Μητροπολίτης Πειραιώς: «Ζούμε, λοιπόν, σήμερα το θαύμα που λέγεται Άγιος Νεκτάριος».

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς ιερούργησε σήμερα, Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, αναφέρθηκε στο παράδειγμα ζωής του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, και στα διαχρονικά μηνύματα που αναδύονται από τον βίο, τις δοκιμασίες και την αγιότητά του.

Ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος στην ιδιαίτερη σχέση του Αγίου Νεκταρίου με τον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Πειραιώς, ο οποίος υποδέχθηκε το ιερό του Λείψανο πριν από 106 χρόνια, κατά τη μεταφορά του από την πόλη προς την αγαπημένη του Αίγινα, υπογράμμισε τη μεγάλη ευλογία της παρουσίας του Αγίου στη ζωή της τοπικής Εκκλησίας, σημειώνοντας τα «πολυσήμαντα μηνύματα που μας χαρίζει και πάλι ο Πανάγιος Θεός διά του Αγίου του Νεκταρίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, του οποίου την ιερά μνήμη πανηγυρίζουμε σήμερα, εδώ στον Καθεδρικό Ναό της ναυλόχου Πόλεώς μας».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πορεία του ιερού Λειψάνου του Αγίου, το οποίο, όπως επεσήμανε, παρέμεινε επί σειρά ετών αδιάφθορο, ενώ στη συνέχεια, κατόπιν προσευχής του Αγίου, «έγινε η ευλογία της καταλύσεως του Λειψάνου του, για να διαμοιρασθούν εις τα πέρατα της οικουμένης τα ιερά του Λείψανα, ως κρουνοί ευλογίας, χάριτος και δυνάμεως. Και εν μέσω ημών σήμερον έχομεν ιερό Λείψανο του Αγίου Νεκταρίου».

Αρχικά ανέφερε επιγραμματικά πως ο Άγιος Νεκτάριος, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς, γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης και ακολούθησε από νεαρή ηλικία τον μοναχικό βίο. Χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως, αλλά υπέστη διώξεις και συκοφαντίες, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από την Αίγυπτο. Σημείωσε πως στην Ελλάδα ανέπτυξε σημαντικό ποιμαντικό και συγγραφικό έργο, διετέλεσε Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και τα τελευταία χρόνια της ζωής του εγκαταστάθηκε στην Αίγινα, όπου και εκοιμήθη το 1920.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον μακρύ και επώδυνο δρόμο των δοκιμασιών που αντιμετώπισε ο Άγιος Νεκτάριος, εστιάζοντας στις συκοφαντίες, τις αδικίες και την απόρριψη που υπέστη, ακόμη και από εκκλησιαστικούς παράγοντες, αποκαλώντας τον χαρακτηριστικά «μάρτυρα της συνειδήσεως». Υπενθύμισε ότι ο Άγιος, αφού αναδείχθηκε σε Μητροπολίτη Πενταπόλεως, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον φθόνο και τις κατηγορίες συνεπισκόπων του, γεγονός που οδήγησε στην απομάκρυνσή του από την Αίγυπτο.

Περιγράφοντας την περιπέτεια του Αγίου μετά την απομάκρυνσή του, ο Σεβασμιώτατος τόνισε: «Προκάλεσε τον φθόνο συνεπισκόπων και συγκληρικών του και τον συκοφάντησαν στον Πατριάρχη Σωφρόνιο και εκείνος, ακρίτως φερόμενος, τον εξεδίωξε εκ της Αιγύπτου και ήρθε εδώ πένης, εγκαταλελειμμένος και πτωχός, συκοφαντούμενος και καθυβριζόμενος, και ανέβαινε και κατέβαινε τις αναβαθμίδες του τότε Υπουργείου Εκκλησιαστικών Υποθέσεων για να του δώσουν ικετευτικά μια θέση ιεροκήρυκος».

Ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα και στον τρόπο με τον οποίο ο Άγιος αντιμετώπισε την εχθρότητα και την απαξίωση κατά την άσκηση του ιεραποστολικού του έργου. Όπως επεσήμανε, ακόμη και όταν προσήρχετο για να κηρύξει τον λόγο του Θεού, «είχε προηγηθεί η κακή του φήμη και καθυβρίζετο από τους ακροατάς ως δήθεν ανήθικος και ακατάρτιστος και στασιαστής. Και τα υπέμεινε όλα χωρίς οργή, χωρίς μίσος, χωρίς εμπάθεια, χωρίς εκδίκηση, σαν τον Χριστό επάνω στον Σταυρό του μαρτυρίου». «Είναι ένα πρόσωπο που απέδειξε ότι και το μαρτύριο της συνειδήσεως είναι εφάμιλλο ενώπιον Θεού με το μαρτύριο του αίματος. Και διήλθεν δι’ όλων αυτών των δεινών βασάνων ακέραιος και δυναμικός», συμπλήρωσε.

Αναφερόμενος, ακολούθως, στην πνευματική και θεολογική προσωπικότητα του Αγίου, ο Σεβασμιώτατος έκανε λόγο για τη σπάνια σοφία, τη δύναμη του λόγου και τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση, στοιχεία που αποτυπώνονται στα συγγράμματά του, αλλά και στον ιδιαίτερο γραφικό του χαρακτήρα. Εξέφρασε, μάλιστα, τον θαυμασμό του για το πνευματικό μεγαλείο του Αγίου, ο οποίος, παρά την απόρριψη που γνώρισε από τον κόσμο, αναδείχθηκε σε πρόσωπο μεγάλης δόξας ενώπιον του Θεού. «Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει τη δυνατότητα αυτή. Μένει κανείς, λοιπόν, έκθαμβος μπροστά στο θαύμα που λέγεται Νεκτάριος Κεφαλάς. Εκστασιάζεται από αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος υπέμεινε τόσα πολλά».

Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε και στα γεγονότα που ακολούθησαν την κοίμηση του Αγίου, όταν, ακόμη και μετά την εκδημία του, διατυπώθηκαν αμφισβητήσεις για την ηθική του υπόσταση και επιχειρήθηκε η διερεύνησή της. Ο Σεβασμιώτατος αντιπαρέβαλε την ανθρώπινη κρίση με την κρίση του Θεού, η οποία τελικά δικαίωσε και δόξασε τον Άγιο, αναδεικνύοντας το βαθύτερο μήνυμα της ζωής του, υπογραμμίζοντας παράλληλα με έμφαση πως «η κρίση του Θεού είναι αυτή που θα πρέπει να επιδιώκουμε. Δεν έχουμε ανάγκη το τι θα πει ο κόσμος. Ας πει ό,τι θέλει, αρκεί η συνείδησή μας να μαρτυρεί την αλήθειά μας και αρκεί ο Θεός να επιδοκιμάζει την πορεία του βίου μας».

«Ζούμε, λοιπόν, σήμερα το θαύμα που λέγεται Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος του 20ού αιώνα, ο ταπεινός, ο ήσυχος, ο πράος, ο ευγενής, ο φιλόστοργος, που ανεδείχθη ως πατέρας πάντων, ιδία στη Ριζάρειο Σχολή, όπου διετέλεσε ο αρτιότερος και αξιότερος Διευθυντής που πέρασε ποτέ από το παιδαγωγικό μας σύστημα. Ο αγνός, ο ταπεινός, ο ησύχιος και εν ταυτώ δυναμικός και έμπονος αγαπών τον Θεόν», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας τη βαθιά ευλάβεια του Αγίου προς την Υπεραγία Θεοτόκο, καθώς και στους ύμνους που συνέθεσε προς τιμήν της και τονίζοντας ότι η αγάπη και η αφοσίωσή του στην Παναγία αποτελούσαν αναπόσπαστο στοιχείο της πνευματικής του ζωής. «Για αυτό και ο Θεός τον αγίασε, για αυτό και τον εδόξασε, για αυτό και τον προσέφερε σε εμάς ως ίνδαλμα και ως μετάρσιο και ως πρότυπο ζωής και πορείας. Διότι ο Άγιος Νεκτάριος έζησε τον περασμένο αιώνα, είναι δικός μας, συγκαιρινός σχεδόν, και βίωσε όλα όσα και εμείς καλούμεθα να βιώσουμε: την απόρριψη από τους ανθρώπους, την προδοσία, την αστοργία, την εχθρότητα, το μίσος, την αντιπαλότητα, όλα αυτά που είναι στον χύδην κοινό μας βίο», είπε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος συνέδεσε τις δοκιμασίες του Αγίου με τις δυσκολίες της καθημερινής ανθρώπινης ζωής, επισημαίνοντας ότι η απόρριψη, η προδοσία, η αστοργία, η εχθρότητα, το μίσος και η αντιπαλότητα αποτελούν καταστάσεις που συναντώνται και στον σύγχρονο κόσμο. Απέναντι σε αυτές, προέβαλε ως μοναδική οδό την μίμηση του παραδείγματος του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος δεν μίσησε τους διώκτες του, αλλά ακολούθησε πιστά την ευαγγελική εντολή της αγάπης προς τους εχθρούς.

«Καλούμεθα να πάρουμε παράδειγμα από τον ιερό Νεκτάριο, να εμπνευστούμε από τον ταπεινό ιεράρχη, από τον έμπονο μάρτυρα της συνειδήσεως, από τον άνθρωπο που δεν μίσησε τους εχθρούς του, που εξομοιώθηκε με τον Θεό, ακολουθώντας το θείο πρόσταγμα: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών”», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος και χαρακτηρίζοντας τον Επίσκοπο Πενταπόλεως Νεκτάριο ως «δικό μας Άγιο», τόνισε πως ο Άγιος, τον οποίο οι άνθρωποι κάποτε απέρριψαν, αποτελεί σήμερα ζωντανή μαρτυρία ότι ο τελικός λόγος ανήκει πάντοτε στον Θεό και ότι οι δικές Του κρίσεις είναι εκείνες που έχουν πραγματική αξία.

«Εύχομαι ειλικρινώς το παράδειγμά του, η θυσία του, η αγάπη του, η ανεπανάληπτη αοργησία του και επιείκειά του να εμπνέει και τη δική μας πορεία και να μας χαρίζει την επίγνωση ότι Άγιοι μπορούμε να αποβούμε όλοι μας, αρκεί να το θελήσουμε, ενοπτριζόμενοι τη θεία ζωή του Κυρίου μας και των Αγίων Του, όπως του ιερού Νεκταρίου», είπε καταλήγοντας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Άγιος Νεκτάριος: Ο πολύπαθος Θαυματουργός Επίσκοπος.

του Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού

Ουδέποτε έλειψαν από την Εκκλησία μας οι άγιοι και αυτό είναι το μόνιμο θαύμα στη δισχιλιόχρονη ιστορική Της πορεία. Οι άγιοι, άνδρες και γυναίκες, είναι τα ορατά σημεία της λυτρωτικής ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο αναγεννά τους ανθρώπους και τους καθιστά θεοειδείς υπάρξεις, εικόνες καθαρές του Τριαδικού Θεού, κατά χάριν θεουμένους.

Μια τέτοια καθαρή εικόνα του Θεού και αγιασμένος άνθρωπος υπήρξε και ο νεοφανής άγιος Νεκτάριος ο θαυματουργός. Γεννήθηκε το 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης από πολυμελή και ευσεβή οικογένεια. Ονομάζονταν Αναστάσιος Κεφαλάς. Εξ αιτίας της φτώχειας, σε ηλικία 13 ετών βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη για εργασία. Εργαζόταν σε συσκευαστήριο καπνού, όπου ο εργοδότης του τον εκμεταλλεύονταν και τον ξυλοκοπούσε. Αυτός υπόμεινε τις προσβολές χωρίς διαμαρτυρίες. Μάλιστα στις συσκευασίες του καπνού φρόντιζε να βάζει χαρτάκια με ρητά από το Ευαγγέλιο. Κάποια μέρα που τον ξυλοκοπούσε ο εργοδότης του τον είδε ένας έμπορος, το λυπήθηκε και τον πήρε στο επιπλοποιείο του. Του άφησε χρόνο ελεύθερο να πηγαίνει στο σχολείο και στην Εκκλησία. Εργάστηκε στον καλό εκείνο εργοδότη επτά χρόνια και τέλειωσε το σχολείο.

Σε ηλικία είκοσι ετών πήγε στη Χίο να εργαστεί ως δάσκαλος για δέκα χρόνια. Εκεί αποφάσισε να γίνει μοναχός. Στα 1877 χειροτονήθηκε διάκονος και πήρε το όνομα Νεκτάριος. Τον ίδιο χρόνο ήρθε στην Αθήνα για τη συνέχιση των σπουδών του. Κατόπιν βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια να υπηρετήσει κοντά στον Πατριάρχη Σωφρόνιο, ο οποίος εντυπωσιάσθηκε από την προσωπικότητα του νεαρού διακόνου. Τον έστειλε ξανά στην Αθήνα να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Νεκτάριος διέπρεψε και πρώτευσε. Το 1885 αναχώρησε ξανά για την Αλεξάνδρεια, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και του ανατέθηκαν καθήκοντα πατριαρχικού γραμματέα και ιεροκήρυκα, ο οποίος αναδείχτηκε δεινός ρήτορας. Το 1889 εκλέχτηκε επίσκοπος Πενταπόλεως Λιβύης.

Η ραγδαία άνοδος και η μεγάλη ποιμαντική και κοινωνική δράση του Νεκταρίου θορύβησε τους άλλους επισκόπους, οι οποίοι τον θεώρησαν απειλή για τις φιλοδοξίες τους να διαδεχτούν τον υπέργηρο Σωφρόνιο στο θρόνο του. Διέδωσαν φρικτές συκοφαντίες εναντίον, φροντίζοντας να φτάσουν ως τον Πατριάρχη. Παύτηκε από τα καθήκοντά του χωρίς απολογία. Συγχωρώντας τους συκοφάντες του, αναχώρησε για την Αθήνα. Αλλά και εκεί δε βρήκε ηρεμία, διότι φρόντισαν να φτάσουν ως εκεί οι συκοφαντίες τους, ώστε να μη γίνεται πουθενά δεκτός για εργασία. Του παρακρατούσαν επίσης και τους μισθούς του και ως εκ τούτου βίωνε έσχατη πενία! Δε μπορούσε να πληρώνει το ενοίκιο ενός μικρού δωματίου και δεν είχε χρήματα να τραφεί! Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών, παρά τη συμπάθεια προς αυτόν, αδυνατούσε να τον βοηθήσει, λόγω των πιέσεων που δέχονταν από τους συκοφάντες του.

Ύστερα από καιρό κατόρθωσε να διοριστεί ιεροκήρυκας στη Χαλκίδα, αλλά οι άσπονδοι εχθροί του, έστελναν ανθρώπους να τον αποδοκιμάζουν κάτω από τον άμβωνα!

Το 1891, δύο χρόνια μετά, η μία μετά οι συκοφαντίες εναντίον του κατέρρευσαν, αποκαλύφτηκαν οι ραδιούργοι συκοφάντες του και απαλλάχτηκε από όλες τις κατηγορίες. Ο επίσκοπος Χαλκίδος και ο λαός της περιοχής πληροφορήθηκαν με ανακούφιση την είδηση και άρχισαν να αποθεώνουν τον ιεροκήρυκά τους. Κήρυττε πια ελεύθερος από τα στίγματα του παρελθόντος. Η φήμη του ξεπέρασε την Εύβοια και έφτασε στην Αθήνα.

Το 1894 διορίστηκε διευθυντής της Ριζαρίου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα. Το έργο του στην ονομαστή σχολή υπήρξε μεγάλο και πρωτοπόρο. Κυρίως

επικεντρώθηκε στον ορθόδοξο τρόπο σκέψης, διότι είναι η εποχή που η δυτική θεολογία διεισδύει επικίνδυνα στον ελληνικό χώρο. Επιδεικνύει απίστευτα δείγματα λαμπρού παραδείγματος στους σπουδαστές και στους εργαζομένους. Εργαζόταν, δίδασκε, μελετούσε, έγραφε και προσευχόταν ώρες ατέλειωτες. Οι σπουδαστές και οι εργαζόμενοι τον υπεραγαπούσαν. Η δράση του εκτείνονταν και εκτός της σχολής. Χιλιάδες άνθρωποι ευεργετούνταν ποικιλότροπα από αυτόν. Υπηρέτησε στη σχολή 14 έτη, ως το 1908, όπου και παραιτήθηκε για λόγους υγείας.

Αποσύρθηκε στην Αίγινα, σε ένα εγκαταλειμμένο μοναστήρι στη θέση Ξάντο, με τέσσερις γυναίκες – πνευματικά του παιδιά από την Αθήνα. Εκεί με άσκηση, προσευχή και νηστεία ικανοποιεί την παλιά του επιθυμία να ζήσει ως μοναχός. Ταυτόχρονα αρχίζουν τα σημάδια της αγιότητάς του. Θεράπευσε έναν ντόπιο δαιμονισμένο και με τις δεήσεις του έβρεξε, ύστερα από τρία χρόνια ανομβρίας στο νησί. Η φήμη του μεγάλωνε, πλήθη από όλη την Ελλάδα έτρεχαν στην Αίγινα. Με την προσωπική του εργασία μεγάλωσε τους χώρους της Μονής και παράλληλα φρόντισε για τη νομική αναγνώρισή της. Όμως ο τότε μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος αρνούνταν να την αναγνωρίσει και δεν αναγνωρίστηκε όσο ζούσε ο Νεκτάριος. Αλλά έρχεται και νέα δοκιμασία για το Νεκτάριο. Μητέρα μιας από τις μοναχές τον κατηγόρησε για ανηθικότητα. Ευτυχώς κατάρρευσε και αυτή η συκοφαντία.

Η υγεία του όμως επιδεινώνονταν συνεχώς. Οι περιπέτειες της πολυκύμαντης ζωής του του επιφύλασσαν ένα επίπονο τέλος της ζωής του. Το 1920 εισήχθη στο Αρεταίειο νοσοκομείο Αθηνών όπου διαγνώστηκε καρκίνος του προστάτη. Κοιμήθηκε, λίγες ημέρες μετά, στις 9 Νοεμβρίου.

Η αγιότητά του δεν άργησε να φανεί. Το τίμιο σκήνωμά του έμεινε άφθορο για 30 χρόνια, παρά τις 3 εκταφές του. Άπειρα θαύματα άρχισαν να επιτελούνται και συνεχίζουν ως τα σήμερα στο όνομά του. Στις 20 Απριλίου του 1961 έγινε η αγιοκατάταξή του και ορίστηκε η μνήμη του να εορτάζεται την ημέρα της οσιακής του κοίμησης, στις 9 Νοεμβρίου.

Ο πολύπαθος άγιος Νεκτάριος, διακρίνεται και ως ένας από τους μεγαλύτερους εκκλησιαστικούς συγγραφείς και θεολόγους των νεωτέρων χρόνων. Τα έργα του αποπνέουν άρωμα Ορθοδοξίας και αγιότητας, τα οποία συνέγραφε ταυτόχρονα με τους άδικους διωγμούς, τις θλίψεις και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε! Το μελάνι με το οποίο είναι γραμμένα είναι ανακατεμένο με τα δάκρυα του άδικου πάθους του ολόκληρης της ζωής του!

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αγγελικός πνευματικός κόσμος του Θεού

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού 

Η Θεία Δημιουργία διακρίνεται στην άυλη, την αόρατη και πνευματική και στην ορατή υλική. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι άυλες αγγελικές δυνάμεις. Πρόκειται, σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, για αναρίθμητες πνευματικές οντότητες τις οποίες δημιούργησε ο Θεός πριν την υλική δημιουργία (Ιώβ.38,7). Η φύση των αγγέλων, όπως αναφέρεται στην Αγία Γραφή, είναι λίγο ανώτερη από τη φύση των ανθρώπων, ως πνευματικά όντα στερούνται διάκρισης γένους (Ματθ.22,30) και είναι κατά χάριν αθάνατοι. Άγγελος σημαίνει απεσταλμένος ή αγγελιοφόρος, διότι οι άγγελοι είναι επιφορτισμένοι να διαμηνύουν στους ανθρώπους τη βουλή και το θέλημα του Θεού.

Σκοπός της δημιουργίας τους, όπως και όλων των άλλων νοημόνων όντων, είναι να γίνουν και αυτοί μέτοχοι της θείας μακαριότητας. Ο Θεός της αγάπης θέλησε με τον τρόπο αυτό άγγελοι και άνθρωποι να γίνουν κατά χάριν θεοί. Πλημμυρισμένοι οι άγγελοι από τη μετοχή τους στη θεία μακαριότητα δοξολογούν αέναα τον Δημιουργό τους, ως έκφραση υπέρτατης ευγνωμοσύνης. Ψάλλουν ασίγαστα τον τρισάγιο ύμνο «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Αυτού», όπως είδε σε μεγαλειώδες όραμά του ο προφήτης Ησαΐας (6,2). Σημαντικό έργο επιτέλεσαν και επιτελούν οι άγγελοι στο έργο της εν Χριστώ σωτηρίας μας, καθ’ ότι είναι «λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Εβρ.1,14), σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο.

Οι άγγελοι στον ουρανό, δηλαδή στον πνευματικό κόσμο, είναι ανυπολόγιστοι, ως προς τον αριθμό τους, «ήν ο αριθμός αυτών μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων» (Αποκ.5,11), σύμφωνα με τον ιερό συγγραφέα της Αποκάλυψης και αποτελούν εννέα τάξεις – τάγματα, ανάλογα με το έργο και τη διακονία που επιτελούν, ήτοι: Σεραφείμ, Σερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες, Αρχές, Αρχάγγελοι, Άγγελοι.

Αρχικά τα αγγελικά τάγματα ήταν δέκα, αλλά ένα από αυτά, το τάγμα του κορυφαίου αρχαγγέλου Εωσφόρου, στασίασε κατά του Θεού. Ο αρχηγός του, κυριευμένος από εγωισμό και αρχομανία, θέλησε να στήσει το θρόνο του δίπλα από το θρόνο του Δημιουργού του Θεού, να γίνει «όμοιος τω Υψίστω» (Ησ.14,14) και να λατρεύεται ως Θεός. Πάραυτα κατακρημνίστηκε στη σκοτεινή άβυσσο, μαζί με όσους αγγέλους είχαν συμμαχήσει μαζί του, αποτελώντας μια καινούργια πνευματική ομάδα άυλων υπάρξεων, «του διαβόλου και των αγγέλων αυτού» (Ματθ.25,41), των οποίων η φύση διαστράφηκε στο κακό. Έγιναν διάβολοι, εφευρέτες και φορείς του κακού, έχοντας πλέον ως έργο τους να αντιστρατεύονται το Θεό και να καταστρέφουν τα έργα Του. Το πλέον μισητό πλάσμα κατ’ αυτούς είναι ο άνθρωπος, ως το εκλεκτότερο δημιούργημα του Θεού. Ο διάβολος τον παρέσυρε στην αμαρτία και στο κακό, αυτός πασχίζει να τον καταστρέψει.

Εκτός από το όνομα του εκπεσόντος Εωσφόρου, αναφέρονται και τα ονόματα άλλων τριών κορυφαίων αγγέλων, του Μιχαήλ, του Γαβριήλ και του Ραφαήλ, τους οποίους η Αγία Γραφή ονομάζει Αρχαγγέλους, ή Αγγέλους Κυρίου, Αρχιστράτηγους των Αγγελικών Δυνάμεων και Ταξιάρχες.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ αναφέρεται ως ο κορυφαίος άγγελος του Θεού και ο πλέον κραταιός. Το όνομά του σημαίνει: «Ποιος είναι δυνατός σαν το Θεό». Είναι ο πιο ένδοξος Ταξιάρχης των άυλων Αγγελικών Δυνάμεων και η παρουσία του συνδέεται με κορυφαία γεγονότα στην ιστορία του κόσμου και της σωτηρίας μας. Είναι ο Μέγας εκείνος Αρχάγγελος, ο οποίος φώναξε το «Στώμεν καλώς», στην απέραντη στρατιά των αγγέλων, κατά την πτώση του Εωσφόρου, προτρέποντάς τους

να μείνουν σταθεροί και αγαθοί, στην υπηρεσία του Θεού. Παρουσιάζεται πολλές φορές στην Αγία Γραφή, ως απεσταλμένος του Θεού. Παρουσιάστηκε στον Αβραάμ, κατά τη θυσία του Ισαάκ, στον Λωτ, σώζοντας αυτόν και την οικογένειά του κατά την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομμόρων. Αυτός προπορεύονταν κατά την έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και αργότερα παρουσιάστηκε στον Ιησού του Ναυή, καθώς και στον εθνικό μάντη Βαλαάμ.

Αλλά και στην ιστορία της Εκκλησίας μας παρουσιάστηκε πολλές φορές ποιώντας εξαίσια θαύματα. Το πιο γνωστό απ’ όλα είναι το εν Χώναις θαύμα, στις Κολοσσές της Φρυγίας προστάτεψε τους Χριστιανούς από την εκτροπή ορμητικού ποταμού, που έστρεψαν οι ειδωλολάτρες κατά της πόλεως. Ο Μέγας Αρχάγγελος άνοιξε τεράστιο χάσμα στη γη, το οποίο κατάπιε τον φονικό ποταμό!

Ο έτερος Μέγας Αρχάγγελος είναι ο Ταξιάρχης Γαβριήλ. Το όνομά του σημαίνει «άνθρωπος Θεού». Αναφέρεται και αυτός πάμπολλες φορές στην Αγία Γραφή ως διαμηνυτής του θελήματος του Θεού στους ανθρώπους. Στην Παλαιά Διαθήκη αυτός παρουσιάστηκε ως εξηγητής του ονείρου του Δανιήλ (Δαν.8,16). Αυτός φανέρωσε στον ίδιο προφήτη ότι μετά από τετρακόσια ενενήντα επτά χρόνια θα έρθει ο Μεσσίας (Δαν.9,21-25). Αλλά κυρίως ο Γαβριήλ έδρασε στην Καινή Διαθήκη. Αυτός πληροφόρησε τον Ζαχαρία για τη γέννηση του Ιωάννου Προδρόμου. Αυτός έφερε τη χαρμόσυνη είδηση στην Παρθένο Μαρία για την ενανθρώπηση του Σωτήρα του κόσμου. Αυτός απότρεψε τον Ιωσήφ να μην παρατήσει την Θεοτόκο, όταν έμαθε ότι ήταν έγκυος. Αυτός προειδοποίησε την Αγία Οικογένεια να φύγει στην Αίγυπτο. Αυτός κύλισε το λίθο του μνήματος και έφερε το μήνυμα της Αναστάσεως στις Μυροφόρες.

Ο τρίτος Αρχάγγελος ο Ραφαήλ αναφέρεται μόνο στην Παλαιά Διαθήκη, ως βοηθός και συνοδός του δίκαιου Τωβία (Τωβίτ12,15) και το όνομά του σημαίνει: «Ο Θεός θεραπεύει».

Πίστη της Εκκλησίας μας είναι ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το φύλακα άγγελό του, ο οποίος, ως στοργικός αδελφός μας προστατεύει μέρα και νύκτα από τους κινδύνους που μας περιβάλλουν και από τις παγίδες του πονηρού. Οι άγιοι άγγελοι θα είναι παρόντες κατά τη μεγάλη Κρίση (Ματθ.25,31), πλαισιώνοντας τη δόξα του Χριστού και αδιάψευστοι μάρτυρες της δίκαιης κρίσης Του. Η Εκκλησία μας τιμά τους αγίους αγγέλους, αφιερώνοντάς τους την πρώτη ημέρα της εβδομάδος τη Δευτέρα. Τιμά δε ιδιαιτέρως τους Αρχαγγέλους στις 8 Νοεμβρίου.

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Μέσα στην πορεία του κόσμου είστε οι φωτεινοί σηματοδότες της Ιερωσύνης» – Σύναξη Πρεσβυτερών στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Εόρτιο βραδινό με σκοπό η Ι. Μητρόπολη Πειραιώς να εκφράσει στις Πρεσβυτέρες της τοπικής μας Εκκλησίας βαθιά ευγνωμοσύνη για το μεγάλο έργο που προσφέρουν στην Αγία μας Εκκλησία διοργανώθηκε χθες Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026, στο Συνεδριακό Κέντρο του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Τον Σεβασμιώτατο πλαισίωναν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και ο Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της τοπικής μας Εκκλησίας.

Στο εισαγωγικό καλωσόρισμά του ο Σεβασμιώτατος, δοξολογώντας τον Πανάγιο Θεό, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στον ιδιαίτερο ρόλο της Πρεσβυτέρας στην ιερατική οικογένεια, στη συμβολή της στη διακονία του ιερέως, αλλά και στις θυσίες που συνεπάγεται η κοινή πορεία της ιερατικής συζυγίας, υπογραμμίζοντας την σημασία της πνευματικής ενότητας και της κοινής μαρτυρίας του Ευαγγελίου μέσα από την ζωή της ιερατικής οικογένειας.

Εκφράζοντας για μία ακόμη φορά την Δοξολογία του προς τον Πανάγιο Θεό μας για αυτή την «συνάντηση συμπνευματισμού και ανταλλαγής απόψεων και θεμάτων», τόνισε ότι οι Πρεσβυτέρες, με την αγάπη, την στοργή και την προσωπική τους θυσία, αποτελούν πολύτιμο στήριγμα στην ιερατική διακονία και στην ευθύνη που αναλαμβάνει ο κάθε ιερέας. «Μέσα στην πορεία του κόσμου είστε οι φωτεινοί σηματοδότες της Ιερωσύνης, εφόσον οι Πρεσβύτεροί σας στερεώνονται και εδραιώνονται μέσα στο δικό σας υπήνεμο λιμάνι της οικογενειακής σας αναστροφής», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε και στην πρόσκληση της Πρεσβυτέρας Ελένης Ανοικτομάτη, προκειμένου «να μας εισφέρει από την προσωπική της εμπειρία, ως πρεσβυτέρα, ως σύζυγος, ως μητέρα, ως διάκονος της Εκκλησίας», όπως χαρακτηριστικά είπε, καθώς και τη συμβολή της στο εκλεκτό έργο του συζύγου της π. Ελισσαίου Κυνούση.

Στη συνέχεια, με αφορμή προσωπικά βιώματα από την οικογενειακή του ζωή, μοιράστηκε με τις Πρεσβυτέρες μία ιδιαίτερη εικόνα από την εκκλησιαστική παράδοση και την πνευματική ζωή της παλαιότερης Αθήνας. Αναφέρθηκε στη σχέση της μακαριστής μητέρας του με τον πνευματικό της πατέρα, «τον αείμνηστο Πρωθιερέα των Αθηνών Άγγελο Νησιώτη», ο οποίος «είχε πυργώσει ένα υπέροχο πνευματικό ιεραποστολικό έργο μέσα στην Αθήνα της τότε ωραίας εποχής», όπως χαρακτηριστικά είπε, με μεγάλο αριθμό πνευματικών τέκνων.

Ιδιαίτερη μνεία έκανε στην Πρεσβυτέρα του Παναγούλα, η οποία «ήταν ο προθάλαμος για να εισέλθει κανείς στην εξομολόγηση με τον μακαριστό π. Άγγελο». Ανέφερε, μάλιστα, ότι η μακαριστή μητέρα του στην κατά μήνα εξομολόγησή της λάμβανε προηγουμένως την ευχή της Πρεσβυτέρας, η οποία υποδεχόταν και καθοδηγούσε όσους αναζητούσαν την πνευματική στήριξη του ιερέως.

Αναφερόμενος στον ρόλο της, ο Σεβασμιώτατος σημείωσε χαρακτηριστικά: «Συμβούλευε, παρακαλούσε, φώτιζε με το προσωπικό της παράδειγμα και τον υπέροχο λόγο της, και μετά, ώριμες οι ψυχές κατευθύνονταν στο πετραχήλι του αοιδίμου π. Αγγέλου».

«Παρότι εγώ δεν υπήρξα παιδί ιερατικής οικογένειας, ωστόσο έχω ζήσει αυτή τη Χάρη που έχει η ιερατική οικογένεια και η Ιερωσύνη του Πρεσβυτέρου, που ενσωματώνεται πνευματικά και οντολογικά και στην Πρεσβυτέρα του. Και έτσι, οι δύο, σαν ένας άνθρωπος, εν Χριστώ, διακονούν το έργο της σωτηρίας, το έργο του Ευαγγελίου», πρόσθεσε.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε, επίσης, και στις πολλές «θυσίες που απαιτούνται για να γίνει αυτό το έργο και στην κοσμική διάσταση, και στην οικονομική, και σε όλα τα επίπεδα, διότι η Ιερωσύνη είναι σταυρός και μαρτύριο και μαρτυρία. Δεν είναι μια τρυφηλή πορεία μέσα σε έναν ανθώνα υλικής ευδαιμονίας, αλλά είναι η συμπόρευση με τον Σταυρωμένο Κύριο, συσταύρωση και, βέβαια, ευλογία και συνανάσταση».

«Παρακαλώ για τις προσευχές σας. Έχουμε τόση ανάγκη για προσευχή και για την κοινωνία με τον Ζωντανό Θεό σε μια εποχή βαθιάς πνευματικής υποθερμίας και μεγάλης πνευματικής αποϊεροποιήσεως των πραγμάτων, την οποία ζούμε», σημείωσε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος παράλληλα στις προσδοκίες που είχαν συνοδεύσει την είσοδο της ανθρωπότητας στην τρίτη χιλιετία, πριν από 26 χρόνια, και στη διάψευση πολλών από αυτές μέσα από τις πολεμικές συγκρούσεις, την ανέχεια, την ανασφάλεια και τις αντινομίες που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα.

«Σε μία τέτοια εποχή κατακλυσμιαίων αλλαγών χρειάζεται ο νηφάλιος, πνευματικός, εξισορροπιστικός και ουσιώδης λόγος της Εκκλησίας, που τότε μόνο γίνεται άλκιμος και δυνατός όταν κοινωνείται με τη ζωή του Κυρίου», επεσήμανε, υπογραμμίζοντας πως αυτή η ουσιαστική σχέση πραγματώνεται όταν ο άνθρωπος ενώνεται πνευματικά με τον Θεό και γίνεται κοινωνός της Θείας Χάριτος.

«Σας συγχαίρω για το έργο που κάνατε», είπε ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος, καλώντας την Πρεσβυτέρα Ελένη Ανοικτομάτη να καταθέσει την προσωπική της μαρτυρία και εμπειρία.

Στη συνέχεια, η Πρεσβυτέρα Ελένη Ανοικτομάτη, ευχαριστώντας θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ανέπτυξε το θέμα «Οι ευλογίες και οι δυσκολίες στην ιερατική οικογένεια».

Κατά τη διάρκεια της συνάξεως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ εξέφρασε τις ευχαριστίες και τα συγχαρητήριά του προς τους Ιερείς και τα στελέχη του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου για την φιλοξενία και την υποδοχή της συνάξεως, καθώς και για την προσφορά του γεύματος και την μέριμνα για την δημιουργική απασχόληση των παιδιών κατά τη διάρκεια της συνάξεως.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Αγιασμός έναρξης Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολών Γονέων της Ι.Μ. Πειραιώς από τον Σεβ. Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Ο Αγιασμός ενάρξεως των συναντήσεων των Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολών Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τελέστηκε χθες Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Απευθυνόμενος προς τους παρευρισκομένους Σεβασμιώτατος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο έργο που επιτελούν τα Κέντρα Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολές Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς εδώ και 43 χρόνια, εξαγγέλλοντας το μήνυμα της ζωής, της αγάπης, της πληρότητας, της γνησιότητας και της αυθεντικότητας του ανθρώπου.

Αναφερόμενος στον θεσμό της οικογένειας σημείωσε χαρακτηριστικά: «Η οικογένεια είναι το κέντρο της ζωής και το κύτταρο της ζωής. Είναι εκείνη που μας προσαγάγει στον Θεό και Πατέρα των πάντων, αφού η σχέσις της πατρότητος αποτελεί την εγγύηση της ενότητος και της αγάπης». Μιλώντας για τον σκοπό της ζωής του ανθρώπου και αναφέροντας πως «έχουμε κληθεί να αποβούμε θείας φύσεως κοινωνοί», υπογράμμισε πως αυτό γίνεται εφικτό όταν μιμούμεθα κατά πάντα τον Πανάγιο Δημιουργό μας και γινόμεθα συλλειτουργοί και συνεργοί στο μυστήριο της ζωής».

Στην συνέχεια κάνοντας λόγο για τον πόλεμο που δέχεται ο θεσμός της οικογένειας επεσήμανε: «Η οικογένεια βάλλεται στις μέρες μας από άθεσμες και άστοχες προσεγγίσεις. Και αντιλαμβανόμεθα όλοι ότι αυτός ο οποίος σήμερα βυσσοδομεί κατά της οικογένειας είναι ο μισόθεος, ο μισόκαλος, ο αντίδικος ημών διάβολος. Γιατί μόνον αυτός θα μπορούσε να σκεφθεί τόσο βαθιά χυδαιότητα και τόση διαστροφή, αυτού του υπερτάτου και ανεπαναλήπτου δώρου του Θεού στον άνθρωπο, να γίνεται συνδημιουργός μαζί Του.

Και συνέχισε: Βλέπετε όλες αυτές τις μυθοπλασίες που προβάλλονται στα τηλεοπτικά παράθυρα να προσβάλλουν την έννοια του θεσμού για να μην υπάρχουν στους ανθρώπους πρότυπα άγια και ηρωικά. Φθάσαμε στο επαίσχυντο σημείο να νομοθετείται ακόμη και η ασέλγεια, η παράνοια, η παράχρησις του σώματος, η πλήρης διαστροφή και να γίνεται θεσμός δικαίου. Καλούμεθα, λοιπόν, να αντισταθούμε. Η Εκκλησία αυτό κάνει. Είναι ένας χώρος ιεράς αντιστάσεως σε αυτήν την έκπτωση, τον εκφυλισμό, την διαβολική επίθεση στον θεσμό της οικογένειας».

Κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε για την παρουσία τους, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου, τον Γραμματέα της Συνοδικής Επιτροπής Νεότητος Αρχιμανδρίτη Πολύκαρπο Μπόγρη, τον Πρόεδρο των Κέντρων Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Τσιμούρη, τον Διευθυντή των Κέντρων Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Σιγάλα, τον Προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Ταμπουρίων, Πρωτοπρεσβύτερο Δημήτριο Αρώνη, καθώς και όλους τους υπεύθυνους Ιερείς των Κέντρων.

Μετά την ακολουθία του Αγιασμού, πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον Πρωτοπρεσβύτερο Μιλτιάδη Ζέρβα, Διευθυντή του περιοδικού «Πειραϊκή Εκκλησία» με θέμα: «Λες με γνωρίζεις σαν πατέρα. Η παρουσία και ο ρόλος του πατέρα στην σύγχρονη οικογένεια».

Στη συνέχεια η χορωδία του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς και η χορωδία του 30ου Δημοτικού Σχολείου Πειραιώς έδωσαν μία όμορφη νότα στην εκδήλωση, με τις όμορφες μελωδίες τους.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχόμενος μία ευλογημένη και καρποφόρα χρονιά, πρόσφερε σε όλους ως ευλογία μία Καινή Διαθήκη.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Νοεμβρίου 2026 - Κυριακή Ζ΄ Λουκά

Αποστολικό Ανάγνωσμα (Εβρ. β΄, 2-10)

Αδελφοί, εἰ γὰρ ὁ δι' ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα ηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; Ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος Ἁγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν. Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν, διεμαρτύρατο δέ πού τις λέγων· τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν; Ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ' ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἐν γὰρ τῷ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. Νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ τὰ πάντα ὑποτεταγμένα· τὸν δὲ βραχύ τι παρ' ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον, ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου. Ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ, δι' ὃν τὰ πάντα καὶ δι' οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.

Απόδοση:

Αδελφοί, Διότι ἐὰν ὁ λόγος, ὁ ὁποῖος ἐκηρύχθηκε δι' ἀγγέλων, εἶχε κῦρος καὶ κάθε παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβε δικαίαν ἀνταπόδοσιν, πῶς θὰ ξεφύγωμεν ἐμεῖς, ἐὰν δείξωμεν ἀμέλειαν διὰ μίαν τόσον μεγάλην σωτηρίαν; Ἡ σωτηρία αὐτὴ ἄρχισε νὰ κηρύττεται ἀπὸ τὸν Κύριον, ἔπειτα μᾶς ἐβεβαιώθηκε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὴν ἄκουσαν, καὶ ὁ Θεὸς προσέθετε τὴν μαρτυρίαν του μὲ σημεῖα καὶ τέρατα καὶ μὲ διάφορα θαύματα καὶ μὲ διαμοιρασμὸν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σύμφωνα μὲ τὴν θέλησίν του. Διότι ὁ Θεὸς δὲν ὑπέταξε εἰς ἀγγέλους τὸν μέλλοντα κόσμον, διὰ τὸν ὁποῖον μιλᾶμε. Διαβεβαίωσε τοῦτο ἕνας ποὺ λέγει κάπου, Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν θυμᾶσαι, ἢ τί εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὥστε νὰ τὸν προσέχῃς; Τὸν ἔκαμες δι' ὀλίγον χρόνον κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν καὶ τιμὴν τὸν ἐστεφάνωσες καὶ τὸν ἔκανες κυρίαρχον τῶν ἔργων σου. Ὅλα τὰ ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ἀφοῦ λοιπὸν ὑπέταξε ὅλα εἰς αὐτόν, δὲν ἄφησε τίποτα ἀνυπότακτον εἰς αὐτόν. Ἀλλὰ τώρα δὲν βλέπομεν ἀκόμη νὰ ἔχουν ὅλα ὑποταχθῆ εἰς τὸν ἄνθρωπον. Βλέπομεν ὅμως τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος ἔγινε δι' ὀλίγον χρόνον κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, διὰ νὰ γευθῇ, διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, θάνατον διὰ κάθε ἄνθρωπον, νὰ εἶναι στεφανωμένος μὲ δόξα καὶ τιμήν, λόγῳ τοῦ παθήματος τοῦ θανάτου. Διότι ἦτο πρέπον δι' αὐτόν, διὰ τὸν ὁποῖον καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ὑπάρχουν τὰ πάντα, προκειμένου νὰ φέρῃ πολλοὺς υἱοὺς εἰς τὴν δόξαν, νὰ κάνῃ τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωρητίας των τέλειον διὰ τῶν παθημάτων.

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Λουκ. η΄ 41-56)

Tῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἂνθρωπός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ ᾧ ὄνομα Ἰάειρος, καὶ αὐτός ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα καὶ αὕτη ἀπέθνῃσκεν. Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ' οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Τίς ὁ ἁψάμενός μου; Ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ' ἐμοῦ. Ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι' ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. Ἒκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. Ὁ δὲ εἶπε· Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. Καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· Ἡ παῖς, ἐγείρου. Καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. Καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς. Ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.

Απόδοση:

Εκεῖνο τόν καιρό, πλησίασε τόν Ἰησοῦ κάποιος ἂνθρωπος πού τόν ἔλεγαν Ἰάειρο καί ἦταν ἄρχοντας τῆς συναγωγῆς. Αὐτός ἔπεσε στά πόδια τοῦ Ἰησοῦ καί τόν παρακαλοῦσε νά πάει στό σπίτι του, γιατί εἶχε μια μοναχοκόρη δώδεκα χρόνων, πού ἦταν ἑτοιμοθάνατη. Τήν ὥρα πού ὁ Ἰησοῦς βάδιζε πρός τό σπίτι, τά πλήθη τόν περιέβαλαν ἀσφυκτικά. Κάποια γυναίκα, πού ὑπέφερε ἀπό αἱμορραγία δώδεκα χρόνια καί εἶχε ξοδέψει ὅλη της τήν περιουσία στούς γιατρούς, χωρίς κανένας νά μπορέσει νά τήν κάνει καλά, πῆγε πίσω ἀπό τόν Ἰησοῦ, ἄγγιξε τήν ἄκρη τό ρούχου του, κι ἀμέσως ἡ αἱμορραγία της σταμάτησε. Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε: «Ποιός μέ ἄγγιξε;» Ἐνῶ ὅλοι ἀρνιοῦνταν, ὁ Πέτρος καί ὅσοι ἦταν μαζί του ἔλεγαν: «Διδάσκαλε, οἱ ὄχλοι ἔχουν στριμωχτεῖ κοντά σου καί σέ πιέζουν κι ἐσύ λές ποιός μέ ἄγγιξε;» Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἶπε: «Κάποιος μέ ἄγγιξε, γιατί ἐγώ ἔνιωσα νά βγαίνει ἀπό μένα δύναμη». Μόλις ἡ γυναίκα εἶδε ὅτι δέν ξέφυγε τήν προσοχή του, ἦρθε τρέμοντας κι ἔπεσε στά πόδια του καί μπροστά σ΄ ὅλο τόν κόσμο τοῦ εἶπε γιά ποιά αἰτία τόν ἄγγιξε κι ὅτι εἶχε γιατρευτεῖ ἀμέσως. Ἐκεῖνος τῆς εἶπε: «Θάρρος, κόρη μου, ἡ πίστη σου σέ ἔσωσε· πήγαινε στό καλό». Ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς ἀκόμα μιλοῦσε, ἦρθε κάποιος ἀπό τό σπίτι τοῦ ἄρχοντα τῆς συναγωγῆς καί τοῦ λέει: «Ἡ κόρη σου πέθανε· μήν ἐνοχλεῖς πιά τό δάσκαλο». Ὅταν τό ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε: «Ἐσύ μή φοβᾶσαι, μόνο πίστευε, καί θά σωθεῖ». Φτάνοντας στό σπίτι, δέν ἄφησε κανέναν νά μπεῖ μέσα μαζί του, ἐκτός ἀπό τόν Πέτρο, τόν Ἰωάννη καί τόν Ἰάκωβο, καθώς καί τόν πατέρα καί τή μητέρα τοῦ κοριτσιοῦ. Ὅλοι ἔκλαιγαν καί τή θρηνολογοῦσαν. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τούς εἶπε: «Μήν κλαῖτε· δέν πέθανε, ἀλλά κοιμᾶται». Ἐκεῖνοι τόν περιγελοῦσαν, βέβαιοι πώς εἶχε πεθάνει. Ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ τούς ἔβγαλε ὅλους ἔξω, ἔπιασε τό κορίτσι ἀπό τό χέρι καί τοῦ εἶπε δυνατά: «Κορίτσι, σήκω!» Τό πνεῦμα της ἐπέστρεψε κι αὐτή ἀμέσως σηκώθηκε. Ὁ Ἰησοῦς τότε διέταξε νά τῆς δώσουν νά φάει. Οἱ γονεῖς της ἔμειναν κατάπληκτοι. Ἐκεῖνος ὅμως τούς εἶπε νά μήν ποῦν σέ κανέναν τί εἶχε γίνει.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Γενικός Γραμματέας Δικαιοσύνης στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

 Δωρεά της Ι.Μ.Π. οι Ιερές Εικόνες που θα κοσμήσουν τις αίθουσες ακροατηρίων του νέου Δικαστικού Μεγάρου Πειραιά.

Ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης κ. Πέλοψ Λάσκος επισκέφθηκε σήμερα, Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ στα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο «ΜΑΡΙΝΑΚΕΙΟΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ».

Κατά τη διάρκεια της επισκέψεως, ο κ. Γενικός ενημέρωσε τον Σεβασμιώτατο για την επικείμενη έναρξη λειτουργίας του νέου Δικαστικού Μεγάρου Πειραιώς, η οποία, συν Θεώ, αναμένεται να πραγματοποιηθεί από το νέο έτος, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση ενός μακροχρόνιου αιτήματος της πόλεως του Πειραιά και του νομικού κόσμου της ευρύτερης περιοχής.

Ο κ. Λάσκος, ευχαρίστησε ιδιαίτερα για την σημαντική προσφορά της Μητροπόλεως και του Σεβασμιωτάτου, ο οποίος προέβη στη δωρεά των Ιερών Εικόνων που θα κοσμήσουν τις αίθουσες ακροατηρίων του νέου Δικαστικού Μεγάρου.

Ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη μεγάλη χαρά και ικανοποίησή του για την επικείμενη λειτουργία του νέου Δικαστικού Μεγάρου, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για ένα διαχρονικό αίτημα των Πειραιωτών, το οποίο πλέον γίνεται πραγματικότητα.

Ευχαρίστησε θερμά το Υπουργείο Δικαιοσύνης, τον Υπουργό κ. Γιώργο Φλωρίδη, καθώς και τον Γενικό Γραμματέα κ. Πέλοψ Λάσκο για την ουσιαστική συμβολή τους στην υλοποίηση ενός τόσο σημαντικού έργου.

Παράλληλα, εξέφρασε την ευχή το νέο Δικαστικό Μέγαρο να συμβάλει στην απρόσκοπτη και ορθή απονομή της Δικαιοσύνης, αποτελώντας ένα σύγχρονο και αντάξιο, των αναγκών της πόλεως, κτήριο.

Από την πλευρά του, ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης κ. Λάσκος ευχαρίστησε προσωπικά τον Σεβασμιώτατο για τη δωρεά των Ιερών Εικόνων, τονίζοντας ότι η παρουσία τους στις αίθουσες των ακροατηρίων θα προσδώσει ιδιαίτερο συμβολισμό και ευλογία στον χώρο απονομής της Δικαιοσύνης.

Επεσήμανε, επίσης, ότι το νέο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιώς, το οποίο υλοποιείται με τη συμβολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης και του Ταμείου Χρηματοδοτήσεως Δικαστικών Κτιρίων (ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ.), φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα από τα πλέον σύγχρονα και λειτουργικά δικαστικά κτήρια της Ευρώπης και πρότυπο για την αναβάθμιση των δικαστικών υποδομών σε ολόκληρη τη χώρα.

Ολοκληρώνοντας, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε ο Πανάγαθος Θεός να ευλογεί και να ενισχύει το έργο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, να χαρίζει δύναμη και επιτυχία στον Γενικό Γραμματέα κατά την άσκηση των καθηκόντων του και να σκέπει την οικογένειά του και τους συνεργάτες του.

Ακολουθεί σχετικό video.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τον προστάτη των Κατηχητικών μας Άγιο Κωνσταντίνο τον Υδραίο!

Στις 14 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου.

Φέτος η μνήμη του θα τιμηθεί ιδιαίτερα μιας και στο Πνευματικό μα Κέντρο παίρνει σιγά – σιγά μορφή το Παρεκκλήσιο του Αγίου.

Ο Άγιος ανήκει στην κατηγορία των Νεομαρτύρων, εκείνων δηλαδή που μαρτύρησαν για τον Χριστό σε νεαρή ηλικία. Για τον λόγο αυτό και ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος έχει ανακηρυχθεί προστάτης των Κατηχητικών μας Σχολείων και των Νεανικών Συντροφιών και Δραστηριοτήτων της Ενορίας μας!

Σύντομα θα σας ενημερώσουμε αναλυτικά για το πλήρες πρόγραμμα της εορτής του Αγίου.

Διαβάστε περισσότερα

Η Ελλάδα γερνάει και θα χάσει σχεδόν 3 εκατ. κατοίκους: Ο πληθυσμός της το 2080 θα μειωθεί στα 7,6 εκατ.

Η Ελλάδα γερνάει και θα χάσει σχεδόν 3 εκατ. κατοίκους: Ο πληθυσμός της το 2080 θα μειωθεί στα 7,6 εκατ.

Δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις για τον πληθυσμό της Ελλάδας σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ageing Report 2027 με την μείωσή του τα επόμενα χρόνια να είναι δραματική.

Από την έκθεση Ageing Report 2027, προκύπτει ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας, από 10,4 εκατομμύρια το 2025, αναμένεται να περιοριστεί στα 7,6 εκατομμύρια έως το 2080. Παραθέτονται μάλιστα αναλυτικά στοιχεία με τους κατοίκους της χώρας να μειώνονται σε 10,2 εκατομμύρια το 2030, 9,7 εκατομμύρια το 2040, 9,2 εκατομμύρια το 2050, 8,6 εκατομμύρια το 2060, 8 εκατομμύρια το 2070 και μόλις 7,6 εκατομμύρια το 2080.

Αυτή η εξέλιξη αναμένεται να έρθει παρά το γεγονός ότι θα υπάρξει κάποια μικρή βελτίωση στον χάρτη των γεννήσεων. Βάσει των προβλέψεων ο μέσος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα εκτιμάται ότι θα αυξηθεί από 1,2 σε 1,45 κατά την εξεταζόμενη περίοδο, χωρίς ωστόσο η αύξηση αυτή να είναι αρκετή για να ανατρέψει τη δημογραφική συρρίκνωση.

Την ίδια στιγμή, η γήρανση του πληθυσμού αναμένεται να ενταθεί, με τον αριθμό των πολιτών άνω των 65 ετών να αυξάνεται σταδιακά. Ιδιαίτερα έντονη προβλέπεται να είναι η αύξηση στην ηλικιακή ομάδα των 80 ετών και άνω, όπου ο μέσος ρυθμός ανόδου για τις επόμενες δεκαετίες εκτιμάται στο 13%.

Ανάλογη εικόνα αναμένεται σε όλη την Ευρώπη με εξαιρέσεις βέβαια… Με βάση τα στοιχεία της έκθεσης, ο πληθυσμός της ΕΕ αναμένεται να αυξηθεί ελαφρώς από τα 452 εκατομμύρια το 2025 στα 453 εκατομμύρια το 2029. Από εκεί και πέρα, ωστόσο, προβλέπεται να ακολουθήσει πτωτική πορεία, φτάνοντας τα 414 εκατομμύρια το 2080. Η μεταβολή αυτή αντιστοιχεί σε μείωση κατά 8% σε σχέση με το 2025.

Στις προβλέψεις βέβαια υπάρχουν και διαφοροποιήσεις. Συγκεκριμένα, σε 10 κράτη-μέλη ο πληθυσμός το 2080 εκτιμάται ότι θα είναι υψηλότερος από τα σημερινά επίπεδα. Κοινό χαρακτηριστικό, ωστόσο, για όλες τις χώρες της Ένωσης θα αποτελέσει η μετατόπιση της πληθυσμιακής σύνθεσης προς τις μεγαλύτερες ηλικίες.

Εκείνο που προβληματίζει ιδιαίτερα είναι ότι το ποσοστό των πολιτών ηλικίας 65 ετών και άνω αναμένεται να αυξηθεί από το σημερινό 22% στο 33% το 2080. Ακόμη μεγαλύτερη θα είναι η μεταβολή στην ομάδα των ατόμων ηλικίας 80 ετών και άνω, καθώς το ποσοστό τους προβλέπεται να υπερδιπλασιαστεί, από 6% σε 14%.

Από την άλλη αναμένεται μείωση στο ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας 20 έως 64 ετών σε όλα τα κράτη-μέλη. Σε επίπεδο ΕΕ, η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα από το 58% που αντιπροσωπεύει σήμερα τον συνολικό πληθυσμό, εκτιμάται ότι θα περιοριστεί στο 51% έως το 2080. Παράλληλα, η διάμεση ηλικία των Ευρωπαίων αναμένεται να αυξηθεί από τα 45 στα 51 έτη.

………..

Οι δημογραφικές προβλέψεις αναφέρουν ότι η αύξηση του προσδόκιμου ζωής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία αναμένεται να συνεχιστεί τις επόμενες δεκαετίες.

Για τους άνδρες, το προσδόκιμο ζωής προβλέπεται να αυξηθεί κατά επτά χρόνια, από τα 79 έτη το 2025 στα 86 έτη το 2080.

Αντίστοιχα, για τις γυναίκες εκτιμάται αύξηση περίπου έξι ετών, καθώς από τα 84 έτη το 2025 αναμένεται να φτάσει στα 90 έτη το 2080.

Το διαβάσαμε στο… newsit.gr

Διαβάστε περισσότερα