπως χαρακτηριστικά είπε, «είναι για εμένα πολύτιμοι λίθοι στο στέμμα της Αγίας μας Εκκλησίας και συλλειτουργοί, αλλά και συνδιάκονοι στην ευλογία που μας έχει χαρίσει ο Θεός να ανοίγουμε δρόμους προς την αιωνιότητα».

Στη συνέχεια ενθυμούμενος μια έντονη παιδική εμπειρία από την εποχή που η αείμνηστη μητέρα του προετοιμαζόταν για το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως στον μακαριστό πρωθιερέα Άγγελο Βησιώτη, περιέγραψε τη μεγάλη πνευματική επιρροή της Πρεσβυτέρας του, η οποία, στον προθάλαμο, προετοίμαζε με αγάπη τους εξομολογούμενους, ενισχύοντας την πίστη τους και βοηθώντας τους να απαλλαγούν από ενοχές και ανθρώπινες αδυναμίες. Τόνισε πως η ανάμνηση αυτής της αγιασμένης παρουσίας τον οδήγησε στο να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς τις Πρεσβυτέρες για τη θυσιαστική τους διακονία στην Εκκλησία, καθώς επωμίζονται την ευθύνη της στήριξης του Ιερέα συζύγου και της οικογένειας.

«Είναι μια θυσία να είσαι Πρεσβυτέρα και να έχεις την ευθύνη του Ιερέως συζύγου και των παιδιών», είπε ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος, καλώντας στο βήμα την Πρεσβυτέρα Αδαμαντία Τσιμούρη, «σύζυγο του εκλεκτού αδερφού και συμπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Τσιμούρη», να μιλήσει «από τον πλούτο της Χριστότητος, του βιώματος και της πολλής αγάπης της» «για την εκκλησιαστική ιερατική οικογένεια».

Την ευχαρίστησε εκ των προτέρων ευχόμενος «ο Θεός να της χαρίζει υγεία και δύναμη να επιτελεί πάντοτε το σπουδαίο πνευματικό της έργο με την παρρησία που ο Θεός την έχει κοσμήσει και με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος».

Στη συνέχεια, η Πρεσβυτέρα Αδαμαντία Τσιμούρη, ευχαριστώντας θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ανέπτυξε το θέμα «Η θέση της Πρεσβυτέρας στην σύγχρονη κοινωνία».

Ο Σεβασμιώτατος, ευχαριστώντας την με θερμά λόγια, υπογράμμισε πως «όσα είπε είναι αποστάλαγμα της ιερατικής της ευθύνης και συμπορεύσεως με τον π. Βασίλειο, δεκαετίες τώρα», προσφέροντάς της ως ευλογία μία εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Απευθυνόμενος προς όλες τις Πρεσβυτέρες, θυμίζοντας πως την ώρα που ο σύζυγός τους ιερέας πριν γονατίσει στην Αγία Τράπεζα για να λάβει το Άγιο Πνεύμα ασπάζεται και παίρνει την ευχή και τη βοήθειά τους, σημείωσε πως την ώρα της χειροτονίας «το Πανάγιο Πνεύμα δεν αγιάζει μόνο εκείνον, αλλά και εσάς. Γιατί είστε ένα σώμα, μία καρδιά, μία ψυχή. Και έτσι και εσείς μετέχετε στην ειδική Ιερωσύνη δια του Πρεσβυτέρου συζύγου σας και είστε ομόσαρκοι με τον αιώνιο Σωτήρα Χριστό».

Τέλος, αναφερόμενος στην ιδιαίτερη ευλογία της Ιεράς Παρακαταθήκης που λαμβάνει και κρατάει ο Ιερέας στα χέρια του κατά την ώρα της χειροτονίας του, σημείωσε πως μαζί με τον ιερέα οι πρεσβυτέρες συνεχίζουν «το δρόμο της αγάπης, της συμπόρευσης και της στοργής».

«Ευχή μας απόψε είναι να αναζωπυρώνετε το χάρισμα που έχετε λάβει», είπε ο Σεβασμιώτατος καταλήγοντας, ευχόμενος παράλληλα «να αναβλασταίνουν παιδιά ευλογημένα που θα αναλαμβάνουν το Σταυρό του Κυρίου μαζί με τον σύζυγό τους και θα γίνονται φως στα σκοτάδια του κόσμου μας».

Κατά τη διάρκεια της συνάξεως υπήρχε η δυνατότητα δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά των Πρεσβυτερών, ενώ μετά το πέρας της ομιλίας και της συζητήσεως, προσφέρθηκε δείπνο.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

17ος Διαγωνισμού Τραγουδιού: Οι πρώτες εντυπώσεις …ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ – Αποτελέσματα!

* Περάσαμε ένα ΟΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ και όμορφο απόγευμα.

* Χαρήκαμε με τη χαρά των παιδιών μας (ακόμα και αυτών που αρνήθηκαν με το πιο γλυκό πείσμα να τραγουδήσουν…)

* «Κάναμε καινούριο συκώτι», από τον – ομολογουμένως ευφυή - τρόπο παρουσίασης κάποιον τραγουδιών

* Εμπνευστήκαμε, γιατί διαπιστώσαμε ότι τα παιδιά μπόρεσαν να κρατήσουν ζωντανές τις μνήμες μας και να μας κάνουν να θυμηθούμε τα παλιά… τα πολύ παλιά που – από ό,τι φάνηκε - μένουν, έτσι κι αλλιώς, ζωντανά στις καρδιές μας.

Κάποιοι μας έλειψαν, αλλά να ξέρουν ότι τους έχουμε στη σκέψη μας και, κυρίως, στις ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ μας.

ΑΑΑΑΑ....... και το φαγητό έφτασε για όλους. 

Σύντομα θα έχετε αναλυτικό ρεπορτάζ και φωτογραφικό υλικό...

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Βραβείο Καλύτερου Τραγουδιού: παιδιά Β΄ και Γ΄ Δημοτικού

Βραβείου Καλύτερου Στίχου: κορίτσια Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού

Βραβείο Καλύτερης Σκηνικής Παρουσίας: παιδιά Γυμνασίου και Λυκείου

Βραβείο Καλύτερης Διασκευής: αγόρια Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα

Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Απόκρεω- ερμηνευτική προσέγγιση των κριτηρίων της Μεγάλης Κρίσεως.

«ΠΙΣΤΙΣ ΔΙ’ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΗ» (Γαλ.5,6)

του Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού

Η Αγία μας Εκκλησία όρισε η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και στην Μεγάλη Κρίση. Σκοπός της να κατανοήσουμε ότι, μετά την διδαχή μας για το πάθος της υπερηφάνειας (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου) και την ανάγκη της μετάνοιας (Κυριακή του Ασώτου), θα υπάρξει κρίση για τις όποιες επιλογές μας. Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε, «εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36).

Στους ναούς διαβάζεται η σχετική περικοπή (Ματθ.25,31-46), μέσω της οποίας ο Κύριος μας περιγράφει, κατά τρόπο σαφή και δραματικό, την δεύτερη και μεγαλειώδη έλευσή Του στη γη και την επακολουθήσασα αδέκαστη και δικαία κρίση Του. Η Δευτέρα Παρουσία Του, θα είναι παρουσία άφατης δόξας, σε αντίθεση με την πρώτη παρουσία Του, που ήταν «κένωση» της θεότητάς Του. Στην πρώτη παρουσία Του ήρθε ως σωτήρας και λυτρωτής μας (Ιωάν.12,47), ως ταπεινός, πράος, συμπονετικός δάσκαλος, διδάσκοντάς μας τη σωτηρία δίνοντάς μας την δυνατότητα ελεύθερης αποδοχής της. Στην δεύτερη παρουσία Του θα έρθει ως ένδοξος και κραταιός κριτής, για να κρίνει την αποδοχή, ή όχι της σωτηρίας μας.

Ο Θεός είναι Θεός αγάπης και οικτιρμών (Α΄ Ιωάν.4,7). Αγαπά όλα τα πλάσματά Του και πιο πολύ από όλα τον άνθρωπο, τον οποίο έπλασε κατ’ εικόνα και ομοίωση δική Του (Γεν.1,26), με σκοπό να του χαρίσει μέρους της θείας μακαριότητάς Του και για τούτο, μετά την αποστασία του, έστειλε τον Υιό Του στη γη, να ταπεινωθεί, να γίνει άνθρωπος, να πάθει και να πεθάνει για χάρη του (Φιλπ.2,1), να το απολυτρώσει από τη δουλεία του διαβόλου, τη φθορά και το θάνατο.

Ο Θεός όμως δεν είναι μόνο αγάπη, αλλά και δικαιοσύνη. Είναι φιλάνθρωπος και περιμένει την μετάνοια των αμαρτωλών, χωρίς να αναγκάζει κανέναν να σωθεί, αλλά η κλήση και η αναμονή για μετάνοια θα έχει κάποτε τέλος. Όσοι ακούν το κάλεσμά Του και δέχονται να είναι δικοί Του, θα εισέλθουν στην ατέρμονη Βασιλεία Του, να απολαύσουν την αιώνια ζωή, κατά την Μεγάλη Κρίση. Όσοι δεν αποδέχονται την πρόσκληση της σωτηρίας, και παρέμειναν αμετανόητοι και ξένοι Του, θα πορευτούν, μακριά από Αυτόν, σε μια φρικτή επιβίωση αιωνίων βασάνων. Η Μεγάλη Κρίση, θα είναι ένα μεγαλειώδες και συνάμα φοβερό γεγονός και θα σηματοδοτήσει μια νέα πραγματικότητα. Τότε θα «κάμψει παν γόνυ» (Ρωμ.14,11) ενώπιών Του, και οι ισχυροί της γης θα τρέμουν σαν τα ξερόχορτα από το φύσημα του ανέμου, κατανοώντας την μηδαμινότητά τους!

Σύμφωνα με την σχετική ευαγγελική περικοπή, ο Κύριος έθεσε ως κριτήριο την θετική ή αρνητική στάση μας απέναντι στους συνανθρώπους μας στην επίγεια ζωή μας. Όσοι συμπεριφέρθηκαν με αγάπη προς τους συνανθρώπους τους, έθρεψαν τους πεινασμένους, πότισαν τους διψασμένους, έντυσαν τους γυμνούς, φιλοξένησαν τους ξένους, περιέθαλψαν τους ασθενείς, συμπαραστάθηκαν στους φυλακισμένους και διωκόμενους, θα κριθούν ως οι ευλογημένοι του Ουράνιου Θεού Πατέρα και θα γίνουν κληρονόμοι της βασιλείας Του. Αντίθετα, όσοι έζησαν σκληρόκαρδοι και αρνήθηκαν να προσφέρουν αυτές τις υπηρεσίες, θα έχουν προορισμό την αιώνια καταδίκη. Για να δικαιολογήσει την κρίση Του, θα πει: «εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ.25,40).

Ο Χριστός με την ενανθρώπησή Του, έγινε άνθρωπος, αδελφός των ανθρώπων, «κατὰ πάντα τοῖς ἀδελφοῖς ὁμοιωθῆναι» (Εβρ.2,17). Παράλληλα, αδελφοποιεί και

τους ανθρώπους μεταξύ τους, χάρις στην ένωσή τους στο Σώμα Του, την Εκκλησία. Αυτό μας υποχρεώνει να αγαπάμε και να διακονούμε τους αδελφούς μας, χωρίς καμιά διάκριση, σαν να διακονούμε τον Ίδιο. Η άσκηση της διακονίας μας θα κρίνει τη σωτηρία μας και η άρνησή της την καταδίκη μας, ως το βασικό κριτήριο στην Μεγάλη Κρίση.

Υπάρχει όμως μια σοβαρή προβληματική επ’ αυτού. Τίθεται το ερώτημα: Η κρίση μας θα έχει αποκλειστικά κοινωνικά κριτήρια; Θα σωθούν όλοι, όσοι επέδειξαν κοινωνική ευαισθησία; Θα σωθούν και οι αλλόθρησκοι και οι άθεοι «ανθρωπιστές», όλοι όσοι έχουν στο ενεργητικό τους κοινωνική προσφορά; Κάποιοι, επηρεασμένοι από το σύγχρονο συγκρητιστικό «πνεύμα» και τα διδάγματα και τις επιδιώξεις του θρησκευτικού συγκρητισμού, στηρίζουν σε αυτή την περικοπή τις οικουμενιστικές τους απόψεις, περί της δήθεν «καθολικής σωτηρίας των ανθρώπων», με βάση την κοινωνική τους δράση. Ότι δήθεν «ο κάθε άνθρωπος, καλής θελήσεως και κοινωνικής προσφοράς, θα κριθεί ως δίκαιος, ανεξάρτητα από τις προσωπικές του θρησκευτικές, φιλοσοφικές, κοινωνιολογικές κ.α. πίστεις και αρχές».

Νομίζουμε πως δεν είναι επιτρεπτή τοιαύτη απλούστευση, διότι η κάθε αγιογραφική αναφορά πρέπει να προσεγγίζεται ερμηνευτικά σε συνάφεια με το όλο αγιογραφικό πνεύμα. Έτσι και η περικοπή της Μεγάλης Κρίσεως πρέπει να προσεγγιστεί ερμηνευτικά και συνδυαστικά με το όλο πνεύμα και γράμμα της Θείας Αποκαλύψεως. Και τούτο διότι ο «κοινωνικός» χαρακτήρας της σωτηρίας είναι μια από τις πολλές πτυχές της και έχει περιορισμένες αναφορές στις Άγιες Γραφές. Αντίθετα, παρατίθενται και άλλα κριτήρια και παράγοντες, που θα κρίνουν την σωτηρία μας, τα οποία παραθέτουμε συνοπτικά.

Το πρώτιστο και βασικό κριτήριο της σωτηρίας είναι η οντολογική ένωσή μας με τον Ενανθρωπήσαντα Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο Οποίος ήρθε στον κόσμο να γίνει άνθρωπος για να κάμει τον άνθρωπο κατά χάριν θεό, χάρις στην ενανθρώπησή Του. Ο Σατανάς μας απέσπασε από την κοινωνία του Θεού και ο Χριστός ήρθε να μας ενώσει και πάλι με Αυτόν. Ήρθε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ ανθρώπου και Θεού (Εφ.2,14). Να μας αποσπάσει από την αιχμαλωσία του Σατανά, τη δουλεία της αμαρτίας και να μας λυτρώσει από τη φθορά και το θάνατο.

Η οντολογική - οργανική ένωσή μας συντελείται δια των Ιερών Μυστηρίων, μέσα στην Εκκλησία Του και κύρια με τα Ιερά Μυστήρια της Βαπτίσεως και της Θείας Ευχαριστίας, δια των οποίων γινόμαστε σύσσωμοι και σύναιμοι του Χριστού, οργανικά και αναπόσπαστα μέλη του Σώματός Του. Ο Χριστός έθεσε ως απαραίτητη προϋπόθεση της σωτηρίας και της αιώνιας ζωής, την κοινωνία του Αγίου Σώματός Του και του Τιμίου Αίματός Του: «ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν … ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ». Αντίθετα «ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς» (Ιωάν.6,51-54). Κατόπιν αυτών των ρητών διαβεβαιώσεων του Κυρίου, μπορεί κάποιος να κριθεί στην Μεγάλη Κρίση ως δίκαιος και να εισέλθει στην Βασιλεία του Θεού, χωρίς την ενότητα με το Χριστό, χωρίς τη Θεία Κοινωνία; Τι χρειάζεται η οργανική μυστηριακή ένωση με το Χριστό, αν «σώζει» από μόνη της η κοινωνική προσφορά;

Ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο να κάμει «κοινωνική πολιτική», άλλωστε σοφούς, νομοθέτες, κοινωνικούς αναμορφωτές, είχε ο κόσμος και αυτό που του έλειπε ήταν ο αληθινός, ο αποτελεσματικός και καθολικός σωτήρας. Αυτός κατέστη ο

μοναδικός και αποτελεσματικός σωτήρας της ανθρωπότητας. Μόνον Αυτός διακήρυξε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Ο πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ιωάν.11,25-26). «Εγώ ειμί ή θύρα’ δι’ εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται»

(Ιωάν.10,9). Χρησιμοποιώντας τη λέξη «εγώ», δεν αφήνει κανένα περιθώριο σωτηρίας εκτός Αυτού. Ο απόστολος Πέτρος τόνισε «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί» η σωτηρία μας (Πραξ.4,12) και ο απόστολος Παύλος αποφάνθηκε ότι Αυτός είναι ο μοναδικός «σωτήρ του σώματος» (Εφ. 5.23) και κανένας άλλος. Αν η πίστη στην μοναδικότητα της εν Χριστώ σωτηρίας είναι απαραίτητη, πως θα σωθούν, χωρίς αυτή, οι άπιστοι «φιλάνθρωποι», με μόνο κριτήριο την κοινωνική τους προσφορά;

Άλλο κριτήριο θα είναι η αποδοχή της αποκαλυφθείσας εν Χριστώ αλήθειας, η οποία είναι απαραίτητη για τη σωτηρία. Ο Χριστός είπε: «τα ρήματα ά εγώ λαλώ υμίν, πνεύμα εστί και ζωή εστίν» (Ιωάν.6,63), που σημαίνει ότι η διδασκαλία Του έχει σωτηριολογικό χαρακτήρα. Επίσης διακήρυξε: «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ» (Ιωάν.14,6), μη αφήνοντας κανένα περιθώριο σωτηρίας εκτός Αυτού και της ένσαρκης στο πρόσωπό Του σώζουσας αλήθειας. Μάλιστα, όποιος καταφρονήσει τη διδασκαλία Του και διδάξει διαφορετική, «ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν», ενώ, όποιος πιστεύει και διδάσκει ό, τι δίδαξε Εκείνος, «οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ.5,19). Ο απόστολος Παύλος αναθεματίζει όποιους διδάσκουν «έτερον ευαγγέλιον» (Γαλ.1,8), παραγγέλλοντας στους πιστούς να φυλάγονται από τους ψευδοδιδασκάλους, διότι αυτοί οδηγούν στην απώλεια της σωτηρίας. Για τον απόστολο Ιούδα οι πλάνοι είναι «νεφέλαις ἄνυδροι ὑπὸ ἀνέμων παραφερόμεναι, δένδρα φθινοπωρινά, ἄκαρπα, δίς ἀποθανόντα, ἐκριζωθέντα, κύματα ἄγρια θαλάσσης ἐπαφρίζοντα τὰς ἑαυτῶν αἰσχύνας, ἀστέρες πλανῆται, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς τὸν αἰῶνα τετήρηται» (Ιουδ.12-13). Είναι δυνατόν αρνητές και διαστροφείς της διδασκαλίας του Χριστού (αιρετικοί, αλλόθρησκοι, βλάσφημοι, άθεοι, κλπ), έστω «φιλάνθρωποι», να συγκατατεθούν με τους δικαίους;

Η αγία ζωή είναι ένα άλλο κριτήριο. Ο Θεός μας έπλασε «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» Του, δηλαδή, να είμαστε άγιες και άμωμες εικόνες Του, παροτρύνοντάς μας: «άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιός ειμι» (Α΄Πέτρ.1,16). Μας καλεί να αποποιηθούμε τον «παλαιό άνθρωπο», τον δούλο της αμαρτίας (Ρωμ.6,6), να γίνουμε μιμητές του Χριστού (Α΄Κορ.11,1). Να αποβάλλουμε «τά ἔργα τοῦ σκότους» και να ενδυθούμε «τά ὅπλα τοῦ φωτός», ζώντας «μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὲ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ» (Ρωμ.13,13). Να οπλιστούμε με την «πανοπλίαν του Θεού» (Εφ.6,11,13), εντασσόμενοι στο «Σῶμα Χριστοῦ» (Α΄ Κορ.12,27), ενδεδυμένοι Αυτόν (Γαλ.3,27) και καθιστάμενοι «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ.4,11-13). Αντίθετα, οι εμμένοντες πεισματικά στην αμαρτία, μεταξύ αυτών και «φιλάνθρωποι», δεν έχουν ελπίδα σωτηρίας, διότι η ανάστασή τους δεν θα είναι «ανάσταση ζωής», αλλά «ανάσταση κρίσεως» (Ιωάν.5,29). Άλλωστε, «οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται οὔτε πλεονέκται οὔτε κλέπται οὔτε μέθυσοι, οὐ λοίδοροι, οὐχ ἅρπαγες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι» (Α΄Κορ.6,9-10). Πως είναι δυνατόν να δεχτούμε ότι μόνον οι κοινωνικά ανάλγητοι θα κολασθούν; Πως είναι δυνατόν να κριθούν ως δίκαιοι μόνο με την κοινωνική τους δραστηριότητα, παρά το γεγονός ότι ήταν άπιστοι και αμετανόητοι αμαρτωλοί, μη αναγεννημένοι;

Με βάση τα ανωτέρω καθίσταται φανερό ότι σωτηρία μας συνίσταται στην καθολική μεταμόρφωσή μας και όχι σε κάποια επί μέρους, ηθική, ή άλλη, αλλαγή μας. Αν ήταν μόνο η κοινωνική μας προσφορά μοναδικό κριτήριο της σωτηρίας μας, δεν θα χρειάζονταν να σαρκωθεί ο Υιός του Θεού, διότι θα αρκούσε ο Νόμος, ο οποίος κανονίζει σε μεγάλο βαθμό τις κοινωνικές υποχρεώσεις, διότι, «ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ (του Χριστού) ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος· ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο» (Ιωάν.1,16-17). Ο απόστολος Παύλος τονίζει στις επιστολές του

ότι ο Νόμος υπήρξε απλά παιδαγωγός «εις Χριστόν» και τώρα που λάβαμε διά του Χριστού την χάρη και την σώζουσα πίστη, «οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν» (Γαλ.3,24). Η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται με την τήρηση των νομικών διατάξεων, αλλά είναι άνωθεν χορηγούμενη δωρεά, την οποία ο κάθε άνθρωπος καλείται να αποδεχτεί, να πιστέψει στο Χριστό, να ενωθεί μυστηριακά μαζί Του και να αγωνιστεί να απαλλαγεί από τα πάθη του και να αποκτήσει αρετές, ως καρπούς του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του. Μόνον τότε και έτσι, μπορεί να δει τον συνάνθρωπό του ως έναν εκ των «ελαχίστων αδελφών του Χριστού» (Ματθ.25,40) και δικό του αδελφό, σύσσωμο και σύναιμο μέλος του κοινού τους σώματος, του Σώματος του Χριστού, το οποίο συναποτελούμε όλοι μας στην αγία Του Εκκλησία.

Ως εκ τούτου ποια μπορεί να είναι η ορθή ερμηνεία της ευαγγελικής περικοπής; Ποιοι φιλάνθρωποι θα κριθούν ως δίκαιοι στη Μεγάλη Κρίση, όλοι ανεξαιρέτως, πιστοί και άπιστοι; Την απάντηση μας τη δίνει ο απόστολος Παύλος: όσοι έχουν πίστη «δι’ αγάπης ενεργουμένη» (Γαλ.5,6). Η πραγματική αγάπη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος (Γαλ.5,22), προϊόν βαθειάς πίστης εκδηλωμένη με έργα αγάπης. Αυτού του είδους η αγάπη είναι «ανυπόκριτη», θυσιαστική και «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» (Α΄Κορ.13,4). Αυτή η αγάπη είναι γνήσια, ως ξεχείλισμα πίστεως, διότι «ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ' ἑαυτήν» (Ιάκ.2,17).

Προφανώς αυτού του είδους η αγάπη θα είναι το ύψιστο κριτήριο στη Μεγάλη Κρίση και όχι η αγάπη, όπως την αντιλαμβάνεται ο κόσμος, έχει συχνά λειψό, απατηλό χαρακτήρα, κρύβοντας υποκρισία και σκοπιμότητες. Η πείρα μας βεβαιώνει ότι, «κοινωνικά ευαίσθητοι» και με σημαντική κοινωνική προσφορά, είναι και άνθρωποι αιρετικοί, αλλόθρησκοι, άθεοι, εχθροί του Χριστού, ακόμα και συνειδητά εμμένοντας στην αμαρτία, ασκώντας «φιλανθρωπία» με ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος, προϊόν κλοπών, ληστειών, αδικίας, πορνείας κλπ. Επίσης ιδεολογικά και κοινωνικοπολιτικά συστήματα, με αθεϊστική και εχθρική προς την Εκκλησία κοσμοθεωρία, ασκούν ή δείχνουν να ασκούν, «κοινωνική πολιτική», (π.χ. μαρξισμός). Ομάδες αιρετικών ασκούν για τα μέλη τους σημαντική κοινωνική αλληλεγγύη και προσφορά, για λόγους προσηλυτισμού και συγκράτησή τους σε αυτές. Αλληλεγγύη ασκείται και ανάμεσα σε μέλη κακοποιών. Μπορεί να λογισθούν οι τέτοιου είδους κοινωνικές υπηρεσίες κριτήριο για την Μεγάλη Κρίση;

Εν κατακλείδι, θεωρούμε ότι ως δίκαιοι θα κριθούν στη Μεγάλη Κρίση, όσων η αγάπη και η κοινωνική προσφορά τους θα είναι προϊόν πίστης, μεταποιημένων εν Χριστώ ανθρώπων. Το τι θα γίνει με τους «καλούς» και «φιλάνθρωπους» των εκτός Εκκλησίας, τόσο η θεία αποκάλυψη, όσο και η πατερική παράδοση σιωπά. Αυτό πρέπει να κάμουμε και εμείς, αφήνοντας την «περιέργειά» μας αυτή στην μέριμνα του Θεού, «ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄Τιμ.2,4).

Η ενθύμηση του μεγάλου και φοβερού γεγονότος της Μεγάλης Κρίσεως, θα πρέπει να είναι αδιάκοπη για όλους όσους αισθανόμαστε συνειδητοί πιστοί, διότι μας βοηθά να κρατάμε την πνευματική μας πορεία σταθερή στην εν Χριστώ σωτηρία και μας αποτρέπει να ξεστρατίζουμε σε ατραπούς απωλείας. Ιδιαίτερα, αυτή την ιερή περίοδο, θα πρέπει να καλλιεργήσουμε αυτή την ενθύμηση, εντείνοντας τον αγώνα μας, για προσωπική κάθαρση, απόκτηση αρετών και μεταποιώντας την πίστη μας σε έργα αγάπης. Μόνον έτσι θα αξιωθούμε να γίνουμε «συγκληρονόμοι Χριστού» (Ρωμ.8,17), μοιραζόμενοι τον πλούτο «τῆς δόξης τῆς κληρονομίας αὐτοῦ ἐν τοῖς ἁγίοις» (Εφ.1,18), στην ατέρμονη ετοιμασμένη, για μας, βασιλεία «από καταβολής κόσμου» (Ματθ.25,34)!

Διαβάστε περισσότερα