...στιγμές ενοριακής ζωής

Τομέας Νεότητος Ιερού Ναού Αγίας Σοφίας Πειραιώς

Άγιος Νεκτάριος, Επίσκοπος Πενταπόλεως: 1846 - 1920.

Η Αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο έγινε στις 20 Απριλίου 1961!

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: 1906 - 1991.

Η Αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο έγινε στις 27 Νοεμβρίου 2013!

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης: 1912 - 1998.

Η Αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο έγινε στις 9 Μαρτίου 2020!

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Μητροπολίτης Πειραιώς: Να η λύση των προβλημάτων του κόσμου… Να η πρόταση που αλλάζει την ιστορία.

 ''...ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου'',  ''...ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν".

Με την τέλεση Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ξεκίνησαν χθες, Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου, οι λατρευτικές εκδηλώσεις επί τη μνήμη της Ενθρονίσεως στον Ναό της Ιεράς Εικόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου της επικεκλημένης «Οδηγητρίας» εκ της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος, Αγίου Όρους.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος στο όνομα της Παναγίας Οδηγήτριας και στη σημασία του για τη ζωή των πιστών, υπογράμμισε πως «το όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου ‘’Οδηγήτρια’’ αποτελεί το επιστέγασμα όλων των Χαρίτων και των αρετών της Θεοτόκου, διότι, όπως χαρακτηριστικά εξήγησε «αυτό είναι ακριβώς η Μητέρα του Θεού και των ανθρώπων: Οδηγήτρια, που σημαίνει ότι οδηγεί προς τον Θεό. Κάθε εικόνα της Παναγίας είναι μία πρόσκληση και μία πρόταση ζωής για την κοινωνία με τον άκτιστο Υιό της».

Στη συνέχεια, αναφερόμενος στο Ιερό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τόνισε ότι ο Χριστός έγινε άνθρωπος, ανέλαβε τη φθαρμένη ανθρώπινη φύση και προσέλαβε τον Σταυρό και τον θάνατο, προκειμένου να προσφέρει στον άνθρωπο τη δυνατότητα της κοινωνίας του με τον Θεό. Η Θεία Κοινωνία, όπως επεσήμανε, αποτελεί τη μετάδοση της Θείας Ζωής, της αθανασίας και της αιωνιότητας στον άνθρωπο. Ο Κύριος «εισέρχεται μέχρι το τελευταίο πολλοστημόριο της υπάρξεώς μας και μας μεταγγίζει ζωή και ‘’περισσόν ζωής’’, αθανασία και αιωνιότητα, αφθαρσία και Χάρη, φωτισμό και πνευματική άνοδο», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Υπογραμμίζοντας στην συνέχεια πως «κάθε εικόνα της Παναγίας κρατάει τον Χριστό και μας δείχνει τον Σωτήρα και Λυτρωτή Κύριο» σημείωσε πως «ειδικότερα η εικόνα της ‘’Οδηγήτριας’’ έχει αυτή την ειδική Χάρη να μας οδηγεί προς τον Θεό τον Ζώντα».

Υπενθυμίζοντας την διδασκαλία του Μεγάλου Βασιλείου περί των ιερών εικόνων, σύμφωνα με την οποία η τιμή που αποδίδεται στην εικόνα μεταβαίνει στο πρωτότυπο πρόσωπο, τόνισε ότι η αγάπη, η ευγνωμοσύνη, η στοργή και η πίστη των ανθρώπων προς την Υπεραγία Θεοτόκο αναφέρονται τελικά στο πρόσωπο του Κυρίου.

Η Υπεραγία Θεοτόκος «μας οδηγεί στον Χριστό! Και ο Χριστός μας διδάσκει την υπέρβαση του θανάτου και της φθοράς. Μας διδάσκει τον τρόπο αυτής της υπερβάσεως», είπε χαρακτηριστικά αναφερόμενος, στην συνέχεια, στην Ευαγγελική περικοπή της ημέρας.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ο άνθρωπος έχει κληθεί να ζήσει με δύο θεμελιώδεις προσανατολισμούς: την ολοκληρωτική αγάπη προς τον Θεό και την αγάπη προς τον πλησίον. Επεσήμανε και διευκρίνισε ότι η αγάπη προς τον Θεό δεν αποτελεί μία θεωρητική ή αφηρημένη αναφορά, αλλά σημαίνει ουσιαστική ένωση και κοινωνία με το πρόσωπό Του, ενώ η αγάπη προς τον συνάνθρωπο αποτελεί την αναγκαία και έμπρακτη έκφραση αυτής της σχέσεως.

«Να τον αγαπήσει σημαίνει να γίνει μέτοχος της ζωής του, να υπάρχει σε κάθε μετρητή στιγμή με το πρόσωπο του Κυρίου του ενωμένος. Με μία σχέση που υπερβαίνει τον έρωτα, που υπερβαίνει τα πάντα. Και την ίδια στιγμή, να αγαπήσει τον πλησίον του ‘’ως εαυτόν’’. Να η λύση των προβλημάτων του κόσμου», τόνισε χαρακτηριστικά και συνέχισε: «Να η πρόταση που αλλάζει την ιστορία και που μεταβάλλει τον σκληρό και βάναυσο κόσμο μας σε Βασιλεία του Θεού. Να αγαπήσεις τον Θεόν σου και να αγαπήσεις τον συνάνθρωπό σου. Γιατί αν δεν αγαπήσεις τον Θεόν σου, δεν θα αγαπήσεις τον συνάνθρωπό σου που είναι εικόνα του Θεού σου. Και αν δεν αγαπήσεις τον συνάνθρωπό σου, που είναι εικόνα του Θεού σου, πώς θα αγαπήσεις τον Θεόν σου, τον Κύριόν σου και Σωτήρα σου;».

«Ζούμε σε έναν κόσμο που είναι διασπασμένος, που ευρίσκεται σε μία πραγματική οντολογική σύγχυση», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αναφερόμενος στη σύγχρονη πραγματικότητα και στις πνευματικές προκλήσεις της εποχής, περιγράφοντας παράλληλα έναν κόσμο βαθιά διχασμένο, ο οποίος έχει απομακρυνθεί από την αναζήτηση της αιώνιας αλήθειας και του πραγματικού προορισμού του ανθρώπου. Επεσήμανε ότι, παρά το γεγονός πως η ανθρωπότητα αριθμεί οκτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους, συχνά αδυνατεί να αναγνωρίσει τη δημιουργία ως καρπό «αγάπης, σοφίας, σκέψεως, σκοπιμότητος, Χάριτος και ευλογίας» του Θεού, εγκλωβιζόμενη στην προσωρινότητα των υλικών αγαθών.

«Ο κόσμος, εάν ακούσει της αγάπης του Θεού και εάν ενστερνιστεί αυτό το μήνυμα του Κυρίου, το αιώνιο μήνυμα της ζωής θα αλλάξει, αλλιώς θα είναι μια αρένα αλληλοσπαρασσομένων θηρίων», πρόσθεσε, επαναλαμβάνοντας πως η αγάπη προς τον Θεό και η αγάπη προς τον συνάνθρωπο είναι δύο αδιάρρηκτα συνδεδεμένες πραγματικότητες, οι οποίες αποτελούν τη μόνη ασφαλή βάση για την ειρήνη και την υπέρβαση της ανθρώπινης κακοδαιμονίας.

«Η ‘’Παναγία η Οδηγήτρια’’, σήμερα μας οδηγεί στον Χριστό και ο Χριστός μας διδάσκει την υπέρβαση της κακοδαιμονίας του κόσμου μας», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος η Χάρη της Υπεραγίας Θεοτόκου «να μας φωτίζει, να μας εμπνέει και να μας καθοδηγεί πάντοτε».

Προ της Απολύσεως, η Ιερά Εικόνα τοποθετήθηκε στο μέσον του Ναού, κατά την Αγιορειτική Τάξη, όπου και θα παραμείνει έως τις 22 Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία θα ανέλθει και πάλι στο Προσκυνητάριο του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Επιστημονικό Συμπόσιο για την εποχή και το έργο του Μελετίου Πηγά, στον Άγ. Νείλο Πειραιώς.

Στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων του Ιερού Ναού Αγίου Νείλου Πειραιώς και με την ευκαιρία της επετείου συμπληρώσεως τετρακοσίων είκοσι πέντε ετών από την Κοίμηση του εν Αγίοις Πατρός ημών Μελετίου του Πηγά, Πατριάρχου Αλεξανδρείας, διοργανώθηκε από την πανηγυρίζουσα ενορία, με την ευχή και την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και με επιστημονικό φορέα το Εργαστήριο Κανονικού Δικαίου του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, επιστημονικό συμπόσιο υπό τον τίτλο: «Η εποχή και το έργο του Μελετίου Πηγά».

Στο Επιστημονικό Συμπόσιο, το οποίο πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026 εντός του ενοριακού Ιερού Ναού, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ εκπροσώπησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου, κ. Νήφων, Βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Στην εκδήλωση μίλησαν η Ελλογιμωτάτη κ. Ειρήνη Χριστινάκη, Καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής Ε.Κ.Π.Α., ο Ελλογιμώτατος κ. Αθανάσιος Γλάρος, Καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής Ε.Κ.Π.Α., ο Ελλογιμώτατος κ. Λάμπρος Πατσαβέλλας, Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής Ε.Κ.Π.Α., και ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Μπάτσης, Διδάκτωρ Θεολογίας Ε.Κ.Π.Α. και Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Νείλου Πειραιώς, ο οποίος είχε και την ευθύνη συντονισμού του Επιστημονικού Συμποσίου.

Αφού προηγήθηκε σύντομη προσευχή από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου, κ. Νήφωνα, εν συνεχεία ο συντονιστής της εσπερίδας πραγματοποίησε μια σύντομη εισαγωγή και αναφορά στο πρόσωπο του Αγίου Μελετίου Πηγά.

Η Καθηγήτρια Ειρήνη Χριστινάκη ανέπτυξε το θέμα "Διάκριση και επιείκεια σε επιστολές του Μελετίου Πηγά". Μέσα από χαρακτηριστικά παραδείγματα εκ της επιστολογραφίας του Μελετίου Πηγά, από τη θέση του τοποτηρητή του Οικουμενικού Πατριαρχικού Θρόνου, προσεγγίζονται οι έννοιες της διάκρισης και της επιείκειας του εκκλησιαστικού κριτή επί κανονικών αδικημάτων. Το κρίσιμο συμπέρασμα για τη θεωρία του Ορθόδοξου Κανονικού Δικαίου, είναι ότι δεν νοείται διάκριση χωρις εξατομίκευση στη έρευνα και την απόδειξη, ούτε επιείκια χωρίς εξάντληση των δυνατοτήτων της in concreto διόρθωσης.

Ο Καθηγητής κ. Αθανάσιος Γλάρος στην εισήγησή του υπό τον τίτλο: «Μελετίου Πηγά ρήματα περί προσευχής», αναφέρθηκε στη διδασκαλία του Μελετίου Πηγᾶ για την προσευχή, όπως αυτή παρουσιάζεται στο έργο του Ορθόδοξος Διδασκαλία, ως βιωματική εμπειρία και εκκλησιαστικό γεγονός. Εξετάζει τις ανθρωπολογικές και θεολογικές διαστάσεις της προσευχής, και τους διάφορους τρόπους της, καθώς και της διάκρισης του είδους της σε κατ’ ιδίαν και στην κοινή λατρευτική σύναξη.

Ο Επίκουρος Καθηγητής κ. Λάμπρος Πατσαβέλλας στην εισήγησή του με τίτλο: «Ο Μελέτιος Πηγάς απέναντι στην οθωμανική-μουσουλμανική εξουσία: πατριαρχική πρακτική και ορθόδοξη επιβίωση στην Αίγυπτο (1579–1601)», παρουσιάζει τον Άγιο Μελέτιο Πηγά ως εκκλησιαστικό ηγέτη που αξιοποίησε τον νομικό πλουραλισμό: τον βυζαντινό Νομοκάνονα για τις εσωτερικές υποθέσεις της ορθόδοξης Κοινότητας της Αιγύπτου και τη Σαρήα, το Σουλτανικό Δίκαιο (qānūn), τα βεράτια και τα φιρμάνια για τη διεκδίκηση και προστασία εκκλησιαστικών δικαιωμάτων. Κεντρικό επιχείρημα είναι ότι η θεσμική επιβίωση του Πατριαρχείου στηρίχθηκε σε συνδυασμό νομικού πραγματισμού, διακοινοτικών ισορροπιών και προσαρμοσμένης εκκλησιαστικής διπλωματίας.

Ο π. Δημήτριος Μπάτσης στην ομιλία του: «Ο Μελέτιος Πηγάς ως Πατήρ και Διδάσκαλος της Εκκλησίας», αναφέρθηκε κατ’ αρχάς γενικά στην έννοια του Πατρός και διδασκάλου. Εν συνεχεία αναφέρθηκε στα επί μέρους χαρακτηριστικά του Πατρός και Διδασκάλου κατ’ αναφοράν προς το πρόσωπο του Αλεξανδρινού Ιεράρχου, δηλ. στην ορθόδοξη διδασκαλία του, στην αγιότητα του βίου και στην έγκριση και αποδοχή του υπό της Εκκλησίας. Ο εισηγητής δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην πλούσια επιστολογραφία του Ιερού Πατρός, η οποία επιβεβαιώνει το γεγονός ότι στην εποχή του, κατείχε το πρωτείο αληθείας.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, ο οποίος ευχαρίστησε τους ομιλητές και προσέφερε ως ενθύμιο της επετειακής αυτής εκδηλώσεως, Ιερά Εικόνα του Αγίου Μελετίου Πηγά.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα (Ἐφεσ. β΄ 14-22)

Αδελφοί, Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, ὅτι δι' αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. Ἂρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.

Απόδοση:

Αδελφοί, ὁ Χριστός πραγματικά εἶναι γιά μᾶς ἡ εἰρήνη. Αὐτός ἔκανε τούς δύο ἀντιμαχόμενους κόσμους ἕνα λαό καί γκρέμισε μέ τό σταυρικό του θάνατο ὅ,τι σάν τεῖχος τούς χώριζε καί προκαλοῦσε ἔχθρα μεταξύ τους. Κατήργησε δηλαδή τόν ἰουδαϊκό νόμο τῶν ἐντολῶν καί τῶν διατάξεων, γιά νά δημιουργήσει μέ τό ἔργο του ἀπό τά δύο ἐχθρικά μέρη, ἀπό τούς Ἰουδαίους καί τούς ἐθνικούς, μία νέα ἀνθρωπότητα, φέρνοντας τήν εἰρήνη. Κι ἀφοῦ θανάτωσε μέ τό σταυρό του τήν ἔχθρα, ἕνωσε τούς δύο πρώην ἐχθρούς σέ ἕνα σῶμα καί τούς συμφιλίωσε μέ τό Θεό. Ἔτσι, ὁ Χριστός ἦρθε κι ἔφερε τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς εἰρήνης σ΄ ἐσᾶς τούς ἐθνικούς, πού ἤσασταν μακριά ἀπό τό Θεό, καί σ΄ ἐσᾶς τούς Ἰουδαίους, πού ἤσασταν κοντά του. Πραγματικά διά τοῦ Χριστοῦ μποροῦμε μ΄ ἕνα πνεῦμα καί οἱ δύο, ἐθνικοί καί Ἰουδαῖοι, νά πλησιάσουμε τόν Πατέρα. Δέν εἶστε, λοιπόν, πιά ξένοι καί χωρίς δικαιώματα, ἀλλά ἀνήκετε στό λαό τοῦ Θεοῦ, στήν οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ. Προστεθήκατε κι ἐσεῖς στό οἰκοδόμημα πού ἔχει θεμέλιο τούς ἀποστόλους καί τούς προφῆτες κι ἀκρογωνιαῖο λίθο αὐτόν τόν ἴδιο τό Χριστό. Μ΄ αὐτόν ὁλόκληρο τό οἰκοδόμημα δένεται καί μεγαλώνει, ὥστε νά γίνει ναός ἅγιος γιά τόν Κύριο. Ὁ Κύριος οἰκοδομεῖ κι ἐσᾶς μαζί μέ τούς ἄλλους, γιά νά γίνετε πνευματική κατοικία τοῦ Θεοῦ.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Λουκ. ι΄ 25-37)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, νομικός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ, πειράζων αυτόν και λέγων· Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· εἶπε δὲ αὐτῷ· Ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἰεριχὼ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. ὁμοίως δὲ καὶ Λευῒτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτὸν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθὼν, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; ὁ δὲ εἶπεν· Ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.

 Απόδοση:

 Ἕνας νομικὸς ἐσηκώθηκε μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸν πειράξῃ καὶ τοῦ εἶπε, «Διδάσκαλε, τί νὰ κάνω διὰ νὰ κληρονομήσω ζωὴν αἰώνιον;». Αὐτὸς δὲ τοῦ εἶπε, «Εἰς τὸν νόμον τί εἶναι γραμμένον; Τί διαβάζεις;».  Ἐκεῖνος ἀπεκρίθη, «Νὰ ἀγαπήσῃς Κύριον τὸν Θεόν σου μὲ ὅλην τὴν καρδιά σου καὶ μὲ ὅλην τὴν ψυχήν σου καὶ μὲ ὅλην τὴν δύναμίν σου καὶ μὲ ὅλην τὴν διάνοιάν σου καὶ τὸν πλησίον σου ὅπως τὸν ἑαυτόν σου». «Ὀρθὰ ἀποκρίθηκες», εἶπε ὁ Ἰησοῦς, «κάνε αὐτὸ καὶ θὰ ζήσῃς». Ἐκεῖνος ὅμως ἤθελε νὰ δικαιώσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ εἶπε εἰς ταὸν Ἰησοῦν, «Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον μου;». Ὁ Ἰησοῦς ἀπήντησε, «Κάποιος κατέβαινε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Ἱεριχὼ καὶ ἔπεσε σὲ ληστὰς, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ τὸν ἔγδυσαν καὶ τὸν ἐτραυμάτισαν, ἔφυγαν καὶ τὸν ἄφησαν μισοπεθαμένον. Κατὰ σύμπτωσιν ἕνας ἱερεὺς κατέβαινε εἰς τὸν δρόμον ἐκεῖνον ἀλλ’ ὅταν τὸν εἶδε, ἐπέρασε ἀπὸ τὸ ἀπέναντι μέρος. Ὁμοίως καὶ ἕνας Λευΐτης, ὅταν ἔφθασε εἰς τὸν τόπον καὶ τὸν εἶδε, ἐπέρασε ἀπὸ τὸ ἀπέναντι μέρος. Ἕνας ὅμως Σαμαρείτης, ἐνῷ ἐβάδιζε, ἔφθασε κοντά του καὶ ὅταν τὸν εἶδε, τὸν σπλαγχνίσθηκε. Τὸν ἐπλησίασε, ἔδεσε τὰ τραύματά του, ἀφοῦ τὰ ἄλειψε μὲ λάδι καὶ κρασί, τὸν ἀνέβασε εἰς τὸ δικό του ζῶον καὶ τὸν ἔφερε εἰς ἕνα ξενοδοχεῖο καὶ τὸν περιποιήθηκε. Ὅταν ἔφυγε, τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἔβγαλε δύο δηνάρια καὶ τὰ ἔδωκε εἰς τὸν ξενοδόχον καὶ τοῦ εἶπε, «Περιποιήσου τον καὶ ὅ,τι δήποτε δαπανήσῃς ἐπὶ πλέον, ἐγὼ θὰ σοῦ τὸ ἀποδώσω ὅταν ἐπιστρέψω». Ἀπὸ τοὺς τρεῖς αὐτοὺς ποιὸς σοῦ φαίνεται ὅτι ἔγινε πλησίον εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἔπεσε εἰς τοὺς ληστάς;». Ἐκεῖνος δὲ εἶπε, «Αὐτὸς ποὺ τοῦ ἔδειξε τὴν εὐσπλαγχνίαν». Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε, «Πήγαινε καὶ κάνε καὶ σὺ τὸ ἴδιο».

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Η μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Κωνσταντίνου του Υδραίου, στην Ενορία μας...

Στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίο που βρίσκεται στο Πνευματικό μας Κέντρο, θα τελεστεί σήμερα στις 7:00 το απόγευμα ο Πανηγυρικός Εσπερινός της μνήμης του Αγίου Νεομάρτυρος Κωνσταντίνου του Υδραίου, ο οποίος είναι προστάτης των Κατηχητικών της Ενορίας μας.

Αύριο το πρωί θα τελεστεί Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, θα ακολουθήσει παράθεση πρωινού… και στη συνέχεια… Εκπλήξεις και γέλιο… πολλές Εκπλήξεις και πολύ γέλιο!!!

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Μητροπολίτης Πειραιώς: Η μυροβλυσία των Αγίων είναι μία πραγματικότητα που ζει η Εκκλησία μας αιώνες τώρα.

Με την δέουσα εκκλησιαστική τάξη τιμήθηκε και εφέτος η Μνήμη του Οσίου Νείλου του Μυροβλύτου στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς χθες Τετάρτη 11 και σήμερα Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026.

Χθες, Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026, τελέστηκε ο πανηγυρικός Εσπερινός, Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Τους Αρχιερείς πλαισίωσαν ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, καθώς και κληρικοί της Μητροπόλεως Πειραιώς και άλλων Μητροπόλεων.

Κατά την διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στον βίο, την ασκητική πολιτεία και το θαυμαστό γεγονός της μυροβλυσίας του Οσίου Νείλου του Μυροβλύτου, ο οποίος έζησε κατά τον 17ο αιώνα.

Ο Σεβασμιώτατος, αρχικά, σημείωσε πως έχουμε «μοναδικό προνόμιο και μεγάλη ευλογία» να τιμούμε την μνήμη του Αγίου Νείλου σε αυτό τον Ναό που «είναι ο μοναδικός Ναός σε όλη την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία που εκτείνεται σε όλα τα μήκη και πέρατα του κόσμου, του πλανήτη».

Στη συνέχεια, αναφερόμενος στον τιμώμενο Όσιο Νείλο, κατά κόσμον Νικόλαο Τερζάκη, ο οποίος γεννήθηκε το 1601 στον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας της Πελοποννήσου και εκοιμήθη εν Κυρίω το 1651, σε ηλικία μόλις πενήντα ετών, επεσήμανε πως ο Άγιος, από την νεαρά ηλικία, επέλεξε τον δρόμο της ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον Θεό. Αρχικά μετέβη στην Ιερά Μονή της Παναγίας της Μαλεβή, όπου καλλιέργησε την πνευματική του ζωή, και αργότερα, αφού ωρίμασε, αναχώρησε για το Άγιον Όρος, εγκαταβιώνοντας «στην έρημο του Αγίου Όρους», στα όρια της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας και σε μία σπηλιά έζησε όλα τα υπόλοιπα χρόνια» της επίγειας ζωής του, με προσευχή και άσκηση.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο θαυμαστό γεγονός που συνδέθηκε με την κοίμηση και την ταφή του Οσίου. Ανέφερε πως «μετά από πολύ ελάχιστο χρόνο μία ευωδία ανέβλυζε από το ταπεινό εκείνο και απέριττο μνήμα», η οποία ήταν τόσο έντονη, ώστε προκάλεσε την έκπληξη των συνασκητών του και τους οδήγησε να αναζητήσουν την προέλευσή της. «Και όταν ήρθαν και πλησίασαν το απέριττο εκείνο χωματένιο μνήμα του ασκητού Νείλου», «είδαν με έκπληξη να αναβλύζει ένα παχύρρευστο ευώδες υγρό, που ήταν τόσο πολύ ώστε σχημάτιζε ρύακα που έφτανε μέχρι τη θάλασσα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

«Αυτόν τον θαυμαστό άνθρωπο έχουμε το μεγάλο προνόμιο να τιμούμε στον πανίερο αυτό Ναό και να λαμβάνουμε μηνύματα σωτηρίας από την ένθεη πολιτεία και τον αγιασμένο βίο του, που επιμαρτυρούν την Ανάσταση και την υπέρβαση του θανάτου και της φθοράς», συμπλήρωσε, επισημαίνοντας την ιδιαίτερη ευλογία της υπάρξεως Ιερού Λειψάνου του Οσίου Νείλου εντός του Ναού, το οποίο προσκυνούν οι πιστοί και το οποίο φέρει τη χαρακτηριστική χρυσίζουσα όψη των Ιερών Λειψάνων.

Σε άλλο σημείο του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος έθεσε τον προβληματισμό για τη θέση και το μήνυμα της αγιότητας στη σύγχρονη εποχή, «της μεγαλειώδους τεχνολογικής αναπτύξεως και των πολυειδών αντινομιών και ανατροπών», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Αναφέρθηκε στους κινδύνους από την κακόβουλη χρήση της τεχνολογίας, κάνοντας λόγο για τις επιθέσεις στα συστήματα ασφαλείας, τις ηλεκτρονικές παραβιάσεις και τις συνέπειές τους στην οικονομική και κοινωνική ζωή των ανθρώπων. Παράλληλα, στάθηκε στη δραματική διεθνή πραγματικότητα, σημειώνοντας ότι «αυτή τη σκληρή εποχή, παρά τις μεγάλες εξαγγελίες για την ειρήνη του κόσμου και τις ευχές για την τρίτη χρυσή χιλιετία, ήδη έχουμε, μόνο στη γειτονιά μας, τρεις πολέμους, οι οποίοι και αιματοκυλούν τον κόσμο και επιφέρουν ζημία στην οικονομία των κρατών».

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, έθεσε το ερώτημα τι μπορεί να προσφέρει ο Άγιος Νείλος στον σύγχρονο άνθρωπο και ποιο μήνυμα εκπέμπει η ζωή ενός ασκητή του 17ου αιώνα, ο οποίος έζησε μόλις πενήντα χρόνια, μακριά από τη δημοσιότητα και την κοσμική προβολή, αλλά εξακολουθεί να εμπνέει και να συγκινεί.

Σημειώνοντας τα τρία χαρακτηριστικά στοιχεία με τα οποία η Εκκλησία αναγνωρίζει την αγιότητα των Οσίων που δεν υπήρξαν μάρτυρες του αίματος, αλλά της συνειδήσεως, δηλαδή την μυροβλυσία, την αφθαρσία και τα θαύματα, υπογράμμισε ότι «ο Άγιος Νείλος με τη μυροβλυσία την οποία ο Θεός του δώρισε ως επιστέγασμα του ενθέου έρωτος που είχε προς Αυτόν και της ενθέου ενότητος που είχε με το Πανάγιο Πρόσωπό Του, μας χαρίζει την επίγνωση της οσιακής πολιτείας και βιωτής».

Ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στο θαυμαστό φαινόμενο της μυροβλυσίας, επισημαίνοντας ότι η ανάβλυση ευώδους υγρού από ένα νεκρό σώμα, το οποίο υπόκειται στους φυσικούς νόμους της φθοράς, αποτελεί ένα γεγονός που υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική. Τόνισε, ωστόσο, ότι η Εκκλησία δεν αντιμετωπίζει τη μυροβλυσία των Αγίων ως κάτι μυθικό ή συμβολικό, αλλά ως βεβαιωμένη πνευματική πραγματικότητα. «Η μυροβλυσία των Αγίων δεν είναι ένα επιφαινόμενο ή ένας μύθος ή ένας θρύλος, αλλά μία πραγματικότητα την οποία βιώνει και ζει η Εκκλησία αιώνες τώρα», είπε χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε και στη μαρτυρία των συνασκητών του Οσίου Νείλου, οι οποίοι υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες του θαυμαστού γεγονότος της μυροβλυσίας. Όπως σημείωσε, επρόκειτο για ανθρώπους αφιερωμένους ολοκληρωτικά στον Θεό, οι οποίοι είχαν απομακρυνθεί από τις μέριμνες και τις σκοπιμότητες του κόσμου και δεν είχαν κανένα υλικό ή προσωπικό όφελος από τη μαρτυρία τους. Η μαρτυρία τους, επομένως, αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς προέρχεται από ανθρώπους που κατέθεσαν όσα είδαν και έζησαν, χωρίς να επιδιώκουν οποιοδήποτε προσωπικό όφελος. Το γεγονός της μυροβλυσίας του Οσίου, όπως επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος, αποτελεί μαρτυρία της Χάριτος του Θεού, η οποία φανερώθηκε μέσα από την ασκητική ζωή και την ολοκληρωτική αφιέρωσή του.

Χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι «αυτό το μύρο είναι η απάντηση στο δικό μας ιδεολόγημα για την όποια αυτάρκεια ή την όποια ανθρώπινη μεγαλοσύνη. Είναι η νίκη του Χριστού επάνω στον θάνατο. Είναι η απόδειξη ότι ο Κύριος, όταν ο άνθρωπος εγκολπώνεται το μήνυμα της αθανασίας και της Αναστάσεώς Του, κατορθώνει και χαρίζει στον άνθρωπο - γιατί δεν ενεργεί μόνος του ο Θεός, συνεργεί με τον άνθρωπο - όλα τα δώρα και όλη την ευλογία της Θείας Ζωής».

«Αυτό το αέναο θαύμα της Χάριτος του Θεού μας προσφέρει σε αυτή τη σκληρή εποχή των μεγάλων αντινομιών και ανατροπών της αληθείας ο θείος Νείλος, που στα 50 χρόνια της ζωής του κατόρθωσε το ακατόρθωτο: να γίνει νικητής και τροπαιοφόρος κατά της φθοράς, της σήψεως και του θανάτου, να νικήσει τα πάντα και να αποβεί στεφανηφόρος αθλητής του Κυρίου με το υπερφυές μαρτύριο της συνειδήσεως», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «αυτή η νίκη του Οσίου ενάντια σε κάθε φρύαγμα και κάθε ηθική και πνευματική σήψη και διαφθορά να εμπνέει τη ζωή μας και να αγιάζει τον αγώνα μας».

Σήμερα Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2026, τελέστηκε δισαρχιερατική Θεία Λειτουργία Προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συνιερουργούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, ο οποίος χοροστάτησε στην Ακολουθία του Όρθρου και κήρυξε το Θείο Λόγο.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την Ακολουθία του Εσπερινού ΕΔΩ και από τη Θεία Λειτουργία ΕΔΩ.

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τον Προστάτη Άγιο των Κατηχητικών μας!

Στις 14 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου.

Φέτος η μνήμη του θα τιμηθεί ιδιαίτερα μιας και στο Πνευματικό μας Κέντρο παίρνει σιγά – σιγά μορφή το Παρεκκλήσιο του Αγίου.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο  Υδραίος ανήκει στην κατηγορία των Νεομαρτύρων της Εκκλησίας μας και ο λόγος που επιλέχθηκε για προστάτης Άγιος των Κατηχητικών μας είναι προφανής…

Στις πολλές δυσκολίες και παγίδες που κρύβει η κάθε εποχή (σημείωση: κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες της. Δεν ζούμε όλα τα δεινά εμείς…) όλοι μας, αλλά κυρίως τα παιδιά και οι νέοι χρειάζονται πρότυπα που θα τους οδηγούν στο δρόμο προς την αιωνιότητα. Σωστά και υγιή πρότυπα που θα γεμίζουν την φαρέτρα τους προκειμένου να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και όχι να τους οδηγούν μέσα από έναν «ωχαδελφισμό» σε καταστροφικά για την οικογένεια και την κοινωνία μας μονοπάτια.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός που αναφέρεται στο βίο του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου.

Αφού, λέει, είχε αρνηθεί την πίστη του, εξισλαμίστηκε με το όνομα Χασάν κλπ. γύρισε στον τόπο του, στην Ύδρα και, αφού προηγουμένως όλοι όσοι τον έβλεπαν τον αποστρέφονταν, χτύπησε την πόρτα του σπιτιού του για να δει τη μάνα του (νόμιζε ότι η μητέρα του θα χαιρόταν και θα καμάρωνε για αυτόν).

Όταν, λοιπόν, χτύπησε την πόρτα και άκουσε από μέσα τη μητέρα του να ρωτάει «ποιος είναι;», εκείνος την παρότρυνε να ανοίξει λέγοντάς της με χαρά ότι είναι ο γιος της.

Η μητέρα του όμως, με σπασμένη τη φωνή της από τον πόνο, όχι μόνο δεν του άνοιξε, αλλά τον έδιωξε κιόλας απαντώντας του πως εγώ δεν έχω γιο με το όνομα Χασάν.

Αυτό το γεγονός συγκλόνισε τον Άγιο, ο οποίος μόλις επέστρεψε στη Ρόδο, εξομολογήθηκε και πήρε την απόφαση να ενταχθεί, πλέον, στο στρατό του Χριστού!



Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου συνήλθε σήμερα Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026 η Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Αρχικά τελέστηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, εντός του Ναού, η Ακολουθία του Αγιασμού, παρουσία του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της τοπικής μας Εκκλησίας Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Παναγιώτου.

Στη συνέχεια, στο Συνεδριακό Κέντρο, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, αφού καλωσόρισε τους Ιερείς στην ετήσια αυτή σύναξη, ανέπτυξε το θέμα της ιερατικής παρουσίας στο διαδίκτυο η οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε «είναι ημέρα τη ημέρα αυξανομένη».

Ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη σημασία της Συνοδικότητας στη ζωή και τη διακονία της Εκκλησίας, στις σύγχρονες κοινωνικές και τεχνολογικές εξελίξεις και στις νέες δυνατότητες, αλλά και προκλήσεις που δημιουργεί η ψηφιακή εποχή για την ποιμαντική διακονία. Ιδιαίτερα ανέπτυξε το ζήτημα της παρουσίας των κληρικών στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναδεικνύοντας τόσο τις ευκαιρίες που προσφέρουν για την Ευαγγελική μαρτυρία και την επικοινωνία με τους ανθρώπους, όσο και τους κινδύνους της προσωπικής προβολής, της παραπληροφόρησης, της αλλοίωσης του εκκλησιαστικού ήθους και της άκριτης χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης. Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη διαμόρφωσης ενός πλαισίου ποιμαντικών αρχών για την ψηφιακή δραστηριότητα των κληρικών, με γνώμονα την εκκλησιαστική υπευθυνότητα, τη διάκριση, την ταπείνωση και τη διαφύλαξη της Μυστηριακής ζωής και της κοινωνίας των προσώπων.

Αναλυτικότερα ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη σημασία του συνοδικού συστήματος στη ζωή της Εκκλησίας, υπογραμμίζοντας χαρακτηριστικά πως «η Συνοδικότητα αποτελεί πολύτιμη έκφραση της εκκλησιαστικής ζωής και διακονίας». Τόνισε, μάλιστα, ότι η σύναξη των ποιμένων «δεν αποτελεί απλώς θεσμό αλληλοεπικοινωνίας και γνωριμίας, αλλά τρόπον εκκλησιαστικής υπάρξεως, εντός του οποίου η ευθύνη, η μαρτυρία και η διακονία προσλαμβάνουν Συνοδικό χαρακτήρα. Το Συνοδικό πολίτευμα, το οποίο έχει βαθιές ρίζες στη ζωή και την παράδοση της Εκκλησίας, διασφαλίζει την από κοινού αντιμετώπιση των ζητημάτων, τα οποία απασχολούν το εκκλησιαστικό σώμα και προσφέρει τον αναγκαίο χώρο δια τον διάλογο, την ανταλλαγή της ποιμαντικής εμπειρίας και την αναζήτηση της καταλληλοτέρας εκκλησιαστικής τοποθετήσεως».

Στη συνέχεια, περιγράφοντας τις συνθήκες της σύγχρονης εποχής, έκανε λόγο για τις ραγδαίες κοινωνικές και τεχνολογικές μεταβολές, οι οποίες δημιουργούν νέες ανάγκες, αλλά ταυτόχρονα και νέες δυνατότητες ποιμαντικής παρουσίας. Η Εκκλησία μας, όπως τόνισε χαρακτηριστικά, «καλείται να προσεγγίσει τον άνθρωπο όχι μόνο ως μέρος μιας κοινωνικής πραγματικότητος, αλλά ως μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο το οποίο έχει ανάγκη να αισθανθεί ότι ακούγεται και αγαπάται».

Αναφερόμενος ειδικότερα στην τεχνολογική εξέλιξη και στην καθολική σχεδόν χρήση του διαδικτύου, επεσήμανε ότι έχει πλέον δημιουργηθεί ένας νέος χώρος επικοινωνίας, πληροφόρησης και αναζήτησης, στον οποίο η παρουσία των ανθρώπων αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα.

«Η παρουσία των ανθρώπων στον ψηφιακό χώρο είναι πλέον καθημερινή πραγματικότητα», υπογράμμισε, σημειώνοντας πως η εξέλιξη αυτή δημιουργεί σημαντικά ερωτήματα και προβληματισμούς για την ποιμαντική ευθύνη της Εκκλησίας και ειδικότερα για την παρουσία των κληρικών στον ψηφιακό χώρο. «Ποια είναι τα όρια και οι δυνατότητες της ψηφιακής παρουσίας του κληρικού; Πώς δύναται η σύγχρονη τεχνολογία να υπηρετήσει την εκκλησιαστική επικοινωνία χωρίς να υποκαταστήσει την προσωπική συνάντηση και την μυστηριακή ζωή; Πώς διασφαλίζεται στον νέο αυτό χώρο η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα και το εκκλησιαστικό ήθος της ιερατικής παρουσίας;», διερωτήθηκε.

Ο Σεβασμιώτατος διευκρίνισε πως «η Εκκλησία δεν απορρίπτει τα νέα δεδομένα, ούτε όμως τα αποδέχεται άκριτα», επισημαίνοντας ότι «η ποιμαντική διακονία μας καλείται να αναζητήσει τρόπους προσεγγίσεως του προσώπου, χωρίς να αλλοιώνει την ουσία και το ήθος της εκκλησιαστικής ζωής».

«Το διαδίκτυο, παρά τις όποιες επιφυλάξεις, φαίνεται πως είναι πλέον μια αντικειμενική πραγματικότητα στη ζωή μας», ανέφερε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας ότι η χρήση του έχει επεκταθεί σε όλους σχεδόν τους τομείς της καθημερινότητας, «κατά συνέπεια και στη ζωή των κληρικών αφού οι κληρικοί ζουν μέσα στην κοινωνία και είναι μέρος της». Η πραγματικότητα αυτή, όπως παρατήρησε, έχει ήδη δώσει θετική απάντηση στο ερώτημα εάν οι κληρικοί πρέπει να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο.

Αναφερόμενος στη σχετική τοποθέτηση της Εκκλησίας της Ελλάδος, επεσήμανε ότι έχει γίνει αποδεκτή η αξιοποίηση των σύγχρονων μέσων από τους κληρικούς, με σκοπό την εκπλήρωση της υψηλής αποστολής τους. «Κατ’ αρχήν έχει αποδεχθεί ότι οι κληρικοί της χρησιμοποιούν τα σύγχρονα μέσα για να εκπληρώσουν την υψηλή τους αποστολή που ο ίδιος ο Κύριος τους ανέθεσε: να γίνουν ‘’αλιείς ανθρώπων’’», ανέφερε χαρακτηριστικά θέτοντας παράλληλα το ερώτημα εάν το διαδίκτυο είναι καλό ή κακό. «Την αξιολογική απάντηση στο ερώτημα ‘’καλό ή κακό το διαδίκτυο;” θα δώσει ο ίδιος ο χρήστης - άνθρωπος. Από τον σκοπό και τον τρόπο χρήσεως. Γιατί και πώς το χρησιμοποιεί…», υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος, προειδοποιώντας για τους κινδύνους που μπορεί να κρύβει η αλόγιστη χρήση του διαδικτύου, όπως η εξάρτηση, η απώλεια πολύτιμου χρόνου, η επιβάρυνση της ψυχοσωματικής και πνευματικής υγείας, αλλά και η έκθεση του ανθρώπου σε περιεχόμενο που μπορεί να αποβεί επιζήμιο για την πνευματική του ζωή.

Στο πλαίσιο αυτό, τόνισε ότι η τεχνολογική ανάπτυξη πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη πνευματική ωριμότητα και αυξημένο αίσθημα ευθύνης. «Η τεχνολογική πρόοδος, νομίζω όλοι συμφωνούμε σε αυτό, απαιτεί και την ανάλογη πνευματική πρόοδο. Με την αύξηση των δυνατοτήτων πρέπει να έχουμε και αύξηση της αίσθησης των υπευθυνοτήτων χάριν της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Βέβαια είναι δύσκολος ο αγώνας και άνισος. Παρά ταύτα πρέπει να τον αναλαμβάνουμε».

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στις θετικές δυνατότητες που προσφέρει το διαδίκτυο για την προσέγγιση ανθρώπων, ιδίως των νέων, οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστική επαφή με την ενοριακή ζωή. Μέσα από ψηφιακές δημοσιεύσεις, ομιλίες, βίντεο, απαντήσεις σε ερωτήματα, ενημερωτικό και κατηχητικό υλικό, οι κληρικοί μπορούν να προσεγγίσουν ανθρώπους που για διάφορους λόγους δεν επισκέπτονται τους Ναούς.

Αναφέρθηκε, μάλιστα, στις προσπάθειες που πραγματοποιούνται ήδη από εκκλησιαστικούς φορείς και συνεργάτες, με στόχο την παροχή έγκυρης εκκλησιαστικής ενημέρωσης και την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης. Μάλιστα, επεσήμανε ότι η δραστηριοποίηση αιρετικών ομάδων στο διαδίκτυο καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη υπεύθυνης και έγκυρης εκκλησιαστικής παρουσίας, καθώς, όπως σημείωσε, «βλέπουμε ότι και οι αιρετικοί δραστηριοποιούνται και χρησιμοποιούν συστηματικά το διαδίκτυο και με ελκυστικά δολώματα συλλαμβάνουν ως ιχθύες τους ανυποψίαστους, κυρίως, ανθρώπους».

Παράλληλα, αναφέρθηκε στη δυνατότητα που προσφέρουν τα ψηφιακά μέσα σε ανθρώπους οι οποίοι, λόγω της κατάστασής τους (ασθενείς, απόδημοι, ηλικιωμένοι κ.λπ.), δεν μπορούν ευλόγως να συμμετάσχουν σε τέτοιες εκκλησιαστικές λειτουργίες, έχουν μέσω των ψηφιακών μέσων τη δυνατότητα μιας κάποιας παρηγορητικής και ενισχυτικής επικοινωνίας. «Ας θυμηθούμε τη χρησιμότητα των social media στην εποχή του κορονοϊού, που, εκτός των άλλων, μεταδίδαμε τοιουτοτρόπως και τις Ιερές Ακολουθίες», σημείωσε.

Ωστόσο, ο Σεβασμιώτατος διευκρίνισε ότι η ψηφιακή μετάδοση των Ιερών Ακολουθιών δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πραγματική μετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. «Πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι μια οικονομία, μια λύση ανάγκης για τους δικαιολογημένα απόντες, δεν μπορεί να είναι κανόνας και ότι άλλο πράγμα είναι η σύνδεση και η επικοινωνία και άλλο η ψυχοσωματική παρουσία και η κοινωνία στην Εκκλησία», είπε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, ανέφερε πως «υποκρύπτεται ένας άλλος σοβαρός πειρασμός: να μεταβληθεί ο ποιμένας σε influencer. Ως γνωστόν, έτσι ονομάζεται κάποιος που έχει κτίσει κοινό». Επεσήμανε ότι η δημιουργία πολυπληθών ψηφιακών κοινοτήτων γύρω από συγκεκριμένους κληρικούς μπορεί να οδηγήσει σε προσωποκεντρικές αντιλήψεις, στην καλλιέργεια οπαδών και τελικά στην υπονόμευση της ενότητας του εκκλησιαστικού σώματος. Στο πλαίσιο αυτό, σημείωσε ότι «ο αριθμός των επισκέψεων και των ακολούθων, των like’s, είναι αλήθεια ότι προκαλεί το ενδιαφέρον πολλών», επισημαίνοντας παράλληλα την ανάγκη ο κληρικός να μην επιδιώκει την προσωπική του προβολή, αλλά να οδηγεί τους ανθρώπους στον Χριστό και στην Εκκλησία Του.

Ιδιαίτερο προβληματισμό εξέφρασε και για την παρουσία κληρικών οι οποίοι, ακόμη και όταν δηλώνουν ότι εκφράζουν προσωπικές απόψεις, είναι δυνατόν να δημιουργούν στους πιστούς την εντύπωση ότι οι τοποθετήσεις τους αποτελούν επίσημες θέσεις της Εκκλησίας, αφού, όπως επεσήμανε, «ακόμη και όταν δηλώσουν ότι πρόκειται για έκφραση προσωπικών τους απόψεων, δύσκολα μπορεί να το κατανοήσει ο λαϊκός αποδέκτης τους. Γιατί όποιος ταυτίζει εκείνο που λέει ο κληρικός με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, πιστεύει ακριβώς ότι αυτός ο άνθρωπος είναι η Εκκλησία. Και νομίζω σωστά κάνει την ταύτιση, γιατί του είναι αδιανόητο να έχει ο κληρικός άλλη άποψη από εκείνη που διδάσκει η Εκκλησία, αφού δεν μπορεί κάποιος να δουλεύει ταυτόχρονα σε δύο κυρίους».

Ακολούθως, έθεσε το ερώτημα σχετικά με τα ζητήματα που μπορεί και πρέπει να πραγματεύεται ένας κληρικός στο διαδίκτυο, υπογραμμίζοντας ότι κάθε κληρικός οφείλει να γνωρίζει τα χαρίσματα, τις δυνατότητες και τα όρια της διακονίας του. Παράλληλα, τόνισε την ανάγκη να ζητείται η ευλογία της Εκκλησίας για την ψηφιακή δραστηριότητα των κληρικών, ώστε αυτή να έχει πνευματική θεμελίωση και να διασφαλίζεται η εκκλησιαστική τάξη.

Αναφερόμενος στην αποστολή του κληρικού, υπογράμμισε ότι αυτή καθορίζεται από την εντολή του ίδιου του Κυρίου για το κήρυγμα του Ευαγγελίου και τη μαθητεία όλων των ανθρώπων. Σημείωσε ότι ο κληρικός οφείλει «να καταθέτει τη μαρτυρία Ιησού Χριστού μετά σοφίας και συνέσεως και διακρίσεως, δίχως αυθαίρετες σκέψεις ή υποκειμενικές υποθέσεις», τονίζοντας παράλληλα ότι ο δημόσιος λόγος των κληρικών πρέπει να διακρίνεται από εγκράτεια, υπευθυνότητα και εκκλησιαστικό φρόνημα. Στο σημείο αυτό διευκρίνισε ότι η Εκκλησία δεν επιδιώκει τη φίμωση των ανθρώπων ούτε φοβάται την ελευθερία της έκφρασης και τον στοχασμό, αλλά απαιτεί υπεύθυνη διαχείριση του λόγου, με γνώμονα την οικοδομή των πιστών και τη διαφύλαξη της ενότητάς της. «Δεν ζητούμε φιμωμένους ανθρώπους, αλλά εγκρατείς στη γνώση. Όχι ανενημέρωτους, αερολόγους και προχειρολόγους. Δεν φοβόμαστε την ελευθερία και τον στοχασμό ως Εκκλησία, αλλά ζητούμε προσεκτικούς στο ήθος, στην πίστη, τη ζωή και τον τρόπο. Με εκκλησιαστικό φρόνημα, ώστε να προκύπτει ωφέλεια στους συμμετέχοντες συνανθρώπους μας και να μην εκτίθεται, δημοσίως μάλιστα και με τις αστοχίες κάποιων, η Εκκλησία», είπε χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερη επισήμανση έκανε και στους κινδύνους που σχετίζονται με την προστασία των προσωπικών δεδομένων και την ιδιωτικότητα στον ψηφιακό χώρο, ιδίως όταν οι επικοινωνίες αφορούν προσωπικά και πνευματικά ζητήματα. «Χρήσιμο είναι επίσης να γνωρίζει καλά ο χρήστης του διαδικτύου ότι είναι ψευδής η εντύπωση πως η ψηφιακή συνομιλία είναι ιδιωτική και ότι προστατεύονται πλήρως τα προσωπικά δεδομένα», τόνισε ο Σεβασμιώτατος εκφράζοντας και την ανησυχία του για τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και τις δυνατότητες δημιουργίας περιεχομένου που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. «Σήμερα δημιουργούνται κείμενα, φωτογραφίες, εικόνες, βίντεο, με συνθετική φωνή, που δημιουργούν σοβαρές επιφυλάξεις για την ποιμαντική επικοινωνία και σχέση», ανέφερε, διερωτώμενος κατά πόσο είναι ασφαλής η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης για την προετοιμασία κηρυγμάτων, θεολογικών κειμένων και άλλων εργασιών, χωρίς προηγούμενο έλεγχο της ακρίβειάς τους.

Στη συνέχεια, εξέφρασε την ανησυχία του για τις πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, κάνοντας αναφορά σε προειδοποιήσεις ερευνητών σχετικά με τους κινδύνους που ενδέχεται να προκύψουν από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξή της. «Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η πρόσφατη εξέλιξη στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης», σημείωσε, προσθέτοντας ότι «η AI μπορεί να βγει εκτός ελέγχου».

Όλα τα παραπάνω «οδηγούν το λιγότερο στην ανάγκη δημιουργίας ενός πλαισίου ποιμαντικών αρχών χρήσης του διαδικτύου εκ μέρους των κληρικών, μιας και ούτε η άκριτη αποδοχή του διαδικτύου, ούτε μια φοβική αντιμετώπισή του που θα οδηγούσε σε γενική απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι σωστή».

Μεγάλη σπουδαιότητα για την ορθή αντιμετώπιση των νέων δεδομένων απέδωσε στη διάκριση, την οποία αποκάλεσε «βασιλίδα των αρετών». «Χρειάζεται και εδώ, εκτός από την επαγρύπνηση, και η αρετή των αρετών: η διάκριση. Η βασιλίδα των αρετών!», τόνισε χαρακτηριστικά, αναφέροντας στη συνέχεια την παρουσίαση ορισμένων βασικών αρχών για την ψηφιακή παρουσία των κληρικών, τις οποίες άντλησε από Συνοδικές Εγκυκλίους.

Μεταξύ των βασικών αυτών αρχών, ανέφερε πως δεν πρέπει να «λησμονούμε ότι ο κληρικός παραμένει κληρικός και στο διαδίκτυο» και πως «ο κάθε κληρικός δεν αποτελεί αυτόνομη εκκλησιαστική αυθεντία. Η δημόσια παρουσία του οφείλει να εκφράζει την εκκλησιολογική σχέση με τον Επίσκοπο και την τοπική Εκκλησία και την Ιερά του Σύνοδο».

Παράλληλα, σημείωσε ότι η ένταξη στην Εκκλησία συνεπάγεται συγκεκριμένες υποχρεώσεις και προτεραιότητες, οι οποίες απορρέουν από την κανονική της παράδοση. «Δεν καταργούνται μεν τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα, δίνουν δε την προτεραιότητα στα υπό των Ιερών Κανόνων προβλεπόμενα. Άλλοι η λογική του κόσμου και άλλοι της Εκκλησίας μας», είπε χαρακτηριστικά. «Ο κληρικός οφείλει να κατανοεί αυτοσυγκρατούμενος ότι δεν χρειάζεται δημόσια τοποθέτηση για κάθε θέμα και κάθε γεγονός. Καμιά πληροφορία δεν πρέπει να αναπαράγεται χωρίς προηγούμενο έλεγχο, ιδίως όταν αφορά πρόσωπα ή σοβαρά κοινωνικά ή εκκλησιαστικά θέματα», συμπλήρωσε.

Επεσήμανε, επίσης, πως απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και στις προσωπικές ψηφιακές επικοινωνίες, ενώ η παρουσία των κληρικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν πρέπει να αποσκοπεί στη δημιουργία προσωπικής εικόνας και δημοφιλίας. Αντιθέτως, πρέπει να παραπέμπει στον Χριστό και στην Εκκλησία Του και να οδηγεί στην πραγματική εκκλησιαστική κοινωνία. «Η διαδικτυακή επικοινωνία πρέπει να οδηγεί στην πραγματική συνάντηση, στην ενορία, στην λατρευτική ζωή και στο Ποτήριο της Ζωής και της κοινωνίας των προσώπων», τόνισε.

Ακολούθως, αναφέρθηκε σε σχετικές εγκυκλίους της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, του 2002 και του 2015, οι οποίες καθορίζουν το πλαίσιο λειτουργίας εκκλησιαστικών ιστοσελίδων και προσωπικών σελίδων κληρικών και μοναχών στο διαδίκτυο.

Παρουσιάζοντας το περιεχόμενο των σχετικών συνοδικών κατευθύνσεων, επεσήμανε ότι η ψηφιακή παρουσία των ενοριών και των εκκλησιαστικών φορέων μπορεί να υπηρετεί την ενημέρωση των πιστών για τις Ιερές Ακολουθίες, την πνευματική και φιλανθρωπική δράση, τις κατηχητικές δραστηριότητες, τις εθελοντικές πρωτοβουλίες και την ιστορία των ναών και των προσκυνημάτων.

«Σήμερα είναι αναγκαία και μια βασική κατάρτιση των κληρικών για την ψηφιακή επικοινωνία», επεσήμανε στην συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, «όχι για να μεταβληθεί ο κληρικός σε επαγγελματία της επικοινωνίας», όπως χαρακτηριστικά είπε, «αλλά για να γνωρίζει πώς λειτουργούν οι ψηφιακές πλατφόρμες, πώς δημιουργούνται οι μηχανισμοί εθισμού και πόλωσης, πώς προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα, πώς αντιμετωπίζεται η παραπληροφόρηση, ποιοι είναι οι κίνδυνοι των προσωπικών μηνυμάτων, πώς προστατεύονται οι ανήλικοι, πώς δημιουργείται το ψηφιακό αποτύπωμα και ποια νέα προβλήματα δημιουργεί η λεγόμενη τεχνητή νοημοσύνη».

Ολοκληρώνοντας την εισήγησή του, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι η αυξανόμενη παρουσία των κληρικών στο διαδίκτυο δεν αποτελεί ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά μια πραγματικότητα που αναμένεται να διευρυνθεί ακόμη περισσότερο, καθώς οι τεχνολογίες και οι ψηφιακές πλατφόρμες εξελίσσονται με ταχύτατους ρυθμούς. Ωστόσο, όπως τόνισε, το ουσιαστικό ερώτημα θα παραμένει πάντοτε το ίδιο: «Πώς μπορεί η Εκκλησία να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται ο άνθρωπος, χωρίς να χάνει τον τρόπο με τον οποίο υπάρχει η ίδια ως Εκκλησία. Δεν χρειαζόμαστε, ασφαλώς, μια Εκκλησία φοβισμένη απέναντι στην τεχνολογία. Ούτε, όμως, μια Εκκλησία που υιοθετεί άκριτα τους κανόνες της. Χρειαζόμαστε κληρικούς, οι οποίοι θα μπορούν να χρησιμοποιούν τα σύγχρονα μέσα, χωρίς να χρησιμοποιούνται από αυτά. Να έχουν παρουσία, χωρίς αυτοπροβολή. Να υπερασπίζουν την αλήθεια, χωρίς εμπάθεια. Να δημιουργούν επικοινωνία που οδηγεί σε κοινωνία. Να χρησιμοποιούν την τεχνολογία, χωρίς να επιτρέπουν, όμως, στην τεχνολογία να καθορίζει ή να αλλοιώνει την ποιμαντική τους ταυτότητα».

Συνοψίζοντας το βασικό ζητούμενο της ψηφιακής εποχής για την Εκκλησία, επεσήμανε ότι το ζητούμενο δεν είναι απλώς η ενίσχυση της διαδικτυακής παρουσίας της, αλλά κυρίως η διαφύλαξη και η ανάδειξη του εκκλησιαστικού ήθους μέσα σε αυτήν. «Περισσότερο εκκλησιαστικό ήθος μέσα στην παρουσία μας στο διαδίκτυο», τόνισε χαρακτηριστικά.

«Είναι μια πρόκληση – πρόσκληση και ταυτόχρονα ευλογία. Ευχηθείτε, λοιπόν, θερμά παρακαλώ, να απαντήσουμε όλοι προς Δόξαν Θεού, με εκκλησιαστικό φρόνημα, ποιμαντική διάκριση και ταπείνωση. Να μην αλλοτριωθούμε, αλλά να ευαγγελιστούμε το αναστημένο ήθος ενός άλλου εκκλησιαστικού τρόπου υπάρξεως», είπε ολοκληρώνοντας.

Μετά το πέρας της ομιλίας του Σεβασμιωτάτου ακολούθησε γόνιμος και εποικοδομητικός διάλογος επί του σημαντικού αυτού θέματος που προβληματίζει και απασχολεί όλους.

Η Ιερατική Σύναξη της τοπικής μας Εκκλησίας ολοκληρώθηκε με κοινή τράπεζα που παρέθεσε η Ενορία του Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Ετήσιο Μνημόσυνο του μακαριστού αδελφού μας Μάκη Απόκοτου.

Ένας χρόνος συμπληρώνεται (13/11) από την ημέρα που ο Μάκης Απόκοτος έγινε Χριστιανουπολίτης του ουρανού.

Το ετήσιο Μνημόσυνο θα ψαλεί το Σάββατο 14 Νοεμβρίου, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου Δραπετσώνας.

Εκεί, στην Ενορία που διακόνησε, θα συγκεντρωθούν φίλοι και γνωστοί, αγαπητά πρόσωπα, για να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του. Και φυσικά, όσοι για τον οποιονδήποτε λόγο δεν μπορέσουν να παραστούν το Σάββατο στην Επιμνημόσυνη Δέηση, είναι σίγουρο ότι θα ανάψουν – όπου και αν βρίσκονται – ένα κερί στη μνήμη του.

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Ζούμε, λοιπόν, σήμερα το θαύμα που λέγεται Άγιος Νεκτάριος».

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς ιερούργησε σήμερα, Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, αναφέρθηκε στο παράδειγμα ζωής του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, και στα διαχρονικά μηνύματα που αναδύονται από τον βίο, τις δοκιμασίες και την αγιότητά του.

Ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος στην ιδιαίτερη σχέση του Αγίου Νεκταρίου με τον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Πειραιώς, ο οποίος υποδέχθηκε το ιερό του Λείψανο πριν από 106 χρόνια, κατά τη μεταφορά του από την πόλη προς την αγαπημένη του Αίγινα, υπογράμμισε τη μεγάλη ευλογία της παρουσίας του Αγίου στη ζωή της τοπικής Εκκλησίας, σημειώνοντας τα «πολυσήμαντα μηνύματα που μας χαρίζει και πάλι ο Πανάγιος Θεός διά του Αγίου του Νεκταρίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, του οποίου την ιερά μνήμη πανηγυρίζουμε σήμερα, εδώ στον Καθεδρικό Ναό της ναυλόχου Πόλεώς μας».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πορεία του ιερού Λειψάνου του Αγίου, το οποίο, όπως επεσήμανε, παρέμεινε επί σειρά ετών αδιάφθορο, ενώ στη συνέχεια, κατόπιν προσευχής του Αγίου, «έγινε η ευλογία της καταλύσεως του Λειψάνου του, για να διαμοιρασθούν εις τα πέρατα της οικουμένης τα ιερά του Λείψανα, ως κρουνοί ευλογίας, χάριτος και δυνάμεως. Και εν μέσω ημών σήμερον έχομεν ιερό Λείψανο του Αγίου Νεκταρίου».

Αρχικά ανέφερε επιγραμματικά πως ο Άγιος Νεκτάριος, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς, γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης και ακολούθησε από νεαρή ηλικία τον μοναχικό βίο. Χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως, αλλά υπέστη διώξεις και συκοφαντίες, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από την Αίγυπτο. Σημείωσε πως στην Ελλάδα ανέπτυξε σημαντικό ποιμαντικό και συγγραφικό έργο, διετέλεσε Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και τα τελευταία χρόνια της ζωής του εγκαταστάθηκε στην Αίγινα, όπου και εκοιμήθη το 1920.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον μακρύ και επώδυνο δρόμο των δοκιμασιών που αντιμετώπισε ο Άγιος Νεκτάριος, εστιάζοντας στις συκοφαντίες, τις αδικίες και την απόρριψη που υπέστη, ακόμη και από εκκλησιαστικούς παράγοντες, αποκαλώντας τον χαρακτηριστικά «μάρτυρα της συνειδήσεως». Υπενθύμισε ότι ο Άγιος, αφού αναδείχθηκε σε Μητροπολίτη Πενταπόλεως, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον φθόνο και τις κατηγορίες συνεπισκόπων του, γεγονός που οδήγησε στην απομάκρυνσή του από την Αίγυπτο.

Περιγράφοντας την περιπέτεια του Αγίου μετά την απομάκρυνσή του, ο Σεβασμιώτατος τόνισε: «Προκάλεσε τον φθόνο συνεπισκόπων και συγκληρικών του και τον συκοφάντησαν στον Πατριάρχη Σωφρόνιο και εκείνος, ακρίτως φερόμενος, τον εξεδίωξε εκ της Αιγύπτου και ήρθε εδώ πένης, εγκαταλελειμμένος και πτωχός, συκοφαντούμενος και καθυβριζόμενος, και ανέβαινε και κατέβαινε τις αναβαθμίδες του τότε Υπουργείου Εκκλησιαστικών Υποθέσεων για να του δώσουν ικετευτικά μια θέση ιεροκήρυκος».

Ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα και στον τρόπο με τον οποίο ο Άγιος αντιμετώπισε την εχθρότητα και την απαξίωση κατά την άσκηση του ιεραποστολικού του έργου. Όπως επεσήμανε, ακόμη και όταν προσήρχετο για να κηρύξει τον λόγο του Θεού, «είχε προηγηθεί η κακή του φήμη και καθυβρίζετο από τους ακροατάς ως δήθεν ανήθικος και ακατάρτιστος και στασιαστής. Και τα υπέμεινε όλα χωρίς οργή, χωρίς μίσος, χωρίς εμπάθεια, χωρίς εκδίκηση, σαν τον Χριστό επάνω στον Σταυρό του μαρτυρίου». «Είναι ένα πρόσωπο που απέδειξε ότι και το μαρτύριο της συνειδήσεως είναι εφάμιλλο ενώπιον Θεού με το μαρτύριο του αίματος. Και διήλθεν δι’ όλων αυτών των δεινών βασάνων ακέραιος και δυναμικός», συμπλήρωσε.

Αναφερόμενος, ακολούθως, στην πνευματική και θεολογική προσωπικότητα του Αγίου, ο Σεβασμιώτατος έκανε λόγο για τη σπάνια σοφία, τη δύναμη του λόγου και τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση, στοιχεία που αποτυπώνονται στα συγγράμματά του, αλλά και στον ιδιαίτερο γραφικό του χαρακτήρα. Εξέφρασε, μάλιστα, τον θαυμασμό του για το πνευματικό μεγαλείο του Αγίου, ο οποίος, παρά την απόρριψη που γνώρισε από τον κόσμο, αναδείχθηκε σε πρόσωπο μεγάλης δόξας ενώπιον του Θεού. «Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει τη δυνατότητα αυτή. Μένει κανείς, λοιπόν, έκθαμβος μπροστά στο θαύμα που λέγεται Νεκτάριος Κεφαλάς. Εκστασιάζεται από αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος υπέμεινε τόσα πολλά».

Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε και στα γεγονότα που ακολούθησαν την κοίμηση του Αγίου, όταν, ακόμη και μετά την εκδημία του, διατυπώθηκαν αμφισβητήσεις για την ηθική του υπόσταση και επιχειρήθηκε η διερεύνησή της. Ο Σεβασμιώτατος αντιπαρέβαλε την ανθρώπινη κρίση με την κρίση του Θεού, η οποία τελικά δικαίωσε και δόξασε τον Άγιο, αναδεικνύοντας το βαθύτερο μήνυμα της ζωής του, υπογραμμίζοντας παράλληλα με έμφαση πως «η κρίση του Θεού είναι αυτή που θα πρέπει να επιδιώκουμε. Δεν έχουμε ανάγκη το τι θα πει ο κόσμος. Ας πει ό,τι θέλει, αρκεί η συνείδησή μας να μαρτυρεί την αλήθειά μας και αρκεί ο Θεός να επιδοκιμάζει την πορεία του βίου μας».

«Ζούμε, λοιπόν, σήμερα το θαύμα που λέγεται Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος του 20ού αιώνα, ο ταπεινός, ο ήσυχος, ο πράος, ο ευγενής, ο φιλόστοργος, που ανεδείχθη ως πατέρας πάντων, ιδία στη Ριζάρειο Σχολή, όπου διετέλεσε ο αρτιότερος και αξιότερος Διευθυντής που πέρασε ποτέ από το παιδαγωγικό μας σύστημα. Ο αγνός, ο ταπεινός, ο ησύχιος και εν ταυτώ δυναμικός και έμπονος αγαπών τον Θεόν», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας τη βαθιά ευλάβεια του Αγίου προς την Υπεραγία Θεοτόκο, καθώς και στους ύμνους που συνέθεσε προς τιμήν της και τονίζοντας ότι η αγάπη και η αφοσίωσή του στην Παναγία αποτελούσαν αναπόσπαστο στοιχείο της πνευματικής του ζωής. «Για αυτό και ο Θεός τον αγίασε, για αυτό και τον εδόξασε, για αυτό και τον προσέφερε σε εμάς ως ίνδαλμα και ως μετάρσιο και ως πρότυπο ζωής και πορείας. Διότι ο Άγιος Νεκτάριος έζησε τον περασμένο αιώνα, είναι δικός μας, συγκαιρινός σχεδόν, και βίωσε όλα όσα και εμείς καλούμεθα να βιώσουμε: την απόρριψη από τους ανθρώπους, την προδοσία, την αστοργία, την εχθρότητα, το μίσος, την αντιπαλότητα, όλα αυτά που είναι στον χύδην κοινό μας βίο», είπε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος συνέδεσε τις δοκιμασίες του Αγίου με τις δυσκολίες της καθημερινής ανθρώπινης ζωής, επισημαίνοντας ότι η απόρριψη, η προδοσία, η αστοργία, η εχθρότητα, το μίσος και η αντιπαλότητα αποτελούν καταστάσεις που συναντώνται και στον σύγχρονο κόσμο. Απέναντι σε αυτές, προέβαλε ως μοναδική οδό την μίμηση του παραδείγματος του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος δεν μίσησε τους διώκτες του, αλλά ακολούθησε πιστά την ευαγγελική εντολή της αγάπης προς τους εχθρούς.

«Καλούμεθα να πάρουμε παράδειγμα από τον ιερό Νεκτάριο, να εμπνευστούμε από τον ταπεινό ιεράρχη, από τον έμπονο μάρτυρα της συνειδήσεως, από τον άνθρωπο που δεν μίσησε τους εχθρούς του, που εξομοιώθηκε με τον Θεό, ακολουθώντας το θείο πρόσταγμα: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών”», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος και χαρακτηρίζοντας τον Επίσκοπο Πενταπόλεως Νεκτάριο ως «δικό μας Άγιο», τόνισε πως ο Άγιος, τον οποίο οι άνθρωποι κάποτε απέρριψαν, αποτελεί σήμερα ζωντανή μαρτυρία ότι ο τελικός λόγος ανήκει πάντοτε στον Θεό και ότι οι δικές Του κρίσεις είναι εκείνες που έχουν πραγματική αξία.

«Εύχομαι ειλικρινώς το παράδειγμά του, η θυσία του, η αγάπη του, η ανεπανάληπτη αοργησία του και επιείκειά του να εμπνέει και τη δική μας πορεία και να μας χαρίζει την επίγνωση ότι Άγιοι μπορούμε να αποβούμε όλοι μας, αρκεί να το θελήσουμε, ενοπτριζόμενοι τη θεία ζωή του Κυρίου μας και των Αγίων Του, όπως του ιερού Νεκταρίου», είπε καταλήγοντας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.