ΠΑΣΧΑ ΤΟ ΤΕΡΠΝΟΝ

του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

Δεν υπάρχει πιο χαρμόσυνο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία από την λαμπροφόρο ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ελπιδοφόρο μήνυμα από το μήνυμα της Αναστάσεως, ότι «Χριστός ανέστη και Άδης εσκυλεύθη». Γι’ αυτό και το Άγιο Πάσχα είναι η εορτή των εορτών και η πανήγυρη των πανηγύρεων! Σύμπας ο λαός του Θεού, με άκρατο ενθουσιασμό και χαρά συμμετέχουμε στο υπέροχο πασχαλινό συμπόσιο της πίστεως και υμνούμε ακατάπαυτα τον κραταιό και τροπαιούχο Λυτρωτή μας!

Για να γιορτάσει όμως κάποιος αυτό το ανεπανάληπτο και μοναδικό ιστορικό γεγονός, θα πρέπει να γνωρίζει τις θείες δωρεές που απορρέουν από αυτό. Θα πρέπει να βιώσει οντολογικά το μυστήριο της θείας οικονομίας. Θα πρέπει να παραμερίσει την θαμπωτική αχλή από τα πνευματικού του όμματα, και να ανοίξει ορθάνοιχτα τα μάτια της πίστεως, για να νοιώσει στα κατάβαθα της ψυχής του το θείο μεγαλείο, αλλά και την άμετρη αγάπη του Θεού για τα πλάσματά Του και ιδιαίτερα τον τραγικό άνθρωπο. Οι πιστοί του Χριστού έχουμε αποβάλλει την ερεβώδη αχλή της απιστίας και γι’ αυτό σκιρτούμε από άφατη αγαλλίαση την αγία ημέρα της εγέρσεώς Του, διότι κατά τον άγιο Θεοφύλακτο: «ο Κύριος με την ανάστασή Του έγινε πρόξενος της χαράς» (P.G.123,480).

Αντίθετα, όσοι δε θέλουν να έχουν αυτή τη δυνατότητα μένουν αμέτοχοι της αναστάσιμης ευφροσύνης, επιμένουν να βιώνουν το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης, που γεννά η αμαρτία. Προτιμούν να διατελούν στο κράτος και την εξουσία του φρικτού θανάτου, απορρίπτοντας με ρηχές δικαιολογίες και φτηνά λογικοφανή επιχειρήματα το δήθεν «παράλογο» της αναστάσεως από τους νεκρούς. Προτιμούν το θάνατο από τη ζωή. Η τραγικότητά τους φαίνεται ολοκάθαρα στο να υποστηρίζουν ότι θα πεθάνουν και θα εκμηδενιστούν! Υπάρχει πιο παράλογη προτίμηση από αυτή; Η άρνηση άλλωστε είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος και η ανθρώπινη ζωή σχοινοβατεί μεταξύ πίστεως και απιστίας. Προκειμένου να «ικανοποιηθεί» το σκοτισμένο από την αμαρτία και τη φθορά μυαλό, αρνείται τις υψηλές προσδοκίες και προτιμά τα σαθρά και έρποντα. Εν προκειμένω, οι αρνητές της Αναστάσεως του Χριστού διαλέγουν την πτώση και το θάνατο και αρνούνται την αιώνια ζωή που προσφέρει στο ανθρώπινο γένος ο Αναστάς Κύριός μας, καθ’ ότι«οικοδόμησαν αμυντικά τείχη γύρω από το Ευαγγέλιο» κατά τον άγιο Νικόλαο Αχρίδος. Άμεση ορατή συνέπεια της αρνήσεως είναι η μόνιμη ασυναίσθητη κατήφεια και το διαρκές άγχος. Ο αρνητής είναι (αποδεδειγμένα πλέον) απαραίτητα νευρωτικός!

Εμείς οι πιστοί του Αναστάντος Χριστού αποστρέφουμε το πρόσωπό μας από αυτή τη μιζέρια και τη θανατερή μελαγχολία του αμαρτωλού κόσμου και πανηγυρίζουμε λαμπρά τη Θεία Έγερση. Ο ιερός υμνογράφος προτρέπει: «χαίρεται λαοί και αγαλλιάσθε, άγγελος γαρ εκάθησε εις τον λίθον του μνήματος» και «Ας γεμίσει από χαρά και ευφροσύνη το στόμα μας γι’ αυτόν, που είπε μετά την ανάσταση: χαίρεται» προτρέπει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων (P.G.33,825). Χαιρόμαστε, πάνω απ’ όλα διότιτα μνήματα των νεκρών, έπαψαν πια να προκαλούν φόβο και τρόμο, όπως γινόταν και γίνεται στους εκτός του Χριστιανισμού πίστεις. Ο «όλβιος τάφος» του Κυρίου μας μετέβαλλε τα μνήματα σε κλίνες ύπνου, διότι η παραμονή πλέον των νεκρών σε αυτά είναι προσωρινή. Οι μεταστάντες εν Κυρίω αδελφοί μας δεν είναι πια νεκροί, αλλά κεκοιμημένοι, περιμένοντας την ανάσταση. Τα αποτρόπαια νεκροταφεία χάρις στην ανάσταση του Κυρίου μας μεταβλήθηκαν σε κοιμητήρια. Δε θρηνούμε πια για καμιά εκμηδένιση, αλλά λυπούμαστε για τον προσωρινό χωρισμό των κεκοιμημένων μας, με τους οποίους μας συνδέει εσαεί η μακάρια ελπίδα της συναντήσεώς μας στα ουράνια δώματα της θείας 
μακαριότητας! Μας διαβεβαιώνει ο θείος Παύλος: «Εἰ δὲ ἀπεθάνομεν σὺν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καὶ συζήσομεν αὐτῷ, εἰδότες ὅτι Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνῄσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει» (Ρωμ.6,8-9). Αλλά όχι μόνο αυτό τονίζει ο μεγάλος απόστολος «μεγαλυνθήσεται Χριστός εν τω σώματί μου είτε δια ζωής είτε διά θανάτου» (Φιλ.1,20). Είτε με τη ζωή μας, είτε με την κοίμησή μας δοξάζεται ο Κύριος. Τέτοιου μεγέθους συνάφεια μαζί Του μας χάρισε η ανάστασή Του!

Ο θάνατος είναι πανταχού παρών στη ζωή του ανθρώπου, από τη γέννησή του μέχρι την έξοδό του από τον κόσμο αυτό, και καραδοκεί να τον πλήξει, αφαιρώντας του το υπέρτατο δώρο της ζωής. Η ζωή του ανθρώπου είναι ένας συνεχής και ανελέητος πόλεμος με το θάνατο! Αυτά για τους απίστους. Για μας τους χριστιανούς δεν έχει ισχύ ο θάνατος, διότι καταργήθηκε από τον αναστάντα Κύριο, διότι «δι’ ημάς θανάτω θάνατον ώλεσεν». Εμείς δεν φοβούμαστε πια το θάνατο, διότι είναι αποδυναμωμένος πια. «Η ζωή ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ· όταν ὁ Χριστός φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε και ὑμεῖ σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε εν δόξῃ» Κολ.3,3-4), γράφει ο απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς των Κολοσσών. Η βεβαιότητα και της δικής μας ανάστασης στηρίζεται στο ακλόνητο βάθρο της αναστάσεως του Χριστού. Δε θα είναι μια ανάσταση απλής βιολογικής ύπαρξης, αλλά θα είναι φανέρωση δόξας στην αναστημένη πια ύπαρξή μας, ως αντικατοπτρισμός της δόξας του αναστημένου Κυρίου μας!

Ζωντανή απόδειξη της μακάριας ελπίδας για αιώνια ζωή, είναι η εδραιωμένη ειρήνη στις ψυχές των πιστών. Η μακαριότητα και η τέρψη προϋποθέτουν την εσωτερική ειρήνη. Λίγο πριν το πάθος Του ο Κύριος άφησε στους μαθητές του την ειρήνη «ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν» (Ιωάν.14,27), ως βασικό στοιχείο της ερχόμενης βασιλείας Του. Έτσι «η ειρήνη του Θεού βραβεύεται εν ταις καρδίαις υμών, εις ἣν και εκλήθητε εν ενὶ σώματι· και ευχάριστοι γίνεσθε» (Κολ.3,15) διαβεβαιώνει ο απόστολος των Εθνών, γράφοντας στους πιστούς, να ξεχωρίζουν από τους άλλους ανθρώπους από τη διαρκή χαρά και την αδιάκοπη ειρήνευση των ψυχών τους. Ο άγιος Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεωςμας λέει πως η ανάσταση του Κυρίου μας δίνει την πραγματική και μόνιμη ειρήνη, αυτή που δε μπορεί να μας δώσει ο πτωτικός κόσμος (P.G.155,776).

Μια άλλη σημαντική παράμετρος της Θείας Εγέρσεως είναι η καθολική ανακαίνισή μας.«Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως» μας προτρέπει ο ιερός υμνογράφος του Πάσχα. Ο νέος οίνος δε μπορεί να μπει σε παλαιούς ασκούς. Δηλαδή οι πιστοί δε μπορούμε να βιώνουμε το υπέρτατο γεγονός της μεταναστάσιμης πραγματικότητας ως παλαιοί άνθρωποι, εμμένοντας στην πτώση και την αμαρτία. «Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος, τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς» (Κολ.3,1-2). Ο Χριστός «ὑμᾶς, νεκροὺς ὄντας ἐν τοῖς παραπτώμασι καὶ τῇ ἀκροβυστίᾳ τῆς σαρκὸς ὑμῶν, συνεζωοποίησεν ὑμᾶς σὺν αὐτῷ, χαρισάμενος ἡμῖν πάντα τὰ παραπτώματα, ἐξαλείψας τὸ καθ' ἡμῶν χειρόγραφον τοῖς δόγμασιν ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν, καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας αὐτὸ τῷ σταυρῷ» (Κολ.2,11-14). Μας ανακαίνισε, μας έκαμε νέες υπάρξεις, άγια κύτταρα του δικού Του Σώματος, δυνάμει αγίους, με την εθελούσια συμμετοχή μας στο θάνατο και την ανάσταση Του. Αφού, «ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν, συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκνεκρῶν διὰ τῆ ςδόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν. εἰ γὰρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα, τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ», (Ρωμ.6,3-6). Έτσι βίωση της Θείας Εγέρσεως σημαίνει εξάπαντος και πλήρη συνειδητή και οντολογική ανακαίνιση της υπάρξεώς μας.

Γι’ αυτούς και για μύριους άλλους λόγους, το άγιο Πάσχα δεν είναι για μας τους πιστούς απλά μια εορτή σαν τις άλλες και όπως τη γιορτάζουν οι «κοσμικοί» και οι ετερόδοξοι αιρετικοί. Είναι για μας το «Πάσχα το τερπνόν, Πάσχα Κυρίου Πάσχα, Πάσχα πανσεβάσμιον… Πάσχα λύτρον λύπης», σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο της υπέρλαμπρης εορτής. Είναι ξέχωρη, από αυτή του κόσμου, βιωτή, «της αιωνίου απαρχήν». Το Πάσχα του Κυρίου προβάλλει μέσα στην παραφροσύνη του αμαρτωλού κόσμου ως ο άσβεστος ακτινοβόλος φάρος της ευφροσύνης, για να φωτίζει τις ανήλιες καρδιές και να απαστράπτει τη μιζέρια και την κακοδαιμονία του δαιμονικού ερέβους. Καλούμαστε λοιπόν να λάβουμε από αυτόν «φως εκ του ανεσπέρου φωτός» δοξάζοντες «Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών». Καλούμαστε επίσης μαζί με ολόκληρη τη δημιουργία, να πανηγυρίσουμε τη Θεία Έγερση. Η χαρά μας να γίνει το μήνυμα της αναστάσεως σε όλους τους κόσμους, ψάλλοντας ακατάπαυτα μαζί με τον μελίρρυτο ψάλτη του Πάσχα: «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν γη δε αγαλλιάσθω, εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος»! 

Διαβάστε περισσότερα

ΕΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΥΚ ΕΓΕΙΓΕΡΤΑΙ….

του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

Η βεβαία πίστη της Εκκλησίας στην λαμπροφόρο ανάσταση του Χριστού αποτελεί αυτή την ίδια την ύπαρξή Της. Το μέγα και ανεπανάληπτο αυτό γεγονός είναι το ακράδαντο θεμέλιο πάνω στο οποίο είναι θεμελιωμένη και εδραιωμένη. Το Θείο πρόσωπο του Αναστάντα Ιδρυτή Της είναι η ακατανίκητη δύναμη, που τη συγκροτεί, τη συντηρεί και την οδηγεί με ασφάλεια στο σωτήριο προορισμό Της. Οι άγιοι Πατέρες αποφάνθηκαν «εν ενί στόματι» πως η ζωή της Εκκλησίας είναι η ακατάπαυτη βίωση του υπερτάτου γεγονότος της Αναστάσεως του Κυρίου. Είναι μια διαρκής συμμετοχή και πρόγευση της Βασιλείας του Θεού, η οποία απορρέει από το ζωοδόχο Τάφο του Χριστού.

Όμως υπάρχει και ο κακόδοξος αντίλογος γι’ αυτή την πίστη της Εκκλησίας. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι αρνούνται την Ανάσταση του Χριστού και κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να πείσουν για τις μικρόνοες απόψεις τους. Υπάρχουν δυστυχώς και κατ’ όνομα χριστιανοί, οι οποίοι ερμηνεύουν το ύψιστο γεγονός ως δήθεν συμβολικό λόγο! Όλοι αυτοί καλλιεργούν την προσωπική τους «αδιάληπτον οδύνην» (Ρωμ.9,2) και «τίσουσιν όλεθρον αιώνιον από προσώπου του Κυρίου» (Β΄,Θεσ.1,8), διότι σφραγίζουν εθελούσια τους οφθαλμούς τους να μην αντικρύσουν το αναστάσιμο φως.

Φαίνεται πως αρνητές της Αναστάσεως του Χριστού υπήρχαν και στην αρχαία Εκκλησία και μάλιστα στην εκκλησία της Κορίνθου. Ο απόστολος Παύλος αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή του, για να πείσει για το αδιαμφισβήτητο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου «Ει δε Χριστός κηρύσσεται ότι εκ νεκρών εγήγερται, πως λέγουσί τινες εν υμίν ότι ανάστασις νεκρών ουκ έστιν΄ ει δε ανάστασις νεκρών ουκ έστιν, ουδέ Χριστός εγήγερται΄ ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών. Ευρισκόμεθα δε και ψευδομάρτυρες του Θεού, ότι εμαρτυρήσαμεν κατά του Θεού ότι ήγειρε τον Χριστόν, ον ουκ ήγειρεν, είπερ άρα νεκροί ουκ εγείρονται΄ ει γαρ νεκροί ουκ εγείρονται, ουδέ Χριστός εγήγερται. Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών΄ ότι εστέ εν ταις αμαρτίαις υμών. Άρα και οι κοιμηθέντες εν Χριστώ απώλοντο. Ει εν τη ζωή ταύτη ηλπικότες εσμέν εν Χριστώ μόνο, ελεεινότεροι πάντων ανθρώπων εσμέν» (Α΄Κορ.15,12-18).

Είναι όντως φοβερός ο λόγος του αποστόλου των Εθνών. Παράλληλα ξεχειλίζει από τη βεβαία πίστη του στην Ανάσταση του Χριστού, αποπνέοντας άρρητο άρωμα αισιοδοξίας. Δε διστάζει να χαρακτηρίσει τον εαυτό του ψεύτη, απατεώνα και ελεεινό άνθρωπο αν το κήρυγμά του ήταν απογυμνωμένο από την πίστη στην ανάσταση του Χριστού. Αυτή η πίστη του απορρέει από το γεγονός ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι μόνο άνθρωπος, αλλά ο σαρκωμένος Θεός. Είναι ο «Υιός του Θεού εν δυνάμει» (Ρωμ.8,1,4). Είναι ο Υιός «της αγάπης αυτού… εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως… αυτός εστιν προ πάντων, και τα πάντα εν αυτώ συνέστηκε» (Κολ.1,13-17). Φύσει Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού. Αρχηγός και δοτήρ της ζωής, έχοντας τη ζωή αφ’ εαυτού. Ο θάνατος όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με τη θεία φύση Του, αλλά είναι το φρικτό και ολέθριο αποτέλεσμα αλλότριας επιλογής των κτισμάτων Του από το δικό Του θέλημα. Κατά συνέπεια η ανάστασή Του ήταν η πιο αναγκαστική νομοτέλεια όλων των εποχών. Από αυτή την πίστη απορρέει η βεβαιότητα του αποστόλου Παύλου για την ανάσταση του Κυρίου, διακηρύττοντας πως η πίστη αυτή «καταγγέλεται εν όλω τω κόσμω. Μάρτυς μου (δε) εστιν ο Θεός, ω λατρεύω εν τω πνεύματί μου εν τω ευαγγελίω του Υιού αυτού» (Ρωμ.1,8-9).

Ο άγιος απόστολος του Χριστού περιγράφει με τον πιο απαισιόδοξο τρόπο την άρνηση κάποιων στην ανάσταση του Χριστού. Απογυμνωμένο το κήρυγμα του Ιησού από την πίστη στην ανάσταση το θεωρεί όχι μόνον ανώφελο αλλά και επιζήμιο για την ανθρωπότητα, διότι έτσι ο Χριστός υποβιβάζεται στην κατηγορία των πάμπολλων άλλων ιδρυτών θρησκειών, στην κατηγορία των θνητών νομοθετών και κοινωνικών αναμορφωτών και η Εκκλησία Του εντάσσεται στις τόσες άλλες θρησκείες του κόσμου. Λησμονούν όμως πως παρά την παρουσία πλειάδων θρησκειών στον προχριστιανικό κόσμο, η κακοδαιμονία ήταν η μόνιμη τραγική κατάσταση. «Ουκ έστιν αλήθεια, ουδέ έλεος, ουδέ επίγνωσις Θεού επί της γης. Αρά και ψεύδος και φόνος και κλοπή και μοιχεία κέχυται επί της γης, και αίματα αφ’ αίμασιν μίσγουσιν» (Ωσ.4,2. βλ. Ησ.1,17.Αμώς41.Μιχ.2,1). Η θρησκείες δε μπορούσαν να προσφέρουν τίποτε το ουσιαστικό στο ταλαίπωρο ανθρώπινο γένος.

Ο Ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού δεν ήρθε στη γη να ιδρύσει μια ακόμη θρησκεία, έστω την πιο τέλεια διότι ο κόσμος είχε χορτάσει από θρησκείες, τελετουργικά, ηθικιστικές διδασκαλίες και κοινωνικές αναμορφώσεις. Δεν αποζητούσε πια νέα θρησκεία, αλλά καθολική σωτηρία, την οποία προσέφερε μόνον ο Χριστός.

To γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου αποτελεί το θριαμβευτικό πέρας του επί γης σωτηριώδους έργου Του. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, όχι απλά να γίνει κοινωνός της ανθρωπίνης φύσεως και να προσφέρει βοήθεια στον πεσόντα άνθρωπο, αλλά ήρθε στον κόσμο να σώσει ολοκληρωτικά την ανθρωπότητα από τη δίνη του κακού και τα τραγικά αποτελέσματα της αμαρτίας. Ήρθε προπάντων να ελευθερώσει τον άνθρωπο από το χειρότερο εχθρό του, τον πικρό θάνατο, ο οποίος κατέστη, μετά την πτώση, νομοτέλεια στη θεία δημιουργία (Γεν.2,17). Ο απόστολος Παύλος θέλοντας να εκφράσει δυναμικά το φοβερό γεγονός του θανάτου, αναφώνησε: «ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος, τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» (Ρωμ.7,24). Προορισμός όλων των ανθρώπων ήταν ο Άδης, η κοινή «οικία παντί θνητώ» (Ιώβ30,23), «το σκότος το εξώτερον, (όπου) εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.25,30). Ο απαράβατος νόμος της θνητότητας και ο απόλυτος προορισμός κάθε ανθρωπίνης ύπαρξης στον παμφάγο Άδη, καθιστούσε τον άνθρωπο ως το τραγικότερο ον της δημιουργίας.

Μοναδικό αντίδοτο κατέστη ο θάνατος του Θεού, ο οποίος θανάτωσε το δικό μας θάνατο, αφού «έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄Κορ.15,26). Ο Χριστός «ημάς εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου, γενώμενος υπέρ ημών κατάρα» (Γαλ.3,13). Δηλαδή υποτάχτηκε εθελούσια στην νομοτέλεια του θανάτου, για να καταργήσει το θάνατο. Δέχτηκε να κατέβη στον ανήλιο τόπο της βασάνου, τον Άδη, για να καταλύσει το αιώνιο βασίλειό του. «Ο Θεός ερρύσατο ημάς εκ της εξουσίας του σκότους, και μετέστησεν εις την βασιλείαν του υιού της αγάπης αυτού, εν ω έχομεν την απολύτρωσιν» (Κολ.1,13). Μετά την τιτάνια μάχη και την περιφανή νίκη Του κατά του Άδη, ανέστη θριαμβευτικά διαλύοντας την αχλή και τη σκοτοδίνη της αμαρτίας και ανοίγοντας μια καινούρια σελίδα στην ιστορία του κόσμου. «Ο Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ όνομα το υπέρ πάν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού Χριστού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός» (Φιλιπ.2,9-11).

Ο θάνατος δεν έχει πια καμιά δύναμη και επιβολή στους πιστούς χάρη στην Ανάσταση του Χριστού, διότι πιστεύουμε ότι «ο εγείρας τον Χριστόν εκ των νεκρών ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα ημών» (Ρωμ.8,11). Μας διαβεβαίωσε ο Ίδιος ο Κύριος: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωαν.5,24). Πιο ελπιδοφόρος λόγος από αυτόν δεν υπάρχει! Ο φυσικός μας θάνατος είναι ένα ασήμαντο πια γεγονός, το οποίο δεν έχει καμιά ουσιαστική επίπτωση στην ύπαρξή μας. Είναι ένας μεγάλος ύπνος, ώσπου να μας ξυπνήσει ο Αναστημένος Κύριός μας, καθ’ ότι «οι νεκροί ακούσονται της φωνής του Υιού του Θεού, και οι ακούσαντες ζήσονται» (Ιωάν.5,25)!

Η άρνηση της Αναστάσεως του Κυρίου είναι η πιο εκφραστική όψη της τραγικότητας, την οποία συνεχίζει να βιώνει η αποστατούσα ανθρωπότητα. Άνθρωποι θλιβεροί, οι οποίοι αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται «προοδευτικοί» και «θεραπευτές του ορθού λόγου», βασανίζονται να απογυμνώσουν τον Ιησού Χριστό από τη θεία του φύση και ως εκ τούτου πασχίζουν να «αποδείξουν» ότι η ένδοξη Ανάστασή Του είναι μύθος! Στην πραγματικότητα όμως φανερώνουν την εμμονή τους στην προχριστιανική κακοδαιμονία και ομολογούν την πορεία τους στον μηδενιστικό αφανισμό. Χαίρονται να υποστηρίζουν ότι το πέρας του βίου τους είναι ο υγρός τάφος και συνένοικοί τους τα αδηφάγα σκουλήκια! Πιο ακραίος παραλογισμός από αυτόν δεν υπάρχει! Σε τέτοιες έσχατες μορφές κατάντιας οδηγεί τον άνθρωπο η παραζάλη της αμαρτίας!

Η πνευματική τους μυωπία τους εμποδίζει να δουν την υπέρτατη κοσμοϊστορική ανατροπή που συντελέσθηκε χάρις στην Ανάσταση του Χριστού. Αφού νικήθηκε κατά κράτος ο διάβολος, η πηγή και ο αίτιος του κακού, «ο θεός του αιώνος τούτου» (Β΄Κορ.4,4), ήρθη από τον κόσμο το κακό και θεμελιώθηκε η ατέρμονη Βασιλεία του Θεού (Εφεσ.5,5), η «καινή ανθρωπότης» (Εφεσ.2,15), η νέα κοινωνία της αγάπης και της συναδελφώσεως των ανθρώπων, ο λαός ο άγιος «πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους» (Αποκ.5,9).

Στη μεταναστάσιμη ιστορική περίοδο του κόσμου το κακό υπάρχει και διαιωνίζεται χάρη στους αρνητές του Χριστού, οι οποίοι ως εντολοδόχοι του «άρχοντος του κακού» (Ιωάν.16,11), δίνουν παράταση στην ανθρώπινη κακοδαιμονία. Αυτοί «ου δύνανται ακούειν τον λόγον» του Χριστού (Ιωάν.8,44) και «μη υπακούοντες τω ευαγγελίω» (Β΄Θεσσ.1,8). Στρέφουν το πρόσωπό τους από το άσβεστο αναστάσιμο φως, διότι η εκτυφλωτική πνευματική λαμπρότητα καταδεικνύει την ολοσκότεινη ψυχική τους κατάσταση.

Για μας τους πιστούς του αναστημένου Χριστού δεν τίθεται ούτε ως απλή σκέψη το δίλημμα «ει Χριστός ουκ εγείγερται» (Α΄Κορ.15,13), διότι η πίστη μας στον αναστημένο Λυτρωτή μας είναι τόσο φυσική και απαραίτητη για την ύπαρξή μας, όσο η αναπνοή μας! Μαρτυρούμε στο σύγχρονο αποστατημένο κόσμο πως «εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν… γένος ουν υπάρχοντες του Θεού» (Πράξ.17,28) και κατά συνέπεια διακηρύττουμε με σθένος πως καμιά δύναμη δε μπορεί να μας «χωρίσει από της αγάπης του Χριστού, (ούτε) θλίψις ή στενοχωρία, ή διωγμός, ή λιμός, ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μαχαίρα… υπερνικώμεν δια του αγαπήσαντος ημάς», διότι ο «Χριστός ο αποθανών, μάλλον δε και εγερθείς, ος και εστιν εν δεξιά του Θεού… εντυγχάνει υπερ ημών» (Ρωμ.8,34-38).

Διαβάστε περισσότερα

«ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΥΝΘΩΜΕΝ ΤΗ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙ».

του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - καθηγητού

«Πάσχα το τερπνόν΄ Πάσχα Κυρίου Πάσχα΄ Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλε». Με αυτούς τους υπέροχους και πανηγυρικούς στίχους ο θεσπέσιος υμνογράφος της Αναστάσεως αναγγέλλει στους πιστούς την έλευση της πλέον λαμπρής και ευφρόσυνης εορτής της Εκκλησίας μας. Σύμπας ο άγιος λαός του Θεού, ο «ευσεβής και φιλόθεος», όπως τον αποκαλεί ο ιερός Χρυσόστομος, «εν ενί στόματι και μια καρδία», με δάκρυα χαράς στα μάτια, υμνεί τον Αναστάντα εκ νεκρών και νικητή του θανάτου, Κύριο Ιησού Χριστό. Με αισθήματα βαθύτατης συγκίνησης και απέραντης αγαλλίασης κατακλύζει τους λαμπροστόλιστους και ολόφωτους ναούς για να εορτάσει τη Θεία Έγερση και να απολαύσει τον ανείπωτο πλούτο της χρηστότητας του Κυρίου. Σπεύδει για να εορτάσει τον πιο σπουδαίο θρίαμβο, την πιο μεγάλη και απερίγραπτη νίκη της ανθρώπινης ιστορίας: Τον θάνατο του θανάτου μας!

Ύστερα από μια μακρά πνευματική και σωματική άσκηση και πορεία, κατά την οποία γίναμε κοινωνοί των σωτηριωδών Παθημάτων του Κυρίου και Λυτρωτή μας Χριστού. Ύστερα από μια οντολογική μετοχή «εις τον θάνατον αυτού» (Ρωμ.6,4) προσερχόμεθα «λαμπαδηφόροι, τω προϊόντι Χριστώ εκ του μνήματος» για να «συνεορτάσωμεν ταις φιλεόρτοις τάξεσι, Πάσχα Θεού το σωτήριον». Αφήνουμε πια την κατήφεια και την κατάνυξη της αγίας Εβδομάδος των Παθών και σπεύδουμε «αγαλλομένω ποδί» να συμμετάσχουμε της άφατης πασχαλινής πανδαισίας, να λαμπρυνθούμε και να πανηγυρίσουμε, να απολαύσουμε υπερβαλλόντως «του συμποσίου της πίστεως».

Πάσχα σημαίνει διάβαση, λύτρωση, σωτηρία. Όπως ο παλαιός λαός του Θεού, ο Ισραήλ, σώθηκε, χάρις στη θαυμαστή βοήθεια του Θεού, από την φαραωνική τυραννία, έτσι και ο νέος λαός του Θεού, οι πιστοί από όλες τις φυλές του κόσμου, σώθηκαν από τη νοητή φαραωνική τυραννία της αμαρτίας και πέρασαν στην εν Χριστώ πραγματική ελευθερία της χάριτος του Θεού. Το ιουδαϊκό Πάσχα υπήρξε τύπος του χριστιανικού Πάσχα. Εκείνο υπήρξε μια στενή εθνική και συνάμα θρησκευτική εορτή, ανάμνηση ενός εθνικοαπελευθερωτικού γεγονότος, ενός μικρού λαού. Το χριστιανικό Πάσχα είναι ο λαμπρότατος εορτασμός της πανανθρώπινης απελευθέρωσης από τον πιο τυραννικό και ανίκητο δυνάστη, τον άρχοντα του κόσμου τούτου, διάβολο και τον πικρό και αναπόφευκτο θάνατο.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δέχτηκε να γίνει ο Ίδιος, με τη θέλησή Του, απολυτρωτική θυσία. Να γίνει ο νοητός «ενιαύσιος αμνός», το «άμωμο ιερείο» του νέου Πάσχα, προκειμένου να νικηθεί ο νοητός Φαραώ, ο διάβολος, να καταργηθεί το κράτος του θανάτου και να γίνει η καταλλαγή του ανθρωπίνου γένους με το Θεό (Εφ.2,13). Δι’ αυτής της υπερτάτης θυσίας «εκ της φθοράς το ημέτερον γένος ανακληθέν προς αιωνίαν ζωήν μεταβέβηκεν».

Η λαμπροφόρος Ανάσταση του Κυρίου υπήρξε νομοτελειακή, αυτό που δε μπορούσε να προβλέψει ο παμφάγος Άδης, προσωποποιημένος στο έχθιστο πρόσωπο του Σατανά. Η πηγή της ζωής, η όντως ζωή, καθ’ ότι «εν αυτώ ζωή ην» (Ιωάν.1,4) ήταν αδύνατο να κρατηθεί δέσμια των αιωνίων νοητών δεσμών του Άδη. Έτσι η ψυχή του Κυρίου «σπαράττουσα άμφω γαρ δεσμούς του θανάτου και Άδου», και αφού ενώθηκε ξανά με το άχραντο σώμα Του, ανέστη θριαμβευτικά. Ο απόστολος Παύλος διακηρύσσει πανηγυρικά: «Χριστός εγερθείς εκ νεκρών, ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ.6,9). «Σήμερον ο Κύριός μας Χριστός έσπασε τις χάλκινες πύλες και εξηφάνισε και αυτόν τον θάνατον» τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος. Και συνεχίζει: «Διατί όμως λέγω τον θάνατον; Και αυτό το

όνομά του ακόμη άλλαξε. Δεν ονομάζεται πλέον θάνατος, αλλά κοίμησις και ύπνος»!

Οι σωτήριες δωρεές που απορρέουν από την Ανάσταση του Κυρίου είναι ανεξάντλητες. Η Θεία Έγερση είναι η ακένωτη πηγή των δωρεών και των ευλογιών του Θεού. Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, το γεγονός της Αναστάσεως αποτελεί την πεμπτουσία ολοκλήρου του χριστιανικού οικοδομήματος. Στην αντίθετη περίπτωση «ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών. Ευρισκόμεθα δε και ψευδομάρτυρες του Θεού, ότι εμαρτυρήσαμεν κατά του Θεού ότι ήγειρε τον Χριστόν, ον ουκ ήγειρεν, είπερ άρα νεκροί ουκ εγείρονται΄ ει γαρ νεκροί ουκ εγείρονται, ουδέ Χριστός εγήγερται. Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών΄ ότι εστέ εν ταις αμαρτίαις υμών. Άρα και οι κοιμηθέντες εν Χριστώ απώλοντο. Ει εν τη ζωή ταύτη ηλπικότες εσμέν εν Χριστώ μόνον, ελεεινότεροι πάντων ανθρώπων εσμέν» (Α΄Κορ.15,15-19). Με άλλα λόγια Χριστιανισμός, χωρίς το θεμέλιο της πίστεως στην Ανάσταση του Χριστού, είναι όχι μόνον ανωφελής στην ανθρωπότητα, αλλά ακόμη και επιζήμιος! Η σχολαστική και ορθολογιστική θεώρηση της χριστιανικής πίστεως στην Ανάσταση οδηγεί σε τραγικά αδιέξοδα, απογυμνώνει τον Χριστιανισμό από την απολυτρωτική του δύναμη και τον υποβιβάζει και εξισώνει με τις άλλες θρησκείες του κόσμου, οι οποίες ικανοποιούν μόνο το «θρησκευτικό συναίσθημα» των οπαδών τους. Οικτρή απόδειξη όλων αυτών όλα τα τραγικά αδιέξοδα του δυτικού νοησιαρχικού ανθρώπου, τα οποία οφείλονται κατά κύριο λόγο στην άρνηση της Αναστάσεως και εν γένει στην απόρριψη της εν Χριστώ απολυτρώσεως.

Εμείς οι ορθόδοξοι πιστοί, ακολουθώντας την βιβλική και αγιοπατερική θεολογία και παράδοση, στηρίζουμε την πίστη μας στο ασάλευτο βάθρο της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Έχουμε ως εφαλτήριο στη ζωή μας την ελπιδοφόρα αρχή: «Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο … εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται» (Α΄κορ.15,20,22). Ολόκληρη η βιωτή μας κινείται γύρω από το νοητό άξονα της Αναστάσεως. Η γέννησή μας, ο τρόπος της ζωής μας, η νοοτροπία μας, η λατρεία μας, ακόμα και θανή μας, που για μας είναι προσωρινή κοίμηση, προσδιορίζονται και επηρεάζονται άμεσα από το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου και τη μελλοντική εν Χριστώ προσωπική μας ανάσταση. Έτσι τίποτε πια δε μας φοβίζει, αφού νικήθηκε ο θάνατος, ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Όλα τα άλλα εμπόδια και οι δυσκολίες της ζωής μας προσπερνιούνται με αίσθημα αισιοδοξίας. Η απελπισία και η κατήφεια είναι ίδιον των απίστων, αυτών που δεν έχουν ελπίδα αναστάσεως, όλων εκείνων που αρνούνται την Ανάσταση του Λυτρωτή μας και φορτωμένοι εωσφορικό εσμό, περιχαρακώνονται στην υποκειμενική τους διανοητική αυτάρκεια.

Για όλους αυτούς τους λόγους σκιρτούμε από χαρά και ουράνια αγαλλίαση την αγία ημέρα της Εγέρσεως του Λυτρωτή μας Χριστού. Εορτάζουμε και δοξάζουμε την πανένδοξη Ανάσταση του Κυρίου μας και πανηγυρίζουμε προκαταβολικά για τη δική μας μελλοντική ανάσταση και την είσοδό μας στην ατέρμονη Βασιλεία του Θεού. Ομολογούμε, με τον πιο δυναμικό τρόπο, την πίστη μας στον μοναδικό Σωτήρα και Λυτρωτή μας Αναστάντα Κύριο και διαλαλούμε το μήνυμα της Αναστάσεως, για να φτάσει σε κάθε ανθρώπινη καρδιά, ως τα πέρατα του κόσμου και τα έσχατα της ιστορίας. Ψάλλουμε, αναρίθμητες φορές, με δάκρυα χαράς στα μάτια και παλλόμενη από συγκίνηση καρδιά, τον νικηφόρο παιάνα του Πάσχα, τον πιο νικηφόρο και ενθουσιώδη παιάνα, που ακούστηκε ποτέ από ανθρώπινα χείλη: «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος» !

Διαβάστε περισσότερα

Η Παννυχίδα της Αναστάσεως και ο Εσπερινός της Αγάπης στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και την μεγαλοπρέπεια που αρμόζει στην λαμπρή αυτή ημέρα, τελέστηκε η Παννυχίδα της Αναστάσεως του Κυρίου μας στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Μετά το «Δεύτε λάβετε Φως…» και την μετάδοση του Αγίου Φωτός, κλήρος και λαός με επικεφαλής τον Σεβασμιώτατο κατευθύνθηκαν στην εξέδρα που είχε τοποθετηθεί στον αύλειο χώρο του Καθεδρικού μας Ναού και εκφωνήθηκε η Πασχάλιος Ποιμαντορική Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου από τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Πειραιώς, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και προϊστάμενο του Καθεδρικού μας Ναού Αρχιμανδρίτη Δανιήλ Ψωίνο. Στην συνέχεια, μετά την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ ανήγγειλε το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως, ψάλλοντας το «Χριστός Ανέστη».

Ακολούθως τελέστηκε η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, Ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς, ο οποίος ανέγνωσε τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Ευλόγησε τα ωά, τα οποία έλαβαν από τα χέρια του μαζί με τις ευχές του οι πιστοί, στο τέλος της Αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι για δεύτερη χρονιά, η τοπική μας Εκκλησία υποδέχθηκε το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, το Άγιο Φως στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς, προεξάρχοντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Σήμερα Κυριακή του Πάσχα, το πρωί τελέστηκε ο Εσπερινός της Αγάπης, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, όπου το Ιερό Ευαγγέλιο διαβάστηκε σε έξι γλώσσες.

Ακολουθεί σχετικό video από τον Αναστάσιμο παιάνα, έτσι όπως μεταδόθηκε απευθείας από την τηλεόραση του MEGA.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό από την παννυχίδα της Αναστάσεως ΕΔΩ και από τον Εσπερινό της Αγάπης ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Εμείς πιστεύουμε στον Αναστάντα. Δεν πιστεύουμε σε έναν νεκρό άνθρωπο».

Προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε σήμερα, Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026, το πρωί η Ακολουθία του Εσπερινού της Αναστάσεως (πρώτη Ανάσταση) μετά της Θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αναφέροντας τη φράση του Αποστόλου Παύλου «Εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν…», μίλησε για το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου και την καθοριστική σημασία της για τη ζωή της Εκκλησίας και των πιστών.

Επεσήμανε πως ο άνθρωπος, από τη φύση του, αναζητά το θείο και το υπερβατικό. Ωστόσο, η χριστιανική πίστη δεν περιορίζεται σε μια γενική θρησκευτικότητα, αλλά στηρίζεται σε ένα ιστορικό και βιωματικό γεγονός: την Ανάσταση του Χριστού. Χωρίς αυτήν, η πίστη καθίσταται κενή περιεχομένου.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη μαρτυρία των Αγίων Αποστόλων, οι οποίοι, έχοντας προσωπική εμπειρία του Αναστάντος Χριστού, κήρυξαν με θάρρος την αλήθειά Του, φθάνοντας μέχρι και το μαρτύριο.

«Αυτόν τον λόγο δεν τον υπέγραψε μόνο ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος υπέρ του Αναστημένου Χριστού μαρτυρών, απεκεφαλίσθη εις την Ρώμη, αλλά και όλοι οι άλλοι Απόστολοι. Διήλθαν διά πυρός και σιδήρου για να κηρύξουν Ιησού Χριστόν Εσταυρωμένον και Αναστάντα», δηλαδή μία όχι ματαία πίστη, μία αληθινή πίστη», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως «όλοι γνωρίζουμε ότι ουδείς προτίθεται να πεθάνει και να βασανιστεί για ένα ψέμα». «Μόνο η αλήθεια κινεί τον άνθρωπο εις την υπερτάτη θυσία». «Οι Απόστολοι προσέρχονται στην οικουμενική ανθρωπότητα και στην Αγία μας Εκκλησία, μαρτυρούντες το γεγονός της Αναστάσεως, διότι έλαβαν πείρα, εμπειρία προσωπική του Αναστάντος και αυτό το θαύμα συνεχίζεται και θα συνεχίζεται έως της συντελείας των αιώνων», πρόσθεσε.

Σημειώνοντας ότι η εμπειρία της Αναστάσεως συνεχίζεται διαχρονικά μέσα στην Εκκλησία, έφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τους Αγίους, οι οποίοι μετέχουν στη ζωή του Αναστημένου Χριστού. Κάνοντας ειδική μνεία στους Αγίους Νεομάρτυρες της Λέσβου Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη, οι οποίοι μετά από αιώνες «κατέδειξαν τους τόπους όπου ήταν θαμμένα τα ιερά τους μαρτυρικά λείψανα», επιβεβαιώνοντας τη ζωντανή παρουσία της χάριτος του Θεού, υπογράμμισε πως «οι Άγιοι συνεχίζουν τη μαρτυρία των Αποστόλων και θα τη συνεχίζουν έως το τέλος της ιστορίας, διότι οι Άγιοι είναι αναστημένοι».

«Και τώρα η Αγία μας Εκκλησία ζει και πάλι, σήμερα, ένα σύγχρονο και συνεχές και αδιάπτωτο θαύμα», είπε στη συνέχεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, κάνοντας λόγο για «το θαύμα της αφής του Αγίου Φωτός στο Θεοδόχο και Ζωοποιό Τάφο του Σωτήρος Χριστού» στα Ιεροσόλυμα ως διαρκή επιβεβαίωση της Αναστάσεως. Τόνισε πως αποτελεί ένα γεγονός που βιώνεται κάθε χρόνο από τους πιστούς και αποτελεί σημείο της ζωντανής παρουσίας του Θεού στον κόσμο.

«Εκεί ο Ορθόδοξος Πατριάρχης και μόνον θα προσέλθει και θα λάβει από τον Πανάγιο Θεό το Άκτιστο Θείο Φως της Αναστάσεως» σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας με έμφαση πως το Άγιο Φως «ευλογείται δι’ ακαΐας». «Αυτό το Άκτιστο Φως δεν εξέρχεται σε μέλη που δεν ανήκουν στο σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», σημείωσε, τονίζοντας πως «δεν εξέρχεται ούτε στους Ρωμαιοκαθολικούς, ούτε στους Προτεστάντες, ούτε στους Αντιχαλκιδονίους» και υπενθυμίζοντας παράλληλα το ιστορικά καταγεγραμμένο γεγονός που συνέβη τον «16ο αιώνα όταν οι Αρμένιοι δωροδόκησαν τον Τούρκο Διοικητή για να αποκλείσει τον Ορθόδοξο Πατριάρχη από της αφής του Αγίου Φωτός και να επιτελέσει το έργο αυτό ο Αρμένιος Πατριάρχης», ο οποίος προσήλθε δεόμενος επί ώρες χωρίς, ωστόσο, να λάβει κάτι, σε αντίθεση με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη ο οποίος βρισκόταν έξω από τον Ναό, προσευχόμενος μετά δακρύων. «Τότε συνέβη το γεγονός ότι το Άγιο Φως εξήλθε, κατά τρόπον θαυμαστό από τον αριστερό πεσσό όπου φαίνεται μέχρι και σήμερα και εις τους αιώνας των αιώνων», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας πως «Το Άγιο Φως είναι η επιβεβαίωση της Αναστάσεως τώρα, σε κάθε ώρα, σε κάθε μετρητή στιγμή, στο σήμερα».

«Εμείς πιστεύουμε στον Αναστάντα. Δεν πιστεύουμε σε έναν νεκρό άνθρωπο, σοφό, άξιο, μεγάλο Άγιο, αλλά σε έναν ζώντα, ο οποίος μας χαρίζει την εμπειρία της ζωής Του για να γίνει και δική μας ζωή» είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος σε όλους «Καλή Ανάσταση!».

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε για μία ακόμη φορά την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες του, στον ειδησεογραφικό όμιλο Alter Ego Media, στον τηλεοπτικό δίαυλο του Mega και στο ONE και ιδιαίτερα στον κ. Ευάγγελο Μαρινάκη, τον μεγάλο ευεργέτη της Μητροπόλεως και της πόλεως του Πειραιά, για την τηλεοπτική αναμετάδοση των Ιερών Ακολουθιών της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος στα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Θυμίζουμε ότι σήμερα, Μεγάλο Σάββατο, από τις 23:50 έως τις 00:10 η τηλεόραση του MEGA θα μεταδώσει την Ακολουθία της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

Ακολουθεί απόσπασμα από τη στιγμή που εψάλη το «Ανάστα ο Θεός», video με το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου και η Αναστάσιμη Ποιμαντορική του Εγκύκλιος.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Πασχάλιος Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2026

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ Ι.ΚΛΗΡΟ & ΤΟΝ ΕΥΣΕΒΗ ΛΑΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

Ἀδελφοί, Συλλειτουργοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

«Τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν καί φωτίσαντα τά πάντα δεῦτε προσκυνήσωμεν».

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἑορτή πλημμυρισμένη μέ ὁλόλαμπρο φῶς. Καί ἀκτινοβολεῖ κύματα φωτός πρός ὅλες τίs κατευθύνσεις τnς οἰκουμένης. «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία. Καί ὁ Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός συμπληρώνει: «Αὔτη ἡ τῆς Ἁγίας Κυριακῆς λαμπρά καί φαεσφόρος ἡμέρα, ἐν ᾗ τό ἄκτιστον φῶς σωματικῶς, ἐκ τάφου πρόεισιν (προβάλλει) ὡς νυμφίος ὡραῖος τῷ κάλλει τῆς ἀναστάσεως».

Μέ τήν Ἀνάσταση, ὁλόκληρη ἡ κτίση ἀποκτᾶ νέο φῶς. Τό ἔρεβος τῆς ἁμαρτίας, τά σκότη τnς ἀδικίας, τοῦ μίσους, τοῦ ψεύδους, τοῦ θανάτου ὑποχωροῦν ἐμπρός στόν θρίαμβο τοῦ Ἀναστάντος. Ὅπως συνοψίζει ἡ θεία Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου: Ὁ Χριστός, «ἀναστάς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καί ὁδοποιήσας πάσῃ σαρκί τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασιν, καθότι οὐκ ἦν δυνατόν κρατεῖσθαι ὑπό τῆς φθορᾶς τον ἀρχηγόν τῆς ζωῆς, ἐγένετο ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, ἵνα αὐτός τά πάντα ἐν πᾶσι πρωτεύων». Αὐτό τό μοναδικό Γεγονός ἑορτάζουμε σήμερα.

Ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός διακήρυξε ὅτι «Φῶς εἰμί τοῦ κόσμου» (Ἰω. 9:5). Ἡ ἀναλογία εἶναι προφανής. Τό φῶς εἶναι ἐκεῖνο πού ἀποκαλύπτει καί ἀναδεικνύει τήν ὑπέροχη ποικιλία των χρωμάτων τῆς δημιουργίας. Χωρίς το φῶς, ὅλη ἡ κτίση βυθίζεται σέ σκότη παγερά, θανατηφόρα. Χωρίς αὐτό, δέν ὑπάρχει ζωή. Τό ὁλόλευκο φῶς τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ ἀποκαλύπτει τό πνευματικό κάλλος, τήν ὡραιότητα τοῦ σύμπαντος. Καί προσφέρει πλήρωμα ζωῆς, πού προεκτείνεται στήν αἰωνιότητα.

Ὁ νέος πλοῦτος τῶν γνώσεών μας σχετικά μέ τό φυσικό φῶς, τό «κτιστό φῶς» (κατά τή θεολογική ὁρολογία) διευρύνει ἀκόμη περισσότερο τούς συμβολισμούς καί τίς ἐκπληκτικές ἐπιδράσεις τοῦ πνευματικοῦ φωτός στόν κόσμο. Τό φυσικό φῶς, γενικά, εἶναι πολύ οἰκεῖο, ἀλλά συγχρόνως ἀκατανόητο. Παρομοίως, ὁ Ἀναστάς Χριστός παραμένει γνωστός καί οἰκεῖος, σύγχρόνως ὅμως εἶναι ἀπερινόητος καί ἀπρόσιτος ὡς πρός τή θεία Του φύση. «Ὁ Θεός καλεῖται φῶς ὄχι ὡς πρός τήν οὐσίαν ἀλλά ὡς πρός τήν ἐνέργειά Του» (Ἁγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς).

Δέν ἀρκεῖ ὅμως νά ἀτενίζουμε δοξολογικά τόν ἀναστάντα Χριστό. Ἡ Ἐκκλησία προτρέπει τόν καθένα μας νά προσλάβει προσωπικά τό ἀναστάσιμο φῶς. «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνέσπερου φωτός». Γιά νά φωτισθοῦν τά πρόσωπα καί οἱ καρδιές μας, πού συχνά σκοτεινιάζουν ἀπό τή μελαγχολία καί τήν κατάθλιψη. Μέ μιά προϋπόθεση πάντοτε: Νά ἐπιμένουμε «τῇ πίστει τεθεμελιωμένοι καί ἑδραῖοι καί μή μετακινούμενοι ἀπό τῆς ἐλπίδος τοῦ Εὐαγγελίου» (Κολ. 1:23). Ἀνάλογα μέ τή δεκτικότητα πίστεως, ὁ καθένας μας ἀπορροφᾶ καί χαίρεται τό ζωογόνο πασχαλινό φῶς.

«Ὅσο περισσότερο προχωροῦμε πρός τήν κάθαρση, τόσο πιό πολύ Τό βλέπουμε (τό Θεῖο Φῶς) -ἐξηγεῖ ὁ Ἁγ. Ἰωάνvnς ὁ Δαμασκηνός- καί ὅσο περισσότερο Τό ἀτενίζουμε, τόσο πιό πολύ Τό ἀγαποῦμε καί ὅσο περισσότερο Τό ἀγαπήσουμε, τόσο πιό πολύ Τό ἀντιλαμβανόμαστε. Αὐτό μας ἀποκαλύπτεται καί γίνεται ἀντιληπτό καθώς λίγο διαχέεται πρός τά ἔξω». («Ὅσον ἄν καθαρώμεθα, φανταζόμενον, καί ὅσον ἄν φαντασθῶμεν, ἀγαπώμενον, καί ὅσον ἄν ἀγαπήσωμεν αὖθις νοούμενον· αὐτό ἑαυτοῦ θεωρητικόν τε καί καταληπτικόν ὀλίγον τοῖς ἔξω ἐκχεόμενον»).

Ἄς ἀπολαύσουμε, λοιπόν, στά βάθη τῆς ψυχῆς μας, προσωπικά, τό πάλλευκο πασχαλινό φῶς. Τό Πάσχα δέν εἶναι κάτι πού περιορίζεται στό παρελθόν· εἶναι Γεγονός πού ἀδιάκοπα ἀνανεώνει.

Καί στή συνέχεια, ἀδελφοί μου, ἄς μεταφέρουμε το φῶς Του, ὅπως μεταδίδουμε τό ἀναστάσιμο φῶς στή σβησμένη λαμπάδα τοῦ πλησίον, στό ἄμεσο ἤ εὐρύτερο συγγενικό, κοινωνικό περιβάλλον. Καί ἀκόμη, ἄς συμβάλουμε στό χρέος τῆς Ἐκκλησίας γιά νά μεταδοθεῖ τό ἀναστάσιμο φῶς στίς πιό λησμονημένες καί ἀδικημένες γωνιές τῆς οἰκουμένης. Καθώς ἐπίσης, στά πολυφωτισμένα, μέ τεχνητό φῶς, πολυτελῆ καταλύματα, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἔνοικοί τους βιώνουν τό ἔρεβος τῆς προσωπικῆς μοναξιᾶς, τοῦ ἐσωτερικοῦ διχασμοῦ καί κενοῦ, βυθισμένοι στήν ὁλοσκότεινη νύκτα ἀνείπωτων παθῶν.

Ὁ Χριστός ἐπέμεινε ὅτι καί ὅσοι μένουν ἐν Αὐτῷ, οἱ ἀληθινοί μαθηταί Του, ὀφείλουν νά γίνουν «φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5:14). Ἡ λάμψη τοῦ δικοῦ Του πνευματικοῦ φωτός δέν συνδέεται μέ ἐκστατικές καταστάσεις· (νεοπλατωνικοῦ, ἰνδουιστικοῦ ἤ βουδιστικοῦ τύπου), ἀλλά μέ συγκεκριμένα ἔργα ἀγάπης. «Οὕτω λαμψάτω το φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν πατέρα ὑμῶν τον ἐν τοῖς oὐρανοῖς» (Ματθ. 5:16). Κάθε πιστός -ἰδιαίτερα σέ κρίσιμες ἐποχές, ὅπως ἡ σημερινή- ἔχει χρέος νά ἐκφράζει τήν πίστη του μέ ἔργα ἀγάπης πρός ὅλους ἀνεξαιρέτως, ἰδιαίτερα σέ ὅσους μαστίζονται ἀπό τήν ἀνέχεια, τόν πόνο καί τήν ἀπόγνωση. Τό ὁλόλαμπρο φῶς τῆς Ἀναστάσεως ἀφύπνισε τίς συνειδήσεις εὐγενῶν ψυχῶν σέ διάφορα μήκη καί πλάτη τῆς γῆς κατά τή διάρκεια τῆς ἱστορίας, γιά νά ἀγωνισθοῦν σθεναρά γιά τήν ἐλευθερία, τήν ἀλήθεια, τή συμφιλίωση, τήν ἀξιοπρέπεια τῶν ἀδικουμένων ἀνθρώπων.

Τό λευκό τοῦ φυσικοῦ φωτός ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, σύνθεση διαφόρων χρωμάτων. Καί τό πάλλευκο φῶς τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ ἀναλύεται σέ ποικίλους χρωματισμούς στή ζωή. Αὐτό, λοιπόν, τό φῶς, καλούμεθα νά τό ἀκτινοβολήσουμε στήν κοινωνία μας:

Φῶς εἰρήνης μέ τόν ἑαυτόν μας, μέ τούς γύρω μας, μέ τόν κόσμο ὁλόκληρο.

Φῶς δικαιοσύνης, ἀγωνιζόμενοι γιά μιά δίκαιη κοινωνία σέ τοπικό καί παγκόσμιο ἐπίπεδο.

Φῶς ἀλήθειας στή διερεύνηση τῆς ἱστορίας στήν ἀνάλυση τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητας.

Φῶς δημιουργικῆς πνοῆς, πού ἐνθαρρύνει τήν πρωτότυπη σκέψη στίς ἐπιστῆμες, στίς τέχνες καί στόν πολιτισμό.

Φῶς ἐλπίδος γιά τή συμφιλίωση ἀνθρώπων καί λαῶν.

Φῶς ἀγάπης, ὅπως τήν προσδιόρισε ὁ Χριστός καί ὅπως τήν βίωσαν ὅσοι Τόν ἀκολούθησαν μέ συνέπεια.

Φῶς ἀπό τό ἀνέσπερο πασχαλινό φῶς, πού ἀποκαλύπτει τήν τελική ὑπέρβαση τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτό τό ὁλόλευκο ἀναστάσιμο φῶς, μέ ὅλους τούς χρωματισμούς του, ἄς μᾶς ἀφυπνίσει κατά τή φετινή πασχαλινή περίοδο καί ἄς ὁδηγήσει, πιστούς καί ὀλιγόπιστους, σέ μιά νέα προσπάθεια γιά περισσότερη ἀλληλοκατανόηση, καταλλαγή, συναδέλφωση καί δημιουργική πορεία.

Εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν καρδιά νά γιορτάσουμε τό Πάσχα μέ ἀνανεωμένη τήν ἀγωνιστικότητα γιά μιά κοινωνία ἀλληλεγγύης καί συνευθύνης.

Χριστός Ἀνέστη ἀδελφοί μου! Ἡ βεβαιότητα αὐτή ἄς καταυγάζει τήν ὕπαρξή μας μέ ὁλόλευκο φῶς ἐλπίδος γιά τό παρόν καί τό μέλλον τό δικό μας, τοῦ τόπου μας, τοῦ κόσμου ὁλόκληρου.

Πάντως ἡ βιβλική λέξη «Πάσχα», πού ὅπως γνωρίζομε σημαίνει «πέρασμα» (ἀπό μιά κατάσταση σέ μιά ἄλλη) δέν θά μποροῦσε νά ἐκφράσει τό μυστήριο τῆς σωτηρίας ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἄν δέν ἐταύτιζε ὁ Πασχάλιος Κανόνας τῆς Ὑμνολογίας μας τόν ἴδιον τόν θυσιασθέντα Θεάνθρωπον Χριστόν μέ τήν λέξη «Πάσχα»!

Μέ ἄλλα λόγια, τό Πάσχα δέν εἶναι χρόνος μήτε τρόπος Ἑορτῆς. Ὁ ἴδιος ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ὁ θανῶν καί ἀναστάς ὑπέρ πάντων ἀνθρώπων, ὀνομάζεται «Πάσχα»: «Πάσχα Χριστός ὁ λυτρωτής»!

Αὐτός ἀκριβῶς εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐπισημαίνει πρός ὅλους τούς πιστούς τήν ἄμεση σχέση πού ἔχει τό βάπτισμα μας μέ τόν θάνατο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ: «Συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διά τοῦ βαπτίσματος εἰς τόν θάνατον, ἵνα ὧσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν διά τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6:4).

Ὅταν ὅμως ὁ Ἀπ. Παῦλος μας καλεῖ «νά περιπατήσωμεν ἐν καινότητι ζωῆς» δέν ὑποδεικνύει ἁπλῶς μιά εὐλαβέστερη ζωή μετά τό βάπτισμα. Ἡ διά τοῦ βαπτίσματος καινή ζωή, πού ὁπωσδήποτε προϋποθέτει τόν θάνατο τῆς προηγούμενης ζωῆς ἐν φιλαυτίᾳ, εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου «ζωή ἐν Χριστῷ». Γι’ αυτό καί μᾶς χαρίζεται, «διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός», ὁπότε καί μετέχομε τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, γενόμενοι «συγκληρονόμοι» τῆς βασιλείας Του.

Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Μέ θερμές Πατρικές εὐχές

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ Σ Α Σ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Η Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Σε κλίμα ιεράς κατανύξεως και συγκινήσεως, τελέστηκε σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, 10 Απριλίου 2026, η Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, η οποία μεταδόθηκε απευθείας από την τηλεόραση του MEGA.

Στην ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ πλαισιούμενος από τον ιερό κλήρο του Ναού.

Στην συνέχεια, στο κέντρο του Πειραιά και συγκεκριμένα στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου, συναντήθηκαν οι Επιτάφιοι του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς, του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος, Πολιούχου Πειραιώς, όπου προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της τοπικής Εκκλησίας και του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ απευθυνόμενος προς τους εκατοντάδες πιστούς οι οποίοι ακολούθησαν τους Ιερούς Επιταφίους, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Σήμερα λιτανεύουμε τη Ζωή των απάντων, τον Κύριον της δόξης, τον Αρχηγό και Τελειωτή Ιησού Χριστό, και η καρδιά μας, η σκέψη μας, ο νους μας περιπολεύουν στον ζωοπάροχο Τάφο, στον τάφο των ελπίδων, που μετέβαλε και μετεστοιχείωσε την ιστορία του κόσμου.Έως τότε κάθε τάφος ήταν και ένα τέλος, ένα τέλος φρικτό. Οι άνθρωποι ζούσαν με τον φόβο του θανάτου και έβλεπαν όλα τα όνειρα, όλες τις ψυχικές και σωματικές τους δυνάμεις να καταλύονται στον σκοτεινό τάφο. Νέοι και μεγαλύτεροι, όλοι ζούσαν μέχρι εκεί. Ήταν το όριο μεταξύ της ζωής και του τέλους. Θρησκείες ειδωλολατρικές και άλλες διατραγωδούσαν τον θάνατο ως το έσχατο τέλος, το ανεπίστρεπτο. Γιατί από αυτόν τον Τάφο, τρεις ημέρες μετά τον ενταφιασμό, ανέτειλε Ζωή, ανέτειλε ελπίδα, ανέτειλε υψίστη ευδαιμονία και βεβαιότητα. Ο Τάφος του Χριστού ευρέθη κενός και οι φοβισμένοι και τρομοκρατημένοι μαθητές, αυτοί που εγκατέλειψαν τον Διδάσκαλο τρέμοντας και φοβούμενοι, αυτοί που ο ένας Τον αρνήθηκε τρεις φορές και οι άλλοι Τον εγκατέλειψαν, εξήλθαν για να κηρύξουν το νέο μεγάλο θαύμα της ζωής· ότι ανέτειλε εκ του Τάφου Ζωή, ότι εορτάζουμε άλλη ζωή, άλλης απαρχής, της αιωνίου, ότι ήρθε επιτέλους η απελευθέρωση των ψυχών και των σωμάτων».

Σε άλλο σημείο Σεβασμιώτατος τόνισε: «Ο Νεκρός που σήμερα κηδεύουμε, μετά από τρεις ημέρες θα Αναστηθεί, θα συντρίψει το κράτος του θανάτου και θα είναι ο αληθής εγγυητής και της δικής μας αναστάσεως. Αυτή την αλήθεια, αυτή την πραγματικότητα, η Εκκλησία τη διασαλπίζει και την αποδεικνύει με τους Αγίους Της, γιατί κάθε τάφος Αγίου ανατέλλει τη ζωή, κατά τη μίμηση του μεγάλου Κυρίου της δόξης».

«Σήμερα κηδεύουμε την ελπίδα του κόσμου και γνωρίζουμε ότι μετά από τρεις ημέρες αυτός ο μεγάλος Νεκρός θα συνθλίψει το κράτος του θανάτου και θα χαρίσει σε όλους, για πάντα, ζωή. Προς αυτήν αναμένουμε και καλούμεθα όλοι να συντονίσουμε τη ζωή μας στο δικό Του θέλημα, να αποβούμε μιμητές του Χριστού στον τρόπο της αγάπης, της θυσίας και της συναναστάσεως. Να εμπνευστούμε όλοι από τον Τάφο του Κυρίου, από τον οποίο ανέτειλε η Ζωή άφθαρτη, η εγγύηση και της δικής μας αναστάσεως», υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος.

Κλείνοντας, εξέφρασε τις ευχαριστίες του στον Πρόεδρο του ομίλου «Alter Ego Media» και Μεγάλο Ευεργέτη της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και της πόλης του Πειραιά κ. Ευάγγελο Μαρινάκη για την απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση του MEGA, η οποία κάλυψε τόσο την Ακολουθία εντός του Καθεδρικού Ναού, όσο και την περιφορά του Ιερού Επιταφίου στο κέντρο του Πειραιά, μεταφέροντας το κλίμα κατάνυξης στα σπίτια των Ορθοδόξων, ανά τον κόσμο, Χριστιανών.

Στην Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς και στην Περιφορά του Επιταφίου, παρέστησαν εκπρόσωποι Πολιτικών, Πολιτειακών, Στρατιωτικών και Δικαστικών Αρχών, εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, της τοπικής Αυτοδιοίκησης, Συλλόγων και Φορέων της πόλης του Πειραιά.
Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

ΕΠΙ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΝΥΨΩΘΗ ΚΑΙ ΘΡΗΝΕΙ ΠΑΣΑ Η ΚΤΙΣΙΣ.

του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

Δύο είναι τα τραγικότερα γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία. Το ένα είναι η πτώση των πρωτοπλάστων και η εκδίωξή τους από τον Κήπο της Τρυφής και το δεύτερο και φοβερότερο η θεοκτονία από μέρους του ανθρώπου, ως φρικτό αποτέλεσμα και έσχατη κατάντια εξαιτίας της απολύτου πωρώσεώς του από την αμαρτία και τη φθορά. Η καταδίκη και ο σταυρικός θάνατος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του σαρκωμένου Θεού μας, όχι μόνο αποτελεί την εχθίστη κακουργηματική πράξη όλων των εποχών, αλλά δικαιολογεί απόλυτα την αναγκαιότητα της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους δια του απολυτρωτικού έργου του Σωτήρος μας.

Ο πρώτος ο οποίος εναντιώθηκε στο Θεό, αμφισβήτησε την απολυτότητά Του και θέλησε να σφετεριστεί το θρόνο της μεγαλοσύνης Του, ήταν ο Εωσφόρος. Ο πτωτικός άνθρωπος, υποχείριο πια του διαβόλου, σκοτισμένος από τον οίστρο της αμαρτίας και απόλυτα φθαρμένος από την αυθεντική του φύση, θεώρησε φυσικό να εναντιωθεί στο Θεό, όπως έκαμε ο δόλιος υποβολέας του, και ακόμη χειρότερα, να επιχειρήσει να Τον σκοτώσει! Η σύγχρονη νιτσεϊκή «θανάτωση του Θεού», πέρα από παρανοϊκό ιδεολόγημα, είναι η έκφραση της προαιώνιας σατανοκίνητης βούλησης του πτωτικού ανθρώπου να θανατώσει το Θεό!

Η μεγάλη ευκαιρία του δόθηκε, προκειμένου να πραγματοποιήσει αυτή τη φρικτή του εσώψυχη επιθυμία, στο πρόσωπο του σαρκωμένου Υιού και Λόγου του Θεού. Ενώ Εκείνος καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος, για να πραγματοποιήσει τη σωτηρία του κόσμου, ως ο υπέρτατος ευεργέτης του ανθρωπίνου γένους, αυτός εμμένοντας σε μια απίστευτη αγνωμοσύνη, δε δέχτηκε τη χάρη της απολυτρώσεώς του και σκέφτηκε να Τον σκοτώσει! Άλλωστε ο Κύριος καθ’ όλη τη διάρκεια της επί γης παρουσίας Του, αντιμετώπιζε μια αδιάκοπη καταδίωξη για εξόντωση! Η αποκορύφωση έγινε κάτω από το Πραιτόριο, όπου άρχοντες και λαός φώναζαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους «σταύρωσον, σταύρωσον» (Ιωάν.19,6), απαιτώντας τη θανάτωσή Του από τον εκπρόσωπο της πιο διεφθαρμένης εγκόσμιας εξουσίας! Τελικά κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν την κακουργηματική τους διάθεση. Ο Κύριος της δόξης, εν μέσω απερίγραπτων εξευτελισμών, οδηγήθηκε στο φρικτό Γολγοθά και καρφώθηκε στο ξύλο του σταυρού! Αυτή ήταν η πανάθλια εικόνα της ανθρωπότητας, που ήρθε να σώσει ο Χριστός, απόλυτα διεφθαρμένη και εξαθλιωμένη! Για χάρη της δέχτηκε εκούσια το επονείδιστο πάθος του σταυρικού θανάτου. Δέχτηκε ο Ίδιος να φορτωθεί ολόκληρη την ανθρώπινη ενοχή και να τη διαγράψει επάνω στο σταυρό. Έγινε, κατά τον απόστολο Παύλο, ο ίδιος «κατάρα» για να εκμηδενίσει την ανθρώπινη κατάρα, την οποία γέννησε η αμαρτία (Γαλ.3,13).

Οι θεόπνευστοι ιεροί ευαγγελιστές μας διέσωσαν αρκετές λεπτομέρειες από το Θείο Πάθος, με σκοπό να αποτελούν αυτές ακένωτη πηγή ζωντανής διδαχής για τους πιστούς όλων των εποχών. Δεν είναι τυχαίο πως τα ιερά Ευαγγέλια έχουν αφιερωμένο το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων τους στις τελευταίες ημέρες της ζωής και δράσεως του Κυρίου, διότι αυτές αποτελούν την κορύφωση της διαδικασίας της απολυτρώσεως του κόσμου.

Ανάμεσα σε αυτές τις λεπτομέρειες είναι και η εξιστόρηση των θαυμαστών υπερφυσικών φαινομένων που συνέβηκαν εκείνη τη Μεγάλη Παρασκευή, όταν συντελούνταν η θεοκτονία και ο απόλυτα απαθής Υιός και Λόγος του Θεού έπασχε και πέθαινε ως κακούργος επάνω στο σταυρό. Με τρόπο σαφή οι ιεροί ευαγγελιστές αναφέρουν τη συγκλονιστική διατάραξη της φυσικής ισορροπίας. Αντίθετα με την έμψυχη και έλλογη ανθρωπότητα η άψυχη και άλογη κτίση φάνηκε περισσότερο συνετή από αυτή. Ατενίζοντας με φρίκη την ανήκουστη θανάτωση του Δημιουργού

της, από το κορυφαίο κτίσμα Του, τον άνθρωπο, συγκλονίστηκε συθέμελα. Οι ιεροί συγγραφείς αναφέρουν πως «Από δε έκτης ώρας σκότος εγένετο επί πάσαν την γην έως ώρας ενάτης… και ιδού το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνωθεν έως κάτω, και η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν» (Ματθ.27,45-53. Μαρκ.15,33. Λουκ.23,44).

Το μέγεθος της ανθρώπινης κακουργίας ήταν τέτοιο ώστε και αυτή η άψυχη κτίση συνταράχτηκε, μη αντέχοντας να βλέπει το άδικο πάθος του Δημιουργού της. Η λειτουργία των αιώνιων φυσικών νόμων διαταράχτηκε σοβαρά μπροστά στη θέα της θεοκτονίας. Μόνο οι σκληρές καρδιές των αγνωμόνων σταυρωτών έμειναν απαθείς και αλύγιστες μπροστά στον Εσταυρωμένο Θεό. Και όχι μόνο, αλλά, «εβλασφήμουν αυτόν κινούντες τας κεφαλάς αυτών και λέγοντες΄ ουά, ο καταλύων τον ναόν και εν τρισίν ημέραις οικοδομών, σώσον σεαυτόν και κατάβα από του σταυρού. Ομοίως και οι αρχιερείς εμπαίζοντες προς αλλήλους μετά των γραμματέων έλεγον΄ άλλους έσωσεν, εαυτόν ου δύναται σώσαι. Ο Χριστός ο βασιλεύς του Ισραήλ καταβάτω νυν από του σταυρού, ίνα ίδωμεν και πιστεύσωμεν. Και οι συνεσταυρωμένοι αυτώ ωνείδιζον αυτόν» (Μαρκ.15,29-32).

Ο ιερός υμνογράφος της Μεγάλης Παρασκευής απέδωσε θαυμάσια τον συγκλονισμό της κτίσεως μπροστά στο θείο δράμα: «Πάσα η κτίσις ηλλοιούτο φόβω θεωρούσα σε εν σταυρώ κρεμάμενον, Χριστέ΄ ο ήλιος εσκοτίζεται και γης τα θεμέλια συνεταράττετο΄ τα πάντα συνέπασχον τω τα πάντα κτίσαντι» (τροπάριο των αποστίχων των Αγίων Παθών). Το ίδιο και ο υμνογράφος του Μ. Σαββάτου: «Ο συνέχων τα πάντα επί σταυρού ανυψώθη, και θρηνεί πάσα η κτίσις τούτον βλέπουσα κρεμάμενον γυμνόν επί του ξύλου΄ ο ήλιος τας ακτίνας απέκρυψε, και το φέγγος οι αστέρες απεβάλοντο΄ η γη δε συν πολλώ τω φόβω συνεκλονείτο, η θάλασσα έφυγε, και αι πέτραι διερρήγνυντο…».

Το πρώτο υπερφυσικό φαινόμενο ήταν το ανεξήγητο σκότος, που επικράτησε σε όλη τη γη, όντας μεσημέρι (ώρα έκτη), χωρίς να συντρέχουν προϋποθέσεις έκλειψης ηλίου, διότι ήταν πανσέληνος, ο ήλιος ξαφνικά σκοτείνιασε. Λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας πως ο φωστήρας της ημέρας δεν άντεξε να φωτίζει τις θείες οδύνες και γι’ αυτό έριξε το θάμβος του για να σκεπάσει το φρικτό γεγονός. Το δεύτερο ήταν το σχίσιμο του καταπετάσματος του ναού της Ιερουσαλήμ, όπου φάνηκε σε όλους ο ιερός και φοβερός τόπος Άγια των Αγίων, το οποίο δήλωνε σαφέστατα τη λήξη της αποστολής της μωσαϊκής θρησκείας και ιδιαίτερα των αιματηρών θυσιών, διότι η Μεγάλη Θυσία του Μεσσία είναι πια η μόνη αποτελεσματική θυσία, ως αιωνίου αρχιερέως «κατά την τάξιν Μελχισεδέκ» (Εβρ.7,17). Το τρίτο συγκλονιστικό γεγονός ήταν ο μεγάλος παγκόσμιος σεισμός, ο οποίος συντάραξε τον πλανήτη. Η γη, η οποία είχε γίνει υποπόδιο του σαρκωμένου Θεού και είχε καθαγιαστεί, διότι δεν άντεξε τη θεοκτονία. Συγκλονίστηκε και ταράχτηκε διότι επάνω της συντελούνταν το φρικτότερο γεγονός της ιστορίας. Το τέταρτο ήταν το σχίσιμο των βράχων. Οι αιώνιοι και απαρασάλευτοι γρανίτες της αγίας γης κομματιάστηκαν και σχίστηκαν ως «σκεύη κεραμέως», παραμένοντας εσαεί μάρτυρες της θεοκτονίας. Το τελευταίο και φοβερότερο υπερφυσικό φαινόμενο ήταν το άνοιγμα των μνημείων και η ανάσταση αγίων ανδρών της παλαιάς εποχής. Μια τρανταχτή απόδειξη ότι ο Χριστός υπήρξε «πρωτότοκος των νεκρών» και «απαρχή (της αναστάσεως) των κεκοιμημένων» (Α΄Κορ.15,20).

Ο αείμνηστος καθηγητής Π. Τρεμπέλας έγραψε για την υπερφυσική αυτή αναστάτωση του φυσικού κόσμου: «η φύσις οιονεί εφοβήθη εκ της εγκληματικότητος των ανθρώπων και εξεδήλωνε κατά τρόπον αυτής την συμπάθειάν της δια τον θάνατον του Χριστού» (Π. Τρεμπέλα, Υπόμνημα εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, Αθήναι 1951, σελ.513).

Οι σταυρωτές έμειναν τραγικά απαθείς μπροστά στα θαυμαστά αυτά φαινόμενα. «Οι καρδιές των ήσαν πιο σκληρές από τους βράχους. Αυτοί οι νεκροί που φαινόταν ζωντανοί, δεν αναστήθηκαν με την υπέρτατη κραυγή» του Χριστού, έγραψε ο G. Papini. Μόνο ο Ρωμαίος επί κεφαλής των δημίων εκατόνταρχος συναισθάνθηκε το μεγάλο έγκλημα και βλέποντας «το γενόμενον εδόξασε τον Θεόν λέγων, όντως ο άνθρωπος ούτος δίκαιος ήν» (Λουκ.23,47). Ο εκατόνταρχος είναι ο πρώτος ειδωλολάτρης, ο οποίος πίστεψε στο Χριστό! Αντίθετα οι παραβρισκόμενοι Ιουδαίοι, οι οποίοι παραβρίσκονταν από περιέργεια στον τόπο της σταυρώσεως, χτυπούσαν υποκριτικά «εαυτών τα στήθη» (Λουκ.23,47), χωρίς καμιά μεταμέλεια, εμφορούμενοι από πρόσκαιρη συναισθηματική φόρτιση και δεισιδαίμονα φόβο!

Η παράδοση της Εκκλησίας μας διέσωσε στο ιερό συναξάρι του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, τη διήγηση, πως ο επιφανής αυτός αθηναίος άνδρας την ημέρα της σταυρώσεως του Κυρίου βρισκόταν στην Αίγυπτο, είδε τα υπερφυσικά φαινόμενα και αναφώνησε: «ή θεός πάσχει, ή το παν απόλλυται»! Η φοβερή εκείνη εμπειρία τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή! Υπάρχουν επίσης και εξωχριστιανικές μαρτυρίες, ακόμη και ιουδαϊκές, για το γεγονός αυτό. Σύμφωνα με μαρτυρία του ιστορικού Ιώσηπου, μερικά χρόνια πριν την καταστροφή του ο Ναός της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. είχε υποστεί ζημιές από ανεξήγητο λόγο! Οι διηγήσεις για τα υπερφυσικά γεγονότα της σταυρώσεως του Ιησού πέρασαν αργότερα στην ταλμουδική παράδοση ως μέρος της γενικότερης αντιχριστιανικής τακτικής. Θεωρήθηκαν ως αποτελέσματα μαγικών πράξεων, αφού ο Χριστός λογιζόταν από τους Ιουδαίους μάγος και θαυματουργούσε «εν τω άρχοντι των δαιμονίων» (Ματθ.12,24)!

Η διατάραξη της φυσικής ισορροπίας κατά τη φοβερή εκείνη ημέρα της σταυρικής θανατώσεως του Κυρίου, ενέχει τεράστιες θεολογικές και ηθικές παραμέτρους. Ο συγκλονισμός του φυσικού κόσμου μπροστά στη θεοκτονία, αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη ότι η αποκτήνωση του ανθρώπου είχε ξεπεράσει ακόμα και την αφασία του άψυχου κόσμου. Από θεολογικής απόψεως αυτός ο συγκλονισμός της φύσεως έγκειται στο γεγονός ότι ολόκληρος ο κόσμος διαχέεται από την άκτιστη ενέργεια του Θεού. Η ζωή και οι αιώνιοι νόμοι του κτιστού κόσμου διέπονται και τροφοδοτούνται αέναα από τη ζωοδότρα θεία ενέργεια, αφού, «αποστρέψαντος δε το πρόσωπον αυτού ταραχθήσονται» (Ψαλμ.103,23). Εν προκειμένω, η φρικτή διατάραξη της φύσεως οφείλονταν αποκλειστικά στη νοούσα άκτιστη ενέργεια του Θεού, η οποία διαμαρτυρήθηκε για τη θεοκτονία με αυτό τον συγκλονιστικό τρόπο. Αυτή είναι και μια σαφής απάντηση στους πανθεϊστές, οι οποίοι πιστεύουν στην «θεία» και «έλλογη» φύση, καθώς επίσης και στους ορθολογιστές οι οποίοι αρνούνται κάθε υπερφυσικό γεγονός, θεωρώντας απόλυτα «αναίσθητο» τον φυσικό κόσμο!

Μπροστά στο θείο πάθος εμείς οι ορθόδοξοι πιστοί, αισθανόμαστε συνυπεύθυνοι (ως άνθρωποι) με τους σταυρωτές του Κυρίου. Η διαφορά μας με εκείνους είναι ότι ομολογούμε την αμαρτωλότητά μας και θρηνούμε για την έσχατη κατάπτωση της φύσεώς μας. Μιμούμενοι την άψυχη κτίση, συγκλονιζόμαστε από τα θεία παθήματα και κατακρίνουμε την κατάντια μας που μας οδήγησε η αμαρτία. Στεκόμαστε με δέος ενώπιον του Εσταυρωμένου και ζητούμε ταπεινά να ανοίξει τα φιλάνθρωπα σπλάχνα της αυτού αγαθότητας και να μας απολυτρώσει με το τίμιο Αίμα Του, το οποίο έχυσε υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας στο φρικτό Γολγοθά. Με το γοερό μυστικό κλάμα της ψυχής μας, δηλώνουμε στο Λυτρωτή μας Χριστό, ότι Αυτός είναι ο μοναδικός μας σωτήρας, μόνο σ’ Αυτόν προσβλέπουμε και μόνο από Αυτόν εξαρτάμε τη ζωή μας. Τα άχραντα παθήματά Του τα δεχόμαστε ως υπέρτατες δωρεές, με αποκορύφωμα τη θανάτωση του θανάτου μας με το δικό Του θάνατο!

Διαβάστε περισσότερα

Ο Εσπερινός της Αποκαθηλώσεως στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης τελέστηκαν σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή 10 Απριλίου 2026, οι Μεγάλες και Βασιλικές Ώρες καθώς και η Ακολουθία του Εσπερινού της Αποκαθηλώσεως στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Των Ιερών Ακολουθιών χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, πλαισιούμενος από τον ιερό κλήρο του Ναού.

Κατά τη διάρκεια του Εσπερινού της Αποκαθηλώσεως τελέστηκε, σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη, η Αποκαθήλωση του Κυρίου, μέσα σε ατμόσφαιρα ιερής συγκίνησης και σιγής από τους πιστούς που κατέκλυσαν τον Ιερό Ναό.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ κήρυξε τον Θείο Λόγο και ανέφερε χαρακτηριστικά: «Ο Κύριος των απάντων ο δημιουργός της ζωής ως κατάδικος, ως μόνος, κρεμάται επί του Ξύλου. Καρφώνεται η παναγία σάρκα Του επάνω στον Σταυρό του μαρτυρίου. Φρικτός ο τρόπος της θανατώσεως και της εκτελέσεως. Το Σώμα, μη δυνάμενο να κρατηθεί από τα καρφιά, παραδίδεται στην πνιγμονή και την ασφυξία. Αυτός ο Κρανίου Τόπος έμελλε να αποβεί Παράδεισος και να μεταστοιχειωθεί και να μεταβληθεί. Παράδεισος, διότι ο θάνατος εκεί απέθανε, ο θάνατος εκεί ετελείωσε, η ζωή εκεί ανέτειλε. Το Αίμα του Εσφαγμένου Αμνού του Θεού καθάρισε όλον τον κόσμο και την ανθρωπότητα που είχε γεννηθεί, που ήτο παρούσα και που θα εγεννάτο άχρι του τέλους της ιστορίας και οι άνθρωποι ξαναβρίσκουν την προτέρα τους αθωότητα».

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος τόνισε: «Ο Κρανίου Τόπος, ο τόπος της εκτελέσεως, έγινε Παράδεισος, γιατί το Πάσχα είναι ο ίδιος ο Χριστός. Και από αυτόν τον Κρανίου Τόπο ο Κύριος των απάντων επετέλεσε το αιώνιο Πάσχα, το αιώνιο πέρασμα από τη φθορά και τον θάνατο στη ζωή και την Ανάσταση. Θύρα του Παραδείσου σε αυτόν τον πρώην Κρανίου Τόπο, είναι ο Σταυρός του Κυρίου, αυτός ο Σταυρός που ευρίσκεται σήμερα σε όλους τους Ορθοδόξους Ναούς, γιατί σήμερα κρεμάται επί Ξύλου. Ο Σταυρός γίνεται η θύρα για να εισέλθουμε στον νοητό Παράδεισο και βεβαίως αυτή η θύρα είναι επώδυνη, γιατί καλούμεθα να ακολουθήσουμε τον δρόμο της θυσίας».

«Ο Σταυρός, λοιπόν, που είναι η θύρα, μας υποδέχεται όλους, διότι αυτή είναι η εντολή και επιθυμία του Σταυρωθέντος Σωτήρος και Λυτρωτού. Ο κάθε Κρανίου Τόπος γίνεται Παράδεισος, όταν εκεί πήξουμε τον Σταυρό του Χριστού. Όταν, λοιπόν, στον κρανίου τόπο της ζωής του καθενός υψώσουμε τον Σταυρό, που είναι η θύρα του Παραδείσου, τότε τα πράγματα μεταβάλλονται. Τότε ζούμε από τώρα τη νέα Διαθήκη, τη νέα εποχή της χάριτος».

«Με αυτή την πραγματικότητα της συσταυρώσεως με τον Χριστό και της υψώσεως στην προσωπική μας περιπέτεια και ζωή και αγωνία του Σταυρού του μαρτυρίου του Κυρίου μας, που θα γίνει και σταυρός της προσωπικής μας ζωής, όπου εκεί θα σταυρώσουμε τα πάθη μας, τις αδυναμίες μας και τις εμπάθειές μας, τότε πράγματι θα αποβεί Παράδεισος και θα είναι πλέον για όλους μας πέρασμα και Πάσχα στο αιώνιο Πάσχα, που είναι ο Χριστός», υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς έκλεισε τον λόγο του ευχόμενος σε όλους «Καλή Ανάσταση», ευχαρίστησε θερμά «τον οργανισμό alter ego media» και τον «ευπατρίδη πρόεδρό του κ. Ευάγγελο Μαρινάκη, τον ευεργέτη της πόλεως και της Μητροπόλεώς μας» για την αναμετάδοση της Ιεράς Ακολουθίας από την τηλεόραση του MEGA, στέλνοντας με αυτόν τον τρόπο «ένα μήνυμα αγάπης, ένα μήνυμα αποδοχής, ένα μήνυμα θριάμβου σε κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως».

Τέλος, να σημειωθεί ότι το απόγευμα στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς θα τελεστεί η Ακολουθία του Επιταφίου, η οποία θα μεταδοθεί απευθείας από την τηλεόραση του MEGA στις 20:50.

Ακολουθεί σχετικό βίντεο.

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα