Θ. Λειτουργία για την 20ετή Ποιμαντορία του Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφείμ στην Ι.Μ. Πειραιώς – Εις Πρεσβύτερον Χειροτονία – Χειροθεσία Πνευματικών.

Τρισαρχιερατική πανηγυρική Θεία Λειτουργία τελέστηκε σήμερα, Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, υιικής αγάπης και εκκλησιαστικής οικογενειακής χαράς, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι (20) ετών ευκλεούς και καλλίκαρπης Ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Σεραφείμ στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Τον πνευματικό πατέρα της τοπικής μας Εκκλησίας πλαισίωσαν κληρικοί και λαϊκοί, δίνοντας ζωντανή μαρτυρία της πατρότητας, της συνέχειας και της ενότητας που χαρακτηρίζουν την ποιμαντική του διακονία.

Στην Ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, ενώ στη συνέχεια τελέστηκε Θεία Λειτουργία, Ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συνιερουργούντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης κ. Χρυσοστόμου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε και την εις Πρεσβύτερον Χειροτονία του Διακόνου του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, π. Γεωργίου Χρυσού.

Απευθυνόμενος προς τον π. Γεώργιο, ο Σεβασμιώτατος, αναφέρθηκε στο Μυστήριο της Ιερωσύνης ως προσωπική Πεντηκοστή, τονίζοντας ότι ο Ιερέας καλείται να γίνει οικονόμος της Χάριτος, λειτουργός των Ιερών Μυστηρίων και μιμητής των Αγίων, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στους Αγίους Νικόλαο τον Πλανά και Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη ως πρότυπα ιερατικής ζωής, Ιερά Λείψανα των οποίων «αναπαύονταν επί της Αγίας Τραπέζης», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος. Παράλληλα, αναφερόμενος στην πνευματική πορεία, την οικογενειακή ζωή και την επιστημονική κατάρτιση του π. Γεωργίου, τον προέτρεψε με πατρική στοργή να σηκώσει με πίστη, ταπείνωση και αγάπη τον Σταυρό της Ιερωσύνης, δοξάζοντας το Θεό μέχρι τέλους της ζωής του.

Νωρίτερα ο π. Γεώργιος, με μεγάλη δοξολογία προς τον Θεό μας, εξέφρασε τη βαθιά του ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό του προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ και, κάνοντας αναφορά στα 20 χρόνια Ποιμαντορίας του, ανέδειξε τον ρόλο του ως πνευματικό φάρο σε μια εποχή ηθικής και πνευματικής παρακμής. Επίσης, τόνισε την κρίση αξιών του σύγχρονου κόσμου, αλλά και τη σωτηριώδη αποστολή της Εκκλησίας μας. Τέλος, ευχαρίστησε θερμά όλους όσοι στάθηκαν δίπλα του στην πνευματική και προσωπική του πορεία.

Για το ποιμαντικό έργο, αλλά και την προσωπικότητα του Σεβασμιωτάτου μίλησε κατάλληλα ο Πρωτοπρεσβύτερος Ανδρέας Μαρκόπουλος, Αρχιερατικός Επίτροπος της Α΄ Περιφέρειας και Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου, συμπολιούχου Πειραιώς.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, εμφανώς συγκινημένος «και με βαθιά πνευματική αγαλλίαση», με λόγο βαθιά θεολογικό, εκκλησιολογικό, αλλά και έντονα βιωματικό, εξέφρασε τη Δοξολογία του προς τον Πανάγιο Θεό μας, αλλά και τις άπειρες ευχαριστίες του προς όλους όσοι βρέθηκαν και βρίσκονται προσευχητικά κοντά του, υπογραμμίζοντας εξαρχής ότι η σύναξη αυτή δεν συνιστά προσωπικό απολογισμό έργου, αλλά ύμνο ευγνωμοσύνης προς τον Θεό.

Επεσήμανε πως αποδέχθηκε με συγκίνηση την πρόταση για την τέλεση της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας, παρότι – όπως τόνισε – διατηρεί ακλόνητη την πεποίθηση ότι στον αμπελώνα της Εκκλησίας δεν χωράει απολογισμός έργου από κανέναν, είτε πρόκειται για Επίσκοπο, είτε για Πρεσβύτερο, είτε για λαϊκό.

«Δεν χωρεί απολογισμός έργου όσα χρόνια και αν διακονούμε και όσα και αν έχουμε προσφέρει, διότι όλα είναι δικά Του δώρα. Όλα αναφέρονται σε Εκείνον. Όλα πηγάζουν από Εκείνον. Είναι ο δωρεοδότης Κύριος. Είναι Εκείνος που συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας. Είναι Εκείνος που μας χαρίζει πνοή και ζωή και φως και δύναμη και ύπαρξη», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, εξηγώντας παράλληλα πως ο μόνος λόγος για τον οποίο αποδέχθηκε την πρωτοβουλία και πρόταση αυτή ήταν για να αναφερθεί η εικοσαετής αυτή διακονία ως πράξη ευχαριστίας προς τον Θεό και ως μαρτυρία των δωρεών της Θείας Χάριτος και «για να γίνει αυτή η αναφορά ύμνος ευγνώμων προς Εκείνον και την άπειρη αγάπη Του», «που απλόχερα απολαμβάνει η τοπική Εκκλησία του Πειραιά, μέσα από την κοινωνία των προσώπων και τη συμμετοχή όλων στο θυσιαστήριο», όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε.

Ο Σεβασμιώτατος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη Χριστοκεντρική ταυτότητα της Εκκλησίας μας, επισημαίνοντας ότι «έχει τον Χριστό κεφαλή» και πως όλοι μας «μετέχουμε στο ένα και μοναδικό Σώμα και το ένα και μοναδικό Αίμα του Δεσπότου Χριστού».

Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε και στο παράδειγμα του Αγίου Φωτίου του Μεγάλου – ο οποίος, όπως σημείωσε, «ομοιάζει πλήρως προς τον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ» ο οποίος βροντοφώναξε το «Στώμεν Καλώς» και έπαψε η ταραχή των επουρανίων Δυνάμεων. Τονίζοντας τη στάση του Μεγάλου Φωτίου απέναντι στην εκκλησιαστική έπαρση και τις αιρέσεις, υπενθύμισε τη διαχρονική ευθύνη της Εκκλησίας να διαφυλάσσει τη συνοδικότητα, την αλήθεια και την ενότητα της πίστεως.

«Ο Άγιος Φώτιος μπροστά στην έπαρση του επί γης εωσφόρου, του επισκόπου Ρώμης, φώναξε: ‘’Στώμεν Καλώς’’. Διατηρήστε τη συνοδική Αγία μας Εκκλησία. Αποκρούστε τα φριάγματα των αιρέσεων και του ψεύδους που οδηγούν αναπόδραστα στην απώλεια και στον θάνατο». «Αυτή την Εκκλησία διακονούμε ταπεινά», πρόσθεσε.

Ο Σεβασμιώτατος κατέθεσε με ταπείνωση τη δική του προσωπική μαρτυρία, αναγνωρίζοντας το άπειρο έλεος και τη μακροθυμία του Θεού στη ζωή του και αποδίδοντας κάθε τιμή και δόξα στον Τριαδικό Θεό, τονίζοντας ότι κάθε λατρευτική πράξη της Εκκλησίας αναφέρεται στον Άναρχο Πατέρα, τον Συνάναρχο Υιό και το Πανάγιο Πνεύμα. «Ταπεινά αναφέρουμε τη λατρεία μας αυτή» στον Κύριο της Δόξης. «Και εγώ ο ταπεινός που με τρόπο τόσο υπεροχικό έχω ελεηθεί για τις πολλές μου αμαρτίες και έχω επενδύσει στην άπειρη μακροθυμία Σου και στον αβόλιστο ωκεανό της αγάπης Σου, σε Σένα, λοιπόν, αναφέρεται όλη αυτή η ταπεινή προσπάθεια και η Δόξα σε Σένα ανήκει Κύριε των Δυνάμεων», είπε χαρακτηριστικά.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομο, τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, καθώς και «τους πατέρες και αδελφούς μου εν Κυρίω, συμπρεσβυτέρους και συνδιακόνους για την σημερινή μεγάλη χαρά και για την σημερινή αίνεση προς τον Κύριο των Δυνάμεων, τον Αρχηγό και τελειωτή Ιησού, τον Σωτήρα των ψυχών και των σωμάτων ημών».

Παράλληλα, εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς τους παριστάμενους εκπροσώπους των αρχών και φορέων, τους πολιτικούς, αυτοδιοικητικούς και στρατιωτικούς παράγοντες που τίμησαν με την παρουσία τους τη λατρευτική αυτή σύναξη.

Προ της Απολύσεως ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε σε Πνευματικούς πέντε κληρικούς της τοπικής μας Εκκλησίας, υπογραμμίζοντας τη μεγάλη ευθύνη και τιμή της ιερατικής διακονίας, που αποβλέπει στη θεραπεία των ψυχών και στην καθοδήγηση των πιστών προς τη Βασιλεία των Ουρανών, ενώ απένειμε το οφφίκιο του Άρχοντος Λαμπαδαρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στον λαμπαδάριο του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς Γιώργο Καραζέρη, αναφερόμενος στη μουσική του παιδεία, στο εκκλησιαστικό του ήθος και στη συμβολή του στη δοξολογική ζωή της Εκκλησίας, επισημαίνοντας παράλληλα ότι μέσα από την ιεροψαλτική τέχνη δοξάζεται ακόμη περισσότερο η Αγία μας Εκκλησία.

Ο Σεβασμιώτατος, ως ενθύμιο από την σημερινή ημέρα, πρόσφερε στους παρισταμένους Ιερείς, έναν Σταυρό Ευλογίας, ενώ, μοιράζοντας το αντίδωρο, δέχθηκε τις ευχές των πιστών που εκκλησιάστηκαν στον Καθεδρικό μας Ναό.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Φεβρουαρίου 2026 - Του Ασώτου

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα (Α΄ Κορ. στ΄ 12-20)

Aδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ' οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ' οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. Τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ, καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. Τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; Ἂρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο. Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; «Ἒσονται» γάρ, φησίν, «οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν»· ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. Φεύγετε τὴν πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; Ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

Απόδοση:

Aδελφοί, μερικοί μεταξύ σας λένε: «Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται». Σωστά· ὅλα ὅμως δέν εἶναι πρός τό συμφέρον. Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται, ἐγώ ὅμως δέ θά ἀφήσω τίποτε νά μέ κυριέψει. Λένε ἐπίσης: «Οἱ τροφές προορίζονται γιά τήν κοιλιά καί ἡ κοιλιά εἶναι καμωμένη γιά τίς τροφές»· ὁ Θεός ὅμως θά ἀχρηστέψει καί τό ἕνα καί τό ἄλλο. Τό σῶμα δέν ἔγινε γιά νά πορνεύουμε, ἀλλά γιά νά δοξάζουμε τόν Κύριο, καί ὁ Κύριος θά δοξάσει τό σῶμα. Καί ὁ Θεός πού μᾶς ἀνέστησε τόν Κύριο, μέ τή δύναμή του θά ἀναστήσει κι ἐμᾶς. Δέν ξέρετε ὅτι τά σώματά μας εἶναι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ; Μπορῶ, λοιπόν, νά πάρω κάτι πού εἶναι μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καί νά τό κάνω μέλος τοῦ σώματος μίας πόρνης; Ποτέ τέτοιο πράγμα! Ἤ μήπως δέν ξέρετε ὅτι αὐτός ποῦ ἑνώνεται μέ μία πόρνη γίνεται ἕνα σῶμα μαζί της; Γιατί, καθώς λέει ἡ Γραφή, οἱ δυό θά γίνουν ἕνα σῶμα. Ὅποιος ὅμως ἑνώνεται μέ τόν Κύριο, γίνεται ἕνα πνεῦμα μαζί του. Μακριά λοιπόν ἀπό τήν πορνεία! Κάθε ἄλλο ἁμάρτημα πού μπορεῖ νά διαπράξει κανείς βρίσκεται ἔξω ἀπό τό σῶμα του· αὐτός ὅμως που πορνεύει βεβηλώνει τό ἴδιο του τό σῶμα. Ἤ μήπως δέν ξέρετε ὅτι τό σῶμα σας εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού σᾶς τό χάρισε ὁ Θεός καί βρίσκεται μέσα σας; Δέν ἀνήκετε στόν ἑαυτό σας· σᾶς ἀγόρασε ὁ Θεός πληρώνοντας τό τίμημα. Τό Θεό λοιπόν νά δοξάζετε μέ τό σῶμα σας καί μέ τό πνεῦμα σας, πού ἀνήκουν σ΄ ἐκεῖνον.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Λουκ. ιε΄ 11-32)

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολὴν ταύτην· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. Καὶ μετ' οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισεν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρός κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ὧδε ἀπόλλυμαι! Ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. Ἒτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱὸς· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· Ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησεν, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. Ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. Ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρὶ· Ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Τέκνον, σὺ πάντοτε μετ' ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

Απόδοση:

Εἶπεν ὁ Κύριος αὐτή τήν παραβολή: «Κάποιος ἄνθρωπος εἶχε δύο γιούς. Ὁ μικρότερος ἀπ΄ αὐτούς εἶπε στόν πατέρα του: «πατέρα, δῶσε μου τό μερίδιο τῆς περιουσίας πού μοῦ ἀναλογεῖ»· κι ἐκεῖνος τούς μοίρασε τήν περιουσία. Ὕστερα ἀπό λίγες μέρες ὁ μικρότερος γιός τά μάζεψε ὅλα καί ἔφυγε σέ χώρα μακρινή. Ἐκεῖ σκόρπισε τήν περιουσία του κάνοντας ἄσωτη ζωή. Ὅταν τά ξόδεψε ὅλα, ἔτυχε νά πέσει μεγάλη πείνα στή χώρα ἐκείνη, καί ἄρχισε κι αὐτός νά στερεῖται. Πῆγε λοιπόν κι ἔγινε ἐργάτης σέ ἕναν ἀπό τούς πολίτες ἐκείνης τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος τόν ἔστειλε στά χωράφια του νά βόσκει χοίρους. Ἔφτασε στό σημεῖο νά θέλει νά χορτάσει μέ τά ξυλοκέρατα πού ἔτρωγαν οἱ χοῖροι, ἀλλά κανένας δέν τοῦ ἔδινε. Τελικά συνῆλθε καί εἶπε: «πόσοι ἐργάτες τοῦ πατέρα μου ἔχουν περίσσιο ψωμί, κι ἐγώ ἐδῶ πεθαίνω τῆς πείνας! Θά σηκωθῶ καί θά πάω στόν πατέρα μου καί θά τοῦ πῶ: πατέρα, ἁμάρτησα στό Θεό καί σ΄ ἐσένα· δέν εἶμαι ἄξιος πιά νά λέγομαι γιός σου· κάνε με σάν ἕναν ἀπό τούς ἐργάτες σου.» Σηκώθηκε, λοιπόν, καί ξεκίνησε νά πάει στόν πατέρα του. Ἐνῶ ἦταν ἀκόμη μακριά, τόν εἶδε ὁ πατέρας του, τόν σπλαχνίστηκε, ἔτρεξε, τόν ἀγκάλιασε σφιχτά καί τόν καταφιλοῦσε. Τότε ὁ γιός του, τοῦ εἶπε: «πατέρα, ἁμάρτησα στό Θεό καί σ΄ ἐσένα καί δέν ἀξίζω νά λέγομαι παιδί σου». Ὁ πατέρας ὅμως γύρισε στούς δούλους του καί τούς διέταξε: «βγάλτε γρήγορα τήν καλύτερη στολή καί ντύστε τον· φορέστε του δαχτυλίδι στό χέρι καί δῶστε του ὑποδήματα. Φέρτε τό σιτευτό μοσχάρι καί σφάξτε το νά φᾶμε καί νά εὐφρανθοῦμε, γιατί αὐτός ὁ γιός μου ἦταν νεκρός καί ἀναστήθηκε, ἦταν χαμένος καί βρέθηκε». Ἔτσι ἄρχισαν νά εὐφραίνονται. Ὁ μεγαλύτερος γιός του βρισκόταν στό χωράφι· καί καθώς ἐρχόταν καί πλησίαζε στό σπίτι, ἄκουσε μουσικές καί χορούς. Φώναξε, λοιπόν, ἕναν ἀπό τούς ὑπηρέτες καί ρώτησε νά μάθει τί συμβαίνει. Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «γύρισε ὁ ἀδελφός σου, κι ὁ πατέρας σου ἔσφαξε τό σιτευτό μοσχάρι, γιατί τοῦ ἦρθε πίσω γερός». Αὐτός τότε θύμωσε καί δέν ἤθελε νά μπεῖ μέσα. Ὁ πατέρας του βγῆκε καί τόν παρακαλοῦσε, ἐκεῖνος ὅμως τοῦ ἀποκρίθηκε: «ἐγώ τόσα χρόνια σοῦ δουλεύω, καί ποτέ δέν παράκουσα καμιά ἐντολή σου· κι ὅμως σ΄ ἐμένα δέν ἔδωσες ποτέ ἕνα κατσίκι γιά νά εὐφρανθῶ μέ τούς φίλους μου. Ὅταν ὅμως ἦρθε αὐτός ὁ γιός σου, πού κατασπατάλησε τήν περιουσία σου μέ πόρνες, ἔσφαξες γιά χάρη του τό σιτευτό μοσχάρι». Κι ὁ πατέρας του, τοῦ ἀπάντησε: «παιδί μου, ἐσύ εἶσαι πάντοτε μαζί μου κι ὅ,τι εἶναι δικό μου εἶναι καί δικό σου. Ἔπρεπε ὅμως νά εὐφρανθοῦμε καί νά χαροῦμε, γιατί ὁ ἀδελφός σου αὐτός ἦταν νεκρός καί ἀναστήθηκε, ἦταν χαμένος καί βρέθηκε».

Διαβάστε περισσότερα

Λατρευτική Σύναξη με την ευκαιρία συμπληρώσεως 20 ετών Ποιμαντορίας του Σεβ. Μητρ. κ. Σεραφείμ, στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ    

Με την ευκαιρία συμπληρώσεως 20 ετών ευκλεούς και καλλίκαρπης Ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ, στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, από τις 07:00 έως τις 10:00 το πρωί, θα τελεστεί Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς από τον Σεβασμιώτατο, τον οποίο θα πλαισιώσουν Ιερείς που έλαβαν την διακονία, την Ιερωσύνη, αλλά και την Αρχιερωσύνη από τα χέρια του.

Σε αυτή την πνευματική χαρά της τοπικής μας Εκκλησίας, σας προσκαλούμε να μετέχετε, ευχόμενοι όλοι, ο Πανάγιος Θεός μας να στηρίζει τον Σεπτό Ποιμενάρχη μας κ. Σεραφείμ στην διακονία του και να του χαρίζει έτη ειρηνικά, ευλογημένα και γεμάτα από τη Χάρη Του.

Διαβάστε περισσότερα

Εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως και του Πανεπιστημίου Πειραιώς για τους προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων.

Στο Αμφιθέατρο Συνεδρίων του Πανεπιστημίου Πειραιώς πραγματοποιήθηκε χθες, Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026, η καθιερωμένη κατ’ έτος κοινή εκδήλωση (εόρτιο βραδινό) της Ιεράς Μητροπόλεως και του Πανεπιστημίου Πειραιώς, με αφορμή την εορτή των Τριών Ιεραρχών, προστατών της Παιδείας και των Γραμμάτων.

Η συνδιοργάνωση της Εκδηλώσεως αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, τους ισχυρούς δεσμούς της τοπικής μας Εκκλησίας με το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, την σύμπνοια και αλληλοϋποστήριξη, καθώς και τις άριστες σχέσεις συνεργασίας και συμπόρευσης.

Κεντρικός ομιλητής φέτος ήταν o Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Νικόλαος Ραπτόπουλος, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Η διδασκαλία των Τριών Ιεραρχών ως παρακαταθήκη για την αντιμετώπιση σύγχρονων προκλήσεων».

Τους παρευρισκομένους υπεδέχθη ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Μιχαήλ Σφακιανάκης, ο οποίος στην εναρκτήρια ομιλία του καλωσορίζοντας όλους, αναφέρθηκε στον διαχρονικό χαρακτήρα της εορτής των Αγίων. Τόνισε τη σημασία των Τριών Ιεραρχών ως φωτεινών μορφών της παιδείας και της πίστης, κάνοντας παράλληλα και προσωπική αναφορά στα σχολικά του χρόνια και στο τροπάριο των Ιεραρχών. Τέλος, ο κ. Σφακιανάκης υπογράμμισε ότι η ουσία της σημερινής ημέρας είναι η μετάδοση αξιών και αρχών στα παιδιά, τόσο σε ηθικό όσο και σε γνωσιακό επίπεδο, με στόχο μια καλύτερη παιδεία.

Στην συνέχεια τον λόγο έλαβε o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος στο σύντομο χαιρετισμό του ανέδειξε τη σύνθεση Ελληνισμού και Χριστιανισμού στο έργο των Αγίων Τριών Ιεραρχών, τονίζοντας ότι η θεολογία τους ανέτρεψε παλαιές αντιλήψεις για τον άνθρωπο και ανέδειξε το πρόσωπο ως ελεύθερο και μοναδικό. Υπογράμμισε τη σημασία της αλήθειας ως εμπειρίας του Λόγου και όχι απλής γνώσης, καθώς και την επίκαιρη συμβολή των Ιεραρχών στη σύγχρονη εποχή, ιδιαίτερα απέναντι στις προκλήσεις της τεχνολογίας και του αλγοριθμικού πολιτισμού.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος επισήμανε ότι το διαχρονικό μήνυμα των Αγίων Τριών Ιεραρχών, Προστατών των Γραμμάτων και της Παιδείας, είναι η προτεραιότητα του ανθρώπου και η υπεροχή της δύναμης της αγάπης έναντι της αγάπης της δυνάμεως.

Ευχαριστώντας τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιά για την συνεργασία της Μητροπόλεως με το Πανεπιστήμιο του Πειραιά, κάλεσε τον κεντρικό ομιλητή κ. Νικόλαο Ραπτόπουλο, Αναπληρωτή Καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς, να αναπτύξει το θέμα «Η διδασκαλία των Τριών Ιεραρχών ως παρακαταθήκη για την αντιμετώπιση σύγχρονων προκλήσεων».

Ο κ. Ραπτόπουλος τόνισε ότι η εορτή των Τριών Ιεραρχών τιμά όχι μόνο τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, αλλά και τα πνευματικά και παιδευτικά επιτεύγματα του Ελληνισμού.

Υπογράμμισε τη σημασία της παιδείας, της ηθικής συνέπειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης για τη διαμόρφωση σωστών προτύπων στη σύγχρονη εποχή, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι η διδασκαλία των Αγίων Τριών Ιεραρχών παραμένει πάντοτε επίκαιρη, παρέχοντας οδηγίες για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της τεχνολογίας, της κοινωνικής ανισότητας και των σύγχρονων ηθικών διλημμάτων.

Τέλος, ο κ. Ραπτόπουλος σημείωσε το ανθρωποκεντρικό και φιλανθρωπικό τους έργο, τονίζοντας ότι το παράδειγμά τους ενισχύει την πρόοδο, τη συνοχή και την πνευματική ανύψωση της κοινωνίας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Σήμερα στο ΠΑ. ΠΕΙ. η εκδήλωση της Ι.Μ.Π. για τους Τρεις Ιεράρχες.

Επί τη ιερά μνήμη των Αγίων Τριών Ιεραρχών, Προστατών των Γραμμάτων, η Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς συνδιοργανώνει με το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, εόρτιο βραδυνό σήμερα Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026 στις 18:30 στην αίθουσα συνεδρίων του Πανεπιστημίου Πειραιώς (Καραολή και Δημητρίου 80). 

Ομιλία θα πραγματοποιήσει ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς Νικόλαος Ραπτόπουλος με θέμα «Η διδασκαλία των Τριών Ιεραρχών ως παρακαταθήκη για την αντιμετώπιση σύγχρονων προκλήσεων». 

Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.

Διαβάστε περισσότερα

"Είδον οι οφθαλμοί μου του Σωτήριόν Σου

Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Η μεγάλη θεομητορική και συνάμα δεσποτική εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου είναι ένας ακόμη σημαντικός εορτολογικός σταθμός του ενιαυτού στην Εκκλησία μας. Κατ’ αυτήν εορτάζεται το γεγονός της εισόδου του Χριστού στον ιουδαϊκό Ναό της Ιερουσαλήμ και της ευλογίας Του από τον άγιο Συμεών και την σεβάσμια γερόντισσα και προφήτιδα Άννα. Αυτή η τυπική νομική επίσκεψη του Κυρίου μας στο Ναό του Θεού ενέχει πολύ μεγάλη θεολογική σημασία για την Εκκλησία μας, διότι όπως θα δούμε, εκεί αναγγέλλεται για πρώτη φορά δημόσια η πολυπόθητη για το ανθρώπινο γένος έλευση του Λυτρωτή και ειπώθηκαν από τους προαναφερόμενους δικαίους, Συμεών και Άννα, ύψιστης αξίας προφητικά λόγια, τα οποία φανερώνουν περίτρανα την θεία καταγωγή και τη σωτήρια αποστολή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στον κόσμο. Γι’ αυτό οι Ορθόδοξοι πιστοί πανηγυρίζουμε λαμπρά αυτή την ιερή ημέρα.

Η εορτή της Υπαπαντής είναι πολύ παλιά και ανάγεται στους χρόνους ίσως και νωρίτερα του 5ου αιώνα. Καθιερώθηκε κατ’ αρχήν στη Δύση για να αντικαταστήσει τη βάρβαρη και παγανιστική εορτή του προς τιμήν απαίσιου τραγόμορφου θεού των δασών Silvanus, αντίστοιχου του Πάνα της αρχαιοελληνικής θρησκείας, προκειμένου να σταματήσουν τα αισχρά όργια των λατρευτών του ψευτοθεού.

Σύμφωνα με τη μωσαϊκή θρησκεία όφειλαν οι γονείς να οδηγήσουν στο Ναό και να αφιερώσουν στο Θεό κάθε νεογέννητο παιδί την τεσσαρακοστή ημέρα από τη γέννησή του (Έξοδ.13,1). Για τους πιστούς Ιουδαίους η γέννηση παιδιών θεωρούνταν θείο δώρο και γι’ αυτό φρόντιζαν να ευχαριστήσουν το Θεό, μετά τον καθαρισμό της λεχώνας μητέρας, μετά από σαράντα ημέρες, όπως προέβλεπε η μωσαϊκή νομοθεσία, «όταν αναπληρωθώσιν αι ημέραι καθάρσεως αυτής εφ’ υιώ ή επί θυγατρί, προσοίσει αμνόν άμωμον, εις ολοκαύτωμα, και νεοσσόν περιστεράς ή τρυγόνα περί αμαρτίας επί την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου» (Λευιτ.12.6).

Το ίδιο έκαμαν και οι άγιοι γονείς του Κυρίου μας. Ως ευσεβείς τηρητές της ιουδαϊκής θρησκείας τηρούσαν επακριβώς όλες τις νομικές διατάξεις. Ο απόστολος Παύλος μας βεβαιώνει πως «εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού γενόμενον υπό γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση» (Γαλ.4,4), διότι «ώφειλε κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι» (Εβρ.2,17). Κάθε λεπτομέρεια της ζωής του Κυρίου έχει μεγάλη θεολογική και σωτηριολογική σημασία, διότι αποδεικνύει την πραγματική ενανθρώπησή Του και κατά συνέπεια τη βεβαία σωτηρία μας!

Ο ευαγγελιστής Λουκάς διέσωσε στο Ευαγγέλιό του το γεγονός της εισόδου του νηπίου Ιησού στο Ναό της Ιερουσαλήμ. «Και ότε επλήσθησαν αι ημέραι του καθαρισμού αυτών κατά τον νόμον Μωϋσέως, ανήγαγον αυτόν εις Ιεροσόλυμα παραστήσαι τω Κυρίω… Και ιδού ην ανθρωπος εν Ιερουσολύμοις ω όνομα Συμεών, και ο άνθρωπος ούτος ην δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ, και Πνεύμα ην Άγιον επ’ αυτόν΄ και ην αυτώ κεχρισμένον υπό του Πνεύματος του Αγίου μη ιδείν θάνατον πριν ίδη τον Χριστόν Κυρίου. Και ήλθεν εν τω Πνεύματι εις το ιερόν΄ και εν τω εισαγαγείν τους γονείς το παιδίον Ιησούν του ποιήσαι αυτούς κατά το ειθισμένον του νόμου περί αυτού, και αυτός εδέξατο αυτόν εις τας αγκάλας αυτού και ευλόγησε τον Θεόν και είπε: νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σας Ισραήλ. Και ην Ιωσήφ και η μήτηρ αυτού θαυμάζοντες επί λαλουμένοις περί αυτού. Και

ευλόγησεν αυτούς Συμεών και είπε προς Μαριάμ την μητέρα αυτού΄ ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον. Και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ.2,22-35).

Πρέπει να έχουμε κατά νουν ότι ο Ναός της Ιερουσαλήμ ήταν για τους ευσεβείς Ιουδαίους τόπος ιερός και άγιος, διότι πίστευαν πως εκεί κατοικούσε ο Ύψιστος Θεός. Η προσέγγισή τους εκεί γέμιζε την ψυχή τους με βαθιά ευλάβεια. Μόλις περνούσαν τις μεγαλόπρεπες πύλες του εντοιχισμένου περιβόλου, τους καταλάμβανε δέος και τρόμος. Πατούσαν τον τόπο της παρουσίας του απόλυτα απρόσιτου Θεού! Ο Ναός της Ιερουσαλήμ ήταν ταυτόσημος με την ιουδαϊκή θρησκεία και σημείο αναφοράς κάθε πιστού Ιουδαίου. Χωρίς αυτόν δε μπορούσε να λειτουργήσει η ιουδαϊκή θρησκεία και γι’ αυτό όταν καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τα ρωμαϊκά στρατεύματα κατοχής, τέθηκε το ερώτημα αν μπορούσε να υπάρξει η θρησκεία χωρίς αυτόν, τόσο μεγάλη σημασία είχε για τους Ιουδαίους.

Ο Ναός ήταν ο τόπος ηρεμίας και παρηγοριάς όλων των ευσεβών Ιουδαίων, οι οποίοι απαυδισμένοι από την αφάνταστη ασέβεια και ηθική κατάπτωση της εποχής των, περίμεναν την από Θεού λύτρωση. Ανέβαιναν στο λόφο Σιών, που ήταν κτισμένος ο Ναός και προσευχόταν με κατάνυξη και συντριβή για την αποστασία του λαού και παρακαλούσαν, με δάκρυα, την συντόμευση του χρόνου της ελεύσεως του Μεσσία. Ορισμένοι μάλιστα είχαν εγκατασταθεί μόνιμα στα πολυάριθμα παρακείμενα κτίσματα και ζούσαν με προσευχή και νηστεία, την αναμονή του Σωτήρα.

Δύο από αυτούς ήταν ο δίκαιος Συμεών και η αγία γερόντισσα Άννα. Ο Συμεών, λόγω αγιότητας, ήταν πλημμυρισμένος από το Άγιο Πνεύμα και είχε την θεία πληροφορία πως δεν θα πέθαινε πριν δει το Μεσσία. Πράγματι, ο φωτισμένος άγιος γέρων, με την έμπνευση του Θεού Παρακλήτου, αναγνώρισε στο πρόσωπο του νηπίου, που έφερε στο Ναό η αγία Οικογένεια, τον αναμενόμενο Λυτρωτή και αποκάλυψε για πρώτη φορά δημόσια, ενώπιον πλήθους προσκυνητών, ότι ο αναμενόμενος Μεσσίας ήρθε! Πήρε στις αδύναμες γεροντικές του αγκάλες το Θείο Βρέφος και με δάκρυα ανείπωτης χαράς ύψωσε τα μάτια τους στον ουρανό και ύμνησε το Θεό, ο Οποίος πραγματοποίησε την υπόσχεσή Του να στείλει στον κόσμο το Λυτρωτή, που ανήγγειλε μέσω των προφητών Του.

Ανέπεμψε τη γνωστή σε όλους μας τελευταία καταγραμμένη ωδή της Καινής Διαθήκης, «Νυν απολύεις τον δούλον Σου Δέσποτα…». Η ωδή αυτή έχει τεράστια θεολογική σημασία. Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, ο Συμεών απευθύνεται στο Θεό Παράκλητο, Οποίος τον είχε διαβεβαιώσει για τον ερχομό του Σωτήρα. Μόνο αυτό το γραφικό χωρίο θα αρκούσε να αποδείξει την πραγματικότητα της θείας υποστάσεώς Του σε όσους κακόβουλα και πλανεμένα Την αρνούνται. Τον αποκαλεί Δέσποτα, αποκλείοντας κάθε υπόνοια ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι πρόσωπο. Αποδεικνύεται περίτρανα η υπέρτατη συμβολή Του στη διαδικασία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Η σάρκωση του Θεού Λόγου είναι, κατά κύριο λόγο, έργο του Παναγίου Πνεύματος (Λουκ.1,35. Ματθ.1, 21).

Ο άγιος γέρων ζητεί από το Θεό, αν θέλει, τον πάρει πια από τη ζωή αυτή, διότι ικανοποιήθηκε η μεγάλη προσδοκία του. Ο λόγος του Θεού, που έτρεφε με θέρμη περίσσια στην ψυχή του βγήκε αληθινός και πραγματοποιήθηκε. Ευτύχησε να δει με τα γεροντικά του μάτια τη νέα εποχή της σωτηρίας και της χάριτος, ως αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο και ολόκληρη τη δημιουργία Του. Ζητεί να απολυθεί από αυτόν τον μάταιο κόσμο ειρηνικά, διότι το άγχος και η ταραχή, που προκαλεί στο βίο η αμαρτία, παραμερίζονται. Αποζητά το θάνατο, διότι

προαισθάνεται ότι επίκειται ο θάνατος του θανάτου του. Ότι, δια του Χριστού και με την ανάστασή Του νικήθηκε ο θάνατος. Δεν είναι εκμηδένιση, όπως δοξάζουν οι άπιστοι, αλλά πέρασμα προς την αιωνιότητα. Αυτές τις πληροφορίες είχε στο νου του ο θεοφώτιστος γέροντας Συμεών και γι’ αυτό τον αποζητά.

Μια άλλη σημαντική παράμετρος της ωδής του Συμεών είναι η επισήμανση της παγκοσμιότητας της σωτηρίας. Αποκαλεί το «σωτήριον», δηλαδή το Μεσσία, ετοιμασμένον «κατά πρόσωπον πάντων των λαών» και «φως εις αποκάλυψιν εθνών» (Λουκ.2,32). Ο δίκαιος γέρων, υπό θεία έμπνευση υπερέβη τις μικροεθικιστικές ιουδαϊκές αντιλήψεις και κατανόησε την καθολική σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος ήρθε στον κόσμο να σώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα και όχι μόνο για τους Ιουδαίους, να ιδρύσει εγκόσμια ιουδαϊκή βασιλεία, όπως τον περίμεναν (και τον περιμένουν ακόμα).

Ο άγιος Συμεών, όταν τελείωσε την ευχαριστήρια ωδή του, ευλόγησε την αγία Οικογένεια και είπε στη Θεοτόκο πως, «ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον, και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία΄ όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ.2,34), προφητεύοντας την αιώνια διαμάχη για το θείο πρόσωπο του Χριστού και βέβαια την μητρική πίκρα της Παναγίας μας εξαιτίας του Θείου Πάθους του Υιού Της.

Το ίδιο ομιλούσε και η αγία προφήτιδα Άννα. Ο ιερός Ευαγγελιστής μας πληροφορεί πως, «Αύτη προβεβηκύια εν ημέραις πολλαίς, ζήσασα έτη μετά ανδρός επτά από της παρθενίας αυτής και αύτη χήρα ως ετών ογδοήκοντα τεσσάρων, η ουκ αφίστατο από του ιερού νηστείαις και δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα και ημέραν» (Λουκ.2,36). Μόλις είδε το Θείο Βρέφος στις αγκάλες του Συμεώνος, πληρωμένη από την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, «επιστάσα ανθωμολογείτο τω Κυρίω και ελάλει περί αυτού πάσι τοις προσδεχομένοις λύτρωσιν εν Ιερουσαλήμ» (Λουκ.2,38). Έχει και αυτή η λεπτομέρεια μεγάλη σημασία. Η γυναίκα στον αρχαίο προχριστιανικό κόσμο ήταν ολότελα απαξιωμένη. Εδώ, στο πρόσωπο της γηραιάς προφήτιδας, καταξιώνεται και πάλι η παραγκωνισμένη προσωπικότητα της γυναίκας. Η αγία Άννα στέκεται επάξια δίπλα στο Συμεών και καταδεικνύει προφητικά τη χαραυγή της λυτρώσεως του κόσμου, δια του Χριστού.

Η μεγάλη εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου είναι μια καλή ευκαιρία για όλους τους πιστούς να δοξάσουμε για μια ακόμα φορά τον Ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού, ο Οποίος χάρις στην άμετρη φιλανθρωπία Του, άφησε τα δυσθεώρητα ύψη του ουράνιου θρόνου Του και έγινε άνθρωπος, για να σώσει το ανθρώπινο γένος από τα φοβερά δεσμά της αμαρτίας και τον πικρό θάνατο. Χάρις στη σωτηρία μας, Αυτός που «τα σύμπαντα εν τη δρακί περιέχων», καταδέχθηκε να αναπαυθεί στις γεροντικές αγκάλες του δικαίου Συμεών και να λάβει ευλογία από αυτόν, Εκείνος που ευλογεί, συντηρεί και δίνει ζωή σε ολάκερη τη δημιουργία. Τόσο μεγάλο είναι το μέγεθος της θείας φιλανθρωπίας!

Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας δίνει, πρέπει να μας δίνει, τη βεβαιότητα πως «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία», όπως διακήρυξε με περισσό θάρρος ο απόστολος Πέτρος, παρά μονάχα στο θεανδρικό πρόσωπο του Σωτήρα Χριστού μας, του Οποίου «ουδέ όνομα εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πράξ.4,12). Να μην αναζητούμε άλλους ψεύτικους και αναποτελεσματικούς σωτήρες, διότι μόνος Αυτός, ετοιμάσθηκε από τη θεία βουλή και ήλθε στον κόσμο ως λυτρωτής «πάντων των λαών» και «φως εις αποκάλυψιν εθνών» (Λουκ.2,31-32).

Διαβάστε περισσότερα

μαντέψτε ποιος θα κερδίσει στο τέλος…..

Σήμερα έχουμε πολλές ευχές…

Καλημέρα (καλησπέρα)!

Καλό Τριώδιο!

Καλό Μήνα!

Σήμερα (από χθες Σάββατο για την ακρίβεια) άνοιξε μία νέα περίοδος στην Εκκλησία μας …και στη ζωή μας.

Άνοιξε το βιβλίο του Τριωδίου και μάλιστα όπως γράφει και στη μέσα σελίδα του κάτω από τη λέξη «Τριώδιον» είναι «Κατανυκτικόν».

Δεν θα σας πούμε κάτι καινούριο εάν θυμίσουμε ότι η περίοδος του Τριωδίου μας καλεί σε μετάνοια, ταπείνωση κλπ και όχι σε ξέφρενους χορούς και μεταμφιέσεις. Είναι η λειτουργική περίοδος 10 εβδομάδων που ξεκινά από σήμερα - Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου - και διαρκεί έως το Μέγα Σάββατο, προετοιμάζοντάς μας για το Πάσχα. Χαρακτηρίζεται από ύμνους που καλούν σε συντριβή καρδιάς, μετάνοια και πνευματική εγρήγορση, εστιάζοντας στη νηστεία, την προσευχή και τη συγχώρεση. 

Ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο…

Ας διδάξουμε στα παιδιά μας την έννοια του πραγματικού Τριωδίου…

Ας αποφύγουμε το ξέφρενα πάρτυ, τους χορούς και κυρίως τις μεταμφιέσεις αυτή την περίοδο…

Ας μην επιδοθούμε και ας μην συμμετάσχουμε σε καρναβαλικές φιέστιες…

Και κυρίως…

Ας μην παραδοθούμε στην αμαρτία που μας προτρέπουν και μας προκαλούν αυτές οι καταστάσεις …

Ας το παλέψουμε… και ας μην ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον αγώνα έχουμε σύμμαχό μας τον Χριστό!!! …οπότε μαντέψτε ποιος θα κερδίσει στο τέλος….. (;;;)

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν με ταπείνωση και ας μην ξεχνάμε αυτό που λέει ο Μέγας Βασίλειος:

Χωρίς ταπείνωση το παν γίνεται μηδέν.

Με ταπείνωση το μηδέν, γίνεται το παν.

Καλή αρχή Τριωδίου, λοιπόν, και με το καλό να μας αξιώσει ο Κύριος να προσκυνήσουμε το Πάθος και την Ανάστασή Του!

Καλό Τριώδιο!

Διαβάστε περισσότερα

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 1 Φεβρουαρίου 2026 - Τελώνου και Φαρισαίου

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα (Ρωμ. η΄ 28-39)

Αδελφοί, οἴδαμεν ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν, τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν· ὅτι οὓς προέγνω, καὶ προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς· οὓς δὲ προώρισε, τούτους καὶ ἐκάλεσε, καὶ οὓς ἐκάλεσε, τούτους καὶ ἐδικαίωσεν, οὓς δὲ ἐδικαίωσε, τούτους καὶ ἐδόξασε. Τί οὖν ἐροῦμεν πρὸς ταῦτα; Εἰ ὁ Θεὸς ὑπὲρ ἡμῶν, τίς καθ᾿ ἡμῶν; Ὅς γε τοῦ ἰδίου υἱοῦ οὐκ ἐφείσατο, ἀλλ᾿ ὑπὲρ ἡμῶν πάντων παρέδωκεν αὐτόν, πῶς οὐχὶ καὶ σὺν αὐτῷ τὰ πάντα ἡμῖν χαρίσεται; Τίς ἐγκαλέσει κατὰ ἐκλεκτῶν Θεοῦ; Θεὸς ὁ δικαιῶν· τίς ὁ κατακρίνων; Χριστὸς ὁ ἀποθανών, μᾶλλον δὲ καὶ ἐγερθείς, ὃς καί ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, ὃς καὶ ἐντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν. Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα; Καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. Ἀλλ᾿ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς. Πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Απόδοση:

Αδελφοί, εἴμαστε βέβαιοι ὅτι, ἂν ἀγαπᾶ κανεὶς τὸ Θεό, ὁ Θεὸς κάνει τὰ πάντα νὰ συντελοῦν στὸ καλό του. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅσους κάλεσε ὁ Θεὸς σύμφωνα μὲ τὸ λυτρωτικό του σχέδιο. Τοὺς ἤξερε ἀπὸ πρίν, καὶ τοὺς προόρισε νὰ γίνουν ὅμοιοι μὲ τὸν Υἱό του, ἔτσι ποὺ ὁ Χριστὸς νὰ εἶναι ὁ πρῶτος ἀνάμεσα σ΄ ἕνα πλῆθος ἀπὸ ἀδέρφια. Κι αὐτοὺς ποὺ προόρισε, αὐτοὺς καὶ κάλεσε. Κι αὐτοὺς ποὺ κάλεσε, τοὺς ἔσωσε. Κι αὐτοὺς ποὺ ἔσωσε, αὐτοὺς τοὺς δόξασε. Τί νὰ προσθέσουμε σ΄ αὐτά; Ὅταν εἶναι ὁ Θεὸς μὲ τὸ μέρος μας, ποιὸς μπορεῖ νὰ εἶναι ἐναντίον μας; Ὁ Θεὸς δὲν λυπήθηκε οὔτε τὸ μονογενῆ του Υἱό, ἀλλὰ τὸν παρέδωσε στὸ θάνατο γιὰ χάρη ὅλων μας. Δὲ θὰ μᾶς δωρίσει, λοιπόν, μαζὶ μ΄ αὐτὸν τὰ πάντα; Ποιὸς μπορεῖ νὰ κατηγορήσει αὐτοὺς πού διάλεξε ὁ Θεός; Κανείς, γιατί ὁ Θεὸς ὁ ἴδιος τους δικαιώνει. Καὶ ποιὸς θὰ τοὺς καταδικάσει; Κανείς, γιατί ὁ Χριστὸς πέθανε γιά μας. Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ κι ἀναστήθηκε καὶ βρίσκεται τώρα στὰ δεξιά του Θεοῦ, ὅπου μεσολαβεῖ γιά μας. Τί, λοιπόν, μπορεῖ νὰ μᾶς χωρίσει ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Μήπως τὰ παθήματα, οἱ στενοχώριες, οἱ διωγμοί, ἡ πείνα, ἡ γύμνια, οἱ κίνδυνοι ἢ ὁ μαρτυρικὸς θάνατος; Σύμφωνα μὲ τὴ Γραφή: Γιὰ σένα πεθαίνουμε ὅλη τὴν ἡμέρα. Μᾶς μεταχειρίζονται σὰν τὰ πρόβατα ποὺ τὰ πάνε γιὰ σφαγή. Ἐμεῖς ὅμως ὑπερνικοῦμε μέσα ἀπ΄ ὅλες αὐτὲς τὶς δυσκολίες μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀγάπησε. Κι εἶμαι πραγματικὰ βέβαιος πὼς οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἄλλες οὐράνιες δυνάμεις οὔτε παρόντα οὔτε μέλλοντα οὔτε κάτι ἄλλο εἴτε στὸν οὐρανὸ εἴτε στὸν ἅδη οὔτε κανένα ἄλλο δημιούργημα θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ μᾶς χωρίσουν ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά μας, ὅπως αὐτὴ φανερώθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Λουκ. ιη΄ 10-14)

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολὴν ταύτην· Ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι, ἀλλ' ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Απόδοση:

Εἶπεν ὁ Κύριος αὐτή τήν παραβολή: «Δύο ἄνθρωποι ἀνέβηκαν στό ναό γιά νά προσευχηθοῦν. Ὁ ἕνας ἦταν Φαρισαῖος κι ὁ ἄλλος τελώνης. Ὁ Φαρισαῖος στάθηκε ἐπιδεικτικά κι ἔκανε τήν ἑξῆς προσευχή σχετικά μέ τόν ἑαυτό του: «Θεέ μου, σ΄ εὐχαριστῶ πού ἐγώ δέν εἶμαι σάν τούς ἄλλους ἀνθρώπους ἅρπαγας, ἄδικος, μοιχός, ἤ καί σάν αὐτόν ἐδῶ τόν τελώνη. Ἐγώ νηστεύω δυό φορές τήν ἑβδομάδα καί δίνω στό ναό τό δέκατο ἀπ΄ ὅλα τά εἰσοδήματά μου». Ὁ τελώνης, ἀντίθετα, στεκόταν πολύ πίσω καί δέν τολμοῦσε οὔτε τά μάτια του νά σηκώσει στόν οὐρανό. Χτυποῦσε τό στῆθος του καί ἔλεγε: «Θεέ μου, σπλαχνίσου με τόν ἁμαρτωλό». Σᾶς βεβαιώνω πώς αὐτός ἔφυγε γιά τό σπίτι του ἀθῶος καί συμφιλιωμένος μέ τό Θεό, ἐνῶ ὁ ἄλλος ὄχι· γιατί ὅποιος ὑψώνει τόν ἑαυτό του θά ταπεινωθεῖ, κι ὅποιος τόν ταπεινώνει θά ὑψωθεῖ».

Διαβάστε περισσότερα

Τρεις Ιεράρχες: Οι μελίρρυτοι ποταμοί της Σοφίας και πρωτοπόροι του παγκόσμιου πολιτισμού.

του Θεολόγου Λάμπρου Κ. Σκόντζου

Στις 30 Ιανουαρίου η Εκκλησία μας έχει ορίσει να εορτάζεται από κοινού η μνήμη των Αγίων Τριών Ιεραρχών, των Μ. Βασιλείου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου Χρυσοστόμου και η Πολιτεία να τους τιμά ως προστάτες της παιδείας, της επιστήμης και του πολιτισμού, διότι οι ίδιοι ενσάρκωσαν αυτά τα αγαθά και έγιναν φορείς μιας πρωτόγνωρης πνευματικότητας, ξέχωρη από αυτή που γνώριζε και βίωνε ο προχριστιανικός κόσμος, καρπός της επενέργειας του Αγίου Πνεύματος, η οποία μεταποιεί και μεταμορφώνει τον κόσμο, φορεί ενός νέου πολιτισμικού ιδεώδους, του ελληνοχριστιανικού.

Η μνήμη τους μας θυμίζει την μεγαλύτερη σύζευξη της ιστορίας, την ένωση του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό, σε ένα πια αδιαίρετο σώμα, γενόμενο ο καταλύτης της ανθρωπότητας. Αν αυτή τη στιγμή υπάρχει παγκόσμιος πολιτισμός, αν υπάρχει ανθρωπιστική παιδεία, αν υπάρχουν αξίες και ιδανικά, αν μπορεί να διακριθεί και να διαφοροποιηθεί ο πολιτισμός από την βαρβαρότητα, οφείλεται στη μεγάλη σύζευξη Χριστιανισμού και Ελληνισμού, την οποία πραγματοποίησαν με επιτυχία οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, με πρωτοπόρους τους Τρείς Ιεράρχες.

Την καθιέρωση της εορτής τους οδήγησε μια ιδιότυπη «έριδα» τον 11ο μ. Χ. αιώνα. Οι ιερές μορφές τους «δίχαζαν» πολλούς πιστούς, όσον αφορά ποιος από τους τρεις Ιεράρχες υπήρξε ο πιο σπουδαίος. Τέτοια ήταν η επίδραση των μεγάλων αυτών προσωπικοτήτων στη συνείδηση των πιστών, επτά αιώνες μετά! Τέλος σε αυτή την «ιερή διαμάχη» έβαλε ο φωτισμένος επίσκοπος Ευχαϊτών (Μ. Ασίας) Ιωάννης Μαυρόπους (990-1070), καθιερώνοντας κοινό εορτασμό της μνήμης τους. Στην πατρίδα μας ορίστηκαν ως προστάτες της Παιδείας, των γραμμάτων, των τεχνών και του πολιτισμού το 1843. Έτσι από τότε στην ιερή κοινή μνήμη τους (30 Ιανουαρίου) μαζί με αυτούς τιμώνται τα γράμματα και εορτάζουν οι παράγοντες της παιδείας, διδάσκοντες και διδασκόμενοι.

Οι υπέροχες φωτεινές αυτές προσωπικότητες αποτελούν την πιο ηχηρή απάντηση σε όσους, είτε από άγνοια, είτε από σκόπιμη εμπάθεια, συκοφαντούν τον Χριστιανισμό ως δήθεν σκοταδιστικό σύστημα, το οποίο «κατάστρεψε τον αρχαίο πολιτισμό» και «οδήγησε την ανθρωπότητα στο σκοτεινό μεσαίωνα». Οι Τρεις Ιεράρχες, και το σύνολο σχεδόν των Πατέρων της Εκκλησίας μας, υπήρξαν φορείς υψηλής μορφωτικής στάθμης. Ο Μέγας Βασίλειος κατείχε όλη σχεδόν τη γνώση της εποχής του, ήταν θεολόγος, φιλόλογος, ιατρός, γεωμέτρης, φυσιοδίφης, νομικός, ρήτορας, μουσικός, κλπ. Ο Γρηγόριος υπήρξε μέγας θεολόγος, απαράμιλλος ποιητής αρχαϊκών στίχων, ρήτορας και φιλόσοφος. Χάρις στην κολοσσιαία μόρφωσή του διετέλεσε και καθηγητής των ονομαστών φιλοσοφικών σχολών των Αθηνών! Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπήρξε ονομαστός ρήτορας, νομικός, θεολόγος, άριστος φιλόλογος και απαράμιλλος χειριστής του λόγου, γι' αυτό ονομάστηκε και Χρυσόστομος. Ο ονομαστός εθνικός δάσκαλός του Λιβάνιος είχε πει με πίκρα πως τον υπέροχο αυτό μαθητή του τον κέρδισε ο Χριστιανισμός και έτσι ο εθνισμός έχασε μια σπάνια πνευματική προσωπικότητα!

Η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος που έζησαν ήταν εποχή μεταβατική, έντονων πνευματικών συγκρούσεων. Ο αρχαίος κόσμος έδυε κάτω από την ιστορική αναγκαιότητα και μια νέα πραγματικότητα έπαιρνε τη θέση του στο πνευματικό στερέωμα, ο Χριστιανισμός. Ένας πεπαλαιωμένος και σεσαθρωμένος κόσμος έσβηνε οριστικά, φορτωμένος με τα πτωτικά βάρη της προχριστιανικής αρχαιότητας, με τις

φρικαλεότητες, με τις εχθρότητες των ανθρώπων, με την σκοτοδίνη των ειδωλολατρικών πίστεων και των φοβερών πρακτικών των δεισιδαιμονιών και ένας νέος, εύρωστος, ελπιδοφόρος, ανθρώπινος κόσμος ανέτειλε. Ο φωτοφόρος κόσμος της χριστιανικής κοινωνίας, έρχεται να καλύψει το αβυσσαλέο κενό, που άφηνε πίσω του ο θνήσκων εθνισμός να ανοικοδομήσει τα πνευματικά και κοινωνικά συντρίμμια, που άφηνε πίσω του η οριστική δύση εκείνου.

Θεμελιωτές αυτού του νέου κόσμου υπήρξαν οι θεοφόροι και θεοφώτιστοι Πατέρες της Εκκλησίας και ειδικά οι Έλληνες Πατέρες, οι οποίοι είχαν το θείο χάρισμα και την ικανότητα να χαράξουν τη νέα πορεία του κόσμου, να δημιουργήσουν τον νέο πολιτισμό, τον ελληνοχριστιανικό, την βάση του κατοπινού παγκόσμιου πολιτισμού, ο οποίος επιβιώνει ως τα σήμερα. Αυτοί οι θεούμενοι άνδρες κατόρθωσαν να αντλήσουν ό, τι καλό είχε δημιουργήσει ο αρχαίος προχριστιανικός κόσμος και να το εξαγιάσουν στα νάματα της θείας διδασκαλίας του Χριστού.

Αυτή η μετάβαση δεν έγινε χωρίς συγκρούσεις και τριβές. Ο θνήσκων εθνισμός ανθίστατο με όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει. Θλιβερή είναι η περίπτωση του ψευτορομαντικού αυτοκράτορα Ιουλιανού (361-363), ο οποίος επιχείρησε να νεκραναστήσει τον οριστικά νεκρό αρχαίο κόσμο με την παλιννόστηση της νεκρής και τυμπανιαίας ειδωλολατρικής θρησκείας, χρησιμοποιώντας βία και διωγμούς κατά του Χριστιανισμού, χωρίς φυσικά αποτέλεσμα. Αυτή η απέλπιδα προσπάθεια αποτελεί μια φανερή πτυχή της ταραγμένης εκείνης εποχής.

Οι Πατέρες όμως είδαν την, χωρίς πισωγύρισμα, ροή των ιστορικών πραγμάτων και συνέβαλλαν θετικά στην μεγάλη μετάβαση. Παράλληλα κράτησαν συνετή στάση μπροστά στις βαρβαρότητες του εθνισμού. Είναι χαρακτηριστική η επιστολή του αγίου Γρηγορίου προς τον φίλο του και πρώην συμμαθητή του Ιουλιανό. Προέτρεπε τον φανατικό αυτοκράτορα να μελετήσει καλλίτερα τον ελληνισμό ώστε να διδαχθεί μέσα από αυτόν ότι δεν δικαιολογούνται διωγμοί και κακουργίες στο όνομα αυτού. «Το ελληνίζειν εστί πολυσήμαντον» τόνιζε ο σοφός Ιεράρχης, δηλαδή Ελληνισμός και μονισμός είναι δυο έννοιες απόλυτα ασυμβίβαστες, αποδεικνύοντας στον άλλοτε συμμαθητή και φίλο του, ότι η αλλοπρόσαλλη πολιτική του απέχει παρασάγγας από τον Ελληνισμό, τον οποίο νόμιζε ότι υπηρετούσε και η οποία τον όρισε ως διαχρονικό σύμβολο αιθεροβάμονα, ανεδαφικού και αποτυχημένου ηγεμόνα! Ο γνήσιος Ελληνισμός δεν είναι ένα στατικό μέγεθος, ένας δογματικός μονισμός, αλλά μια διαρκής αναζήτηση του αληθούς και όχι η ταύτισή του με τον χρεωκοπημένο παγανισμό και την επιβολή του δια της βίας.

Οι Τρεις Ιεράρχες, έχοντας τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, δεν έβρισκαν σοβαρά εμπόδια για την ένωση αυτή, διακρίνοντας την κοινή επιδίωξη για την καταξίωση του ανθρωπίνου προσώπου. Κάτι που δε μπόρεσαν να διακρίνουν στην εποχή τους, οι προσκολλημένοι στην ειδωλολατρία εθνικοί φιλόσοφοι και ο αποστάτης αυτοκράτορας Ιουλιανός. Μπορούσαν να υπερβούν την εποχή τους και να δουν το μέλλον του κόσμου και τον παγκόσμιο πολιτισμό να θεμελιώνεται πάνω στην ένωση του Χριστιανισμού και του Ελληνισμού, κάτι που δεν είχε την ικανότητα να δει ο αιθεροβάμων και ανεδαφικός Ιουλιανός. αποδεικνυόμενος ότι είχε απίστευτα κοντόφθαλμη αντίληψη για την πορεία του κόσμου. Ο θρησκομανής και αποτυχημένος θηριώδης αυτοκράτορας αγνόησε την σοφή συμβουλή του παλιού συμμαθητή και φίλου του, συνεχίζοντας την αλλοπρόσαλλη τακτική του, οδηγούμενος ο ίδιος σε οικτρή αποτυχία και σε προσωπική καταστροφή, βάζοντας την ταφόπετρα στον παρηκμασμένο παγανισμό! Η ιστορία αποφάνθηκε: τον μεν ονειροπαρμένο παγανιστή αυτοκράτορα τον έθεσε στο ιστορικό περιθώριο, όπως και όσους δε μπορούσαν να αποκόψουν τον ολέθριο ομφάλιο λώρο με το σκοτεινό ειδωλολατρικό παρελθόν. Τον «καταδίκασε» εσαεί ως αποστάτη και αποτυχημένο,

αντίθετα δικαίωσε τους Έλληνες Πατέρες, αναδεικνύοντας αυτούς ως ύψιστες πνευματικές προσωπικότητες, τους οποίους σεμνύνονται οι αιώνες!

Ο πολιτισμός και η παιδείας μας είναι απόλυτα θεμελιωμένα στην ελληνορθόδοξη παράδοσή μας. Αυτή είναι μια αναντίρρητη αλήθεια, την οποία επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο η παγκόσμια ιστορία. Ο ένσαρκος Λόγος του Θεού, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ήλθε στον κόσμο για να βγάλει τον πεσόντα άνθρωπο από τη χοάνη των τρομερών αδιεξόδων, που είχε δημιουργήσει το μοιραίο γεγονός της πτώσεως. Να τον λυτρώσει από τη φθορά και το θάνατο. Να τον φωτίσει να ξαναβρεί το δρόμο της αξιολογικής του πορείας, το δρόμο του αγιασμού και της κατά χάριν θεώσεώς του.

Ο «Σπερματικός Λόγος», η δράση του Άσαρκου Λόγου στα έθνη, πριν την Ενανθρώπισή Του, λύανε και προετοίμασε την ανθρωπότητα να δεχτεί το σωτήριο μήνυμα του Χριστού. Κύριος αποδέκτης και εκφραστής του «Σπερματικού Λόγου» υπήρξε ο Ελληνισμός, ο οποίος λειτούργησε ως προπομπός του Χριστιανισμού. Η μεγάλες αξίες που καλλιέργησαν οι σοφοί πρόγονοί μας, αφού καθαρίστηκαν από κάθε σαθρό στοιχείο, συναντήθηκαν με το ευαγγελικό μήνυμα και αποτέλεσαν την πιο υπέροχη πνευματική ένωση της ιστορίας. Ο θείος και σωτήριος λόγος του Ευαγγελίου βρήκε στον Ελληνισμό την καλλίτερη έκφρασή του. Η γλώσσα, η φιλοσοφία, η τέχνη, η αναζήτηση του αληθούς και του ωραίου, έγιναν τα πολύτιμα μέσα για να κατανοηθεί και να βιωθεί το μήνυμα του Χριστού από τον διψασμένο άνθρωπο των πρωτοχριστιανικών χρόνων.

Οι άγιοι Τρεις Ιεράρχες, όπως και το σύνολο των Πατέρων της Εκκλησίας, πρωτοστάτησαν σε αυτή τη μεγάλη πνευματική ένωση. Άλλωστε, όπως προαναφέραμε, οι ίδιοι υπήρξαν Έλληνες στην καταγωγή και εραστές και μύστες της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού, κατανοώντας την ανάγκη της συνάντησης Χριστιανισμού και Ελληνισμού, ως ιστορική αναγκαιότητα, ως ιστορική νομοτέλεια. Σε αντίθεση με τους αλλοπρόσαλλους λόγιους εθνικούς της εποχής τους, οι οποίοι μάχονταν αυτή την ένωση, ετούτοι, ετούτοι προσέφεραν ανεκτίμητη υπηρεσία προς τον θνήσκοντα Ελληνισμό, ενώνοντάς τον με τον εύρωστο Χριστιανισμό!

Με τις επιλογές τους οι Τρείς μεγάλοι Ιεράρχες, διέσωσαν την γνήσια αρχαία κληρονομιά, ό, τι καλό είχε δημιουργήσει ο προχριστιανικός ελληνικός πολιτισμός, και της έδωσαν νόημα στην Εκκλησία του Χριστού. Έβαλαν τα θεμέλια του μεγάλου παγκόσμιου πολιτισμού, ο οποίος έχει ως αντικείμενο τον άνθρωπο, όχι ως αριθμητική μονάδα, αλλά ως εικόνα και ομοίωση του Θεού. Αυτές οι μεγάλες προσωπικότητες είναι οι πρωτεργάτες του πνεύματος, της επιστήμης και της προόδου, διότι αν δεν τους είχε τάξει η Θεία Πρόνοια να ζήσουν και να δράσουν στη συγκεκριμένη ιστορική εποχή, την κρισιμότερη για την πορεία της ανθρωπότητας, δε

μπορούμε να φανταστούμε πως θα ήταν η εξέλιξη του κόσμου. Ένα είναι σίγουρο, πως αν είχαν επικρατήσει οι αντιλήψεις του Ιουλιανού και των σκληροπυρηνικών ειδωλολατρών η μορφή και η πορεία του κόσμου θα ήταν ολέθρια. Γι’ αυτό η Αγία μας Εκκλησία και μαζί της όλοι οι παράγοντες της παιδείας και του πολιτισμού τιμούν την ιερή μνήμη των Τριών Ιεραρχών. Δίκαια τους ανατέθηκε η προστασία της παιδείας.

Κάποιοι ανιστόρητοι και ημιμαθείς χριστιανομάχοι, αρνούνται να τιμήσουν τους μεγάλους αυτούς άνδρες, και το χειρότερο: πασχίζουν να μειώσουν την αξία τους, να τους συκοφαντήσουν, (άκουσον, άκουσον), ως «σκοταδιστές» και ως «ανθέλληνες», αυτούς που συνεχίζουν να φωτίζουν την ανθρωπότητα δεκαεπτά αιώνες μετά, τους πραγματικούς διασώστες του ελληνικού πολιτισμού! Είναι οι νέοι «Ιουλιανοί», οι αρχαίοι κοντόφθαλμοι «λόγιοι», οι οποίοι δεν διέθεταν την σπάνια διορατικότητα

εκείνων, να δουν την ανεπίστρεπτη πορεία της ιστορίας. Φυσικά δεν έχουν καμιά πιθανότητα να πείσει ο μικρόνους λόγος τους και φυσικά, το αποτέλεσμα θα είναι η ιστορική τους περιθωριοποίηση, όπως εκείνων, των παλαιών πεπαλαιωμένων!

Οι άγιοι Τρεις Ιεράρχες, οι μεγάλοι αυτοί «φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος», είναι ανάγκη να αποτελούν, για μας τους σύγχρονους χριστιανούς και έλληνες, πνευματικά ορόσημα και φωτεινοί οδοδείκτες στην τραχιά και δύσκολη πορεία της ζωής μας. Η τραγική αποκαλυπτική και εσχατολογική εποχή μας, είναι ανάλογα μεταβατική, σαν και τη δική τους. Τότε η προχριστιανική κοινωνία μεταστοιχειώνονταν σε χριστιανική, ενώ τώρα εκφυλίζεται ραγδαία σε αντιχριστιανική! Ο κίνδυνος να καταρρεύσει ο πολιτισμός και να βυθιστεί ο κόσμος στην βαρβαρότητα είναι μεγάλος. Μοναδική μας ελπίδα η σώζουσα πίστη μας στο Σωτήρα και Λυτρωτή μας Χριστό και η αρωγή των θεοφώτιστων αγίων Πατέρων, των οποίων ο λόγος είναι εσαεί επίκαιρος και ωφέλιμος! Ας είναι λοιπόν, στην ασέληνη σκοτεινή εποχή μας, οι άοκνοι αρωγοί μας και οι σοφοί παιδαγωγοί μας, τόσο, των παραγόντων της παιδείας, όσο, και όλων των σκεπτόμενων ανθρώπων!

Διαβάστε περισσότερα