Εορταστική Εκδήλωση του Γραφείου Νεότητος για την 25η Μαρτίου.

Το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς μας Μητροπόλεως σας προσκαλεί στην εκδήλωση που διοργανώνει επί τη ευκαιρία της Εθνικής παλιγγενεσίας του 1821 και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026 στις 6.30 μ.μ. στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Πειραιώς.

Στην εορτή θα λάβουν μέρος τα χορευτικά συγκροτήματα των Ενοριακών προσπαθειών της Ιεράς μας Μητροπόλεως με παιδιά Δημοτικού και νέους και νέες Γυμνασίου και Λυκείου, από όλη την Μητροπολιτική Περιφέρεια Πειραιώς.

Η Θεατρική Ομάδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς θα παρουσιάσει θεατρικό βασισμένο στο έργο του Διονυσίου Σολωμού “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”.

Στην εκδήλωση αυτή η Ενορία μας θα παρουσιάσει χορούς από την Ανατολική Ρωμυλία. 

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Διαβάστε περισσότερα

Εκοιμήθη ο Πατριάρχης Γεωργίας, Ηλίας o Β΄

Ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας, Καθολικός-Πατριάρχης Ηλίας Β΄, άφησε πριν από λίγο την τελευταία του πνοή σε ηλικία 93 ετών, έπειτα από σύντομη αλλά κρίσιμη νοσηλεία στο Ιατρικό Κέντρο Καυκάσου.

Ο Πατριάρχης όπως αναφέρουν τα Γεωργιανά ΜΜΕ,μεταφέρθηκε εσπευσμένα στην κλινική σήμερα 17 Μαρτίου, παρουσιάζοντας σοβαρή γαστρορραγία.

Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες της ιατρικής ομάδας και την υποστήριξη με μηχανικό αναπνευστήρα στη μονάδα εντατικής θεραπείας, ο οργανισμός του 93χρονου ιεράρχη δεν κατάφερε να ανταποκριθεί.

Ήδη από τις πρώτες πρωινές ώρες, ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας και πλήθος κληρικών είχαν κατακλύσει τον χώρο.

Ανάμεσα στους πρώτους που έφτασαν στο σημείο ήταν ο Μητροπολίτης Σίο, ο οποίος έχει οριστεί ως Τοποτηρητής του Πατριαρχικού Θρόνου, καθώς και ο Σεβασμιώτατος Δημήτριος, ο οποίος αποχώρησε από την κλινική χωρίς να προβεί σε δηλώσεις.

Ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ κατά κόσμον Ηρακλής Γουντουσαούρι-Σιολασβίλι ήταν ο 141ος Προκαθήμενος της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο Καθολικός Πατριάρχης πάσης Γεωργίας, Αρχιεπίσκοπος Μετσχέτης και Τιφλίδος, Μητροπολίτης Πιτυούντος και Σοχουμίου-Αμπχαζίας, Αγιώτατος και Μακαριώτατος Ηλίας Β΄.

Γεννήθηκε στο Βλαντικαφκάς της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στις 4 Ιανουαρίου 1933. Στις 16 Απριλίου 1957 εκάρη μοναχός.

Διάκονος χειροτονήθηκε στις 18 Απριλίου 1957 από τον Καθολικό Πατριάρχη Γεωργίας Μελχισεδέκ Γ΄ και Πρεσβύτερος στις 10 Μαΐου 1959.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1961 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.

Σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1960.

Στις 25 Αυγούστου 1963 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βατούμης και Σεμοκμέδης.

Το 1963 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βατούμης και Σεμοκμέδης, από τον Καθολικό Πατριάρχη Γεωργίας Εφραίμ. Την 1η Σεπτεμβρίου 1967 εξελέγη Επίσκοπος Σουχούμης και Αβχαζίας και στις 17 Μαΐου 1969 προήχθη σε Μητροπολίτη.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1977 εξελέγη Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας.[1]

Από το 1978 έως το 1983, ο Ηλίας Β' ήταν συμπρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Ως Πατριάρχης έχει λάβει τα υψηλότερα εκκλησιαστικά βραβεία από τους Πατριάρχες Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας και την Εκκλησία της Ελλάδας.

Ως θεολόγος και ιστορικός της εκκλησίας, του ανακηρύχθηκε Επίτιμος Διδάκτορας Θεολογίας από το Ορθόδοξο Θεολογικό Σεμινάριο του Αγίου Βλαντιμίρ στη Νέα Υόρκη (1986), την Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης (1997) και το Ορθόδοξο Θεολογικό Σεμινάριο του Αγίου Τίχωνα στην Πενσυλβάνια (1998), της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών (2003) και τιμ. Μέλος της Αμερικανικής Σχολής Γενεαλογίας, Εραλδικής και Επιστημών Ντοκιμαντέρ.

Τον Φεβρουάριο του 2008, τιμήθηκε με το βραβείο David Guramishvili.

πηγή: romfea.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού για τα ισχύοντα περί των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων και του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Η Ένωση Αθέων, όπως είχε κάθε δικαίωμα, κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της Ελλάδας το 2020 με αίτημα την καθαίρεση των Ιερών Εικόνων από τις αίθουσες των Δικαστηρίων, επικαλούμενη την προστασία του δικαιώματος των μελών της σε δίκαιη δίκη.

Με το ίδιο αίτημα είχε προσφύγει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), του οποίου η Ολομέλεια (Μείζων Σύνθεση) το απέρριψε με την απόφαση 71/2019.

Η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΑ) έστειλε το υπ’ αριθμό 18022/Θ2/13.2.2026 Υπόμνημα στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (ΝΣΚ) σχετικά με την προσφυγή της Ένωσης Αθέων (επισυνάπτεται).

Το Υπόμνημα της ΓΓΘ υποστηρίζει ότι η διατήρηση των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων δεν προσβάλλει το δικαίωμα οποιουδήποτε σε δίκαιη δίκη, αλλά αποτελεί μια μακρά παράδοση, ήδη από την ίδρυση του νεότερου Ελληνικού Κράτους, η οποία συνδέεται με τον πολιτισμό και την ιστορική διαμόρφωση της ταυτότητας του Ελληνισμού αλλά και του αναντικατάστατου ρόλου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ως εκ τούτου η Πολιτεία έχει εκφράσει ρητά, όπως και το ΣτΕ, τη θέση της σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δεν τίθεται υπό συζήτηση η ύπαρξη των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων.

Σχετικά με το μάθημα της Ηθικής, το ΥΠΑΙΘΑ εφαρμόζει με απόλυτο σεβασμό και κατά γράμμα τις αποφάσεις του ΣτΕ 1749/2019 και 1750/2019.

Σύμφωνα με αυτές, το ΥΠΑΙΘΑ είναι υποχρεωμένο να εισάγει το μάθημα της Ηθικής για όσους μαθητές/τριες δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι μαθητές/τριες που είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν υποχρεωτικά το μάθημα των Θρησκευτικών.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, τα δύο μαθήματα είναι απολύτως διακριτά μεταξύ τους, δεν υποκαθιστά ούτε αντικαθιστά το ένα το άλλο και το κριτήριο παρακολούθησής τους είναι θρησκευτικό: οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν το μάθημα των Θρησκευτικών και όσοι δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν το μάθημα της Ηθικής.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ

πηγή: romfea.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Γ΄ Κυριακής των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως) στην Ι.Μητρόπολη Πειραιώς – Οι Χαιρετισμοί του Σταυρού – Το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου.

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος τελέστηκε χθες Κυριακή 15 Μαρτίου 2026, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Γ΄ Εβδομάδος των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως) κατά την διάρκεια του οποίου εψάλησαν και οι Χαιρετισμοί προς τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε, όπως κάθε Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο Σεβασμιώτατος ο οποίος ανέπτυξε το βαθύ νόημα του Σταυρού και των Αγίων Παθών του Κυρίου, αναδεικνύοντας τον σταυρικό χαρακτήρα της χριστιανικής πίστης ως κέντρο της σωτηρίας του ανθρώπου και της ζωής της Εκκλησίας.

Κεντρικός άξονας του κηρύγματος του Σεβασμιωτάτου υπήρξε το μυστήριο του πάσχοντος Θεού. Υπογραμμίζοντας ότι το μεγάλο θαύμα της χριστιανικής πίστης είναι η αγάπη προς έναν Θεό που πάσχει, σταυρώνεται και πεθαίνει εκουσίως για τον άνθρωπο, σημείωσε πως η Σταύρωση του Χριστού δεν αποτελεί απλώς ανθρώπινο δράμα ή ηθικό παράδειγμα, αλλά θεία ενέργεια σωτηρίας, μέσω της οποίας θεραπεύεται η πτώση, η αμαρτία, η φθορά και ο θάνατος.

«Καθώς ατενίζουμε τον Σταυρό, ατενίζουμε κάθε ώρα, κάθε στιγμή την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή. Τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας παράλληλα πως «το Πάθος, ο Σταυρός και ο θάνατος δεν είναι ενός αγνού ιδεολόγου, ενός ζηλωτού, ενός ανθρώπου που επαναστατεί κατά του κατεστημένου. Δεν είναι ενός προσώπου από εμάς, αλλά είναι του Θεού των απάντων».

Και συνέχισε: «Όταν μιλούμε για τα Πάθη του Κυρίου μας, υπερβαίνουμε την όποια αθωότητα, την όποια συγκίνηση, την όποια συμπάθεια. Δεν πρόκειται για το πάθος ενός ανθρώπου, αδύνατο ενώπιον της κακίας, του μίσους και της εκδικήσεως, αλλά για το Πάθος του Θεού, για τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού. Πάθη χωρισμένα από κάθε ανθρώπινη σκοπιμότητα. Πάθη Σωτήρια που χαρίζουν την ελευθερία στον άνθρωπο. Πάθη Άγια που παραμένουν ακατανόητα στην ιστορία των ανθρώπων».

«Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός που αρνείται αυτό που είναι και γίνεται αυτό που δεν είναι: Ένας από εμάς που μας διακονεί, που σηκώνει τις αμαρτίες μας, που οδυνάται, πονάει για τα παθήματά μας», συμπλήρωσε.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στο γεγονός ότι ο Θεός δεν σώζει τον κόσμο επιβάλλοντας εξουσία, αλλά συμμεριζόμενος τον ανθρώπινο πόνο.

«Ο Θεός επεμβαίνει στην ιστορία» «με την αγαθότητα, την ταπείνωση και το έλεος. Γιατί δεν είναι εξουσία ο Θεός, αλλά είναι αλήθεια. Η αλήθεια που αγαπά και ελευθερώνει και αγιάζει, αλλά που για τούτο είναι πάντοτε Πάθος και σταυρός και θάνατος», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, αναφέροντας παράλληλα πως «ο συμπάσχων Θεός είναι ο Κύριος των απάντων. Είναι ο Θεός που με τα Άγια και Φρικτά Του Πάθη μας σώζει από τη φρίκη των δικών μας παθών, μεταμορφώνοντάς τα σε μοναδικό πάθος, σε χάρισμα της αγάπης, μεταβάλλοντας τις σαρκικές μας αισθήσεις και μέριμνες σε αναζητήσεις πνευματικές. Αυτή η μεταμόρφωση και η μεταβολή περνά μέσα από την εμπειρία της μετάνοιας».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ανέδειξε τη σημασία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως περιόδου ασκητικής προετοιμασίας, μετάνοιας και εσωτερικής κάθαρσης, ώστε ο πιστός να μπορέσει να προσεγγίσει ουσιαστικά το μυστήριο του Σταυρού.

«Θα απαιτείται στο διηνεκές η ασκητική προσπάθεια, ο αγώνας ο πνευματικός και μάλιστα η σταύρωση της διανοίας μας, του νου μας, για να νικήσουμε το σκάνδαλο, το σκάνδαλο της ζωής μας, για να πάψουμε επιτέλους να ανταλλάσσουμε το Πάθος του Θεού με το πάθος του ανθρώπου. Γιατί είναι αφάνταστα δυνατό αυτό το Πάθος του Κυρίου, για να μπορεί ο άνθρωπος να το κατανοήσει χωρίς ασκητική προσπάθεια. Το μυστήριο το φοβερό και σωτηριώδες είναι ότι ο Θεός πάσχει με τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο», τόνισε και συνέχισε: «Ο πάσχων άνθρωπος μπορεί να αναζητά τον πάσχοντα Θεό, να συμπορεύεται και να συμπάσχει με Αυτόν στην ιστορική του περιπέτεια. Ο Χριστός δεν είναι μακριά μας ή πάνω από εμάς, για τούτο και συνιστά αλαζονεία η εμμονή μας στα μικρά και εφήμερα πράγματα της ζωής μας. Ο Χριστός είναι παντοδύναμος και ελευθερωτής στο Πάθος Του, στο Πάθος της παράδοξης παντοδυναμίας της αγάπης Του».

«Το Πάθος του Χριστού δεν είναι μια πράξη δικαιοσύνης, αλλά είναι μια πράξη αποκάλυψης της αγαθότητας του Θεού», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως «αυτό το Ξύλο που υψώνει σήμερα στο μέσο της Αγίας Τεσσαρακοστής η αγία μας Εκκλησία είναι το μέγα θαύμα της Ορθοδοξίας, η απαρχή της Αναστάσεως των ανθρώπων. Το μέγα θαύμα της Ορθοδοξίας είναι ο Θεός επί του Σταυρού, που είναι ο Θεός που περιμένει και συνεργάζεται για μια καινούργια εποχή, εποχή εσχατολογική στην ιστορία όλων μας. Για μια νέα ζωή, ζωή καινή στην καρδιά των προσώπων και των υπάρξεων.

Παράλληλα, τόνισε ότι ο άνθρωπος καλείται να λάβει υπαρξιακή στάση απέναντι στον Σταυρό: είτε να γίνει φίλος είτε αρνητής του. Η αποδοχή του Σταυρικού τρόπου ζωής σημαίνει μεταμόρφωση της καθημερινότητας μέσω της αγάπης, της θυσίας και της πνευματικής εγρήγορσης.

«Στην Ορθοδοξία διασώζεται και διαλαλείται η βασιλική όψη του Χριστού, που είναι βασιλέας μέχρι Σταυρικού θανάτου υπέρ των φίλων αυτού», υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος επισημαίνοντας πως «τίποτα δεν δάμασε το θάνατο, δεν εξιλέωσε τον Αδάμ και την Εύα και όλους μας, δεν απογύμνωσε τον Άδη, δεν έφερε την Ανάσταση, δεν μας χάρισε τη δύναμη να καταδικάσουμε τον ίδιο τον θάνατο, δεν ετοίμασε την επιστροφή μας στον ουρανό, δεν μας αγίασε, δεν μας έσωσε, δεν μας χάρισε την πρωταρχική ευλογία, δεν άνοιξε για μας τη θύρα του Παραδείσου, δεν έβαλε τη φύση μας να καθίσει στα δεξιά του θρόνου της Χάριτος αιώνια, δεν μας έκανε παιδιά Του, όσο ο Σταυρός του». Ο Σταυρός «είναι η κλήση του Θεού που απευθύνεται στην ελευθερία όλων μας και που μας θέτει το δίλημμα»: «να είμαστε ή μάρτυρες ή αρνητές». «Ή με το Σταυρό ή εναντίον του Σταυρού, αλλά αν είμαστε μαζί με τον Σταυρό, οφείλουμε να σταυρώσουμε τη διάνοιά μας, να αποφύγουμε την άρνηση και τον πειρασμό της ματαιότητος».

«Είναι πράγματι σκάνδαλο ο Σταυρός για την εξουσία, για τη βία, για την αμαρτία, για τον εγωισμό, για τα πάθη μας, για τη σαρκολατρεία μας, αλλά για την Εκκλησία ο Χριστός είναι πάντοτε Σταυρωμένος. Γιατί έτσι αλλάζει τη ζωή και τα πράγματα», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «στον Σταυρό είναι κρυμμένο και φανερώνεται με τρόπο αυθεντικό και μοναδικό το μυστήριο της θεότητας και της αγάπης που είναι ο Πανάγιος Θεός».

«Ευχηθείτε ο Σταυρός του Κυρίου να είναι πάντοτε η δύναμη στη ζωή μας. Η δύναμη που θα μας εμπνέει στη σταυροαναστάσιμη πορεία προς το αιώνιο Πάσχα, το δικό μας Πάσχα, το δικό μας πέρασμα από την καθημερινότητα της φθοράς στην αιωνιότητα της αφθαρσίας και της συμβασιλείας με τον λατρευτό μας Κύριο», είπε καταλήγοντας.

Ακολουθεί το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Στον Ιερό Ναό Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού Καστέλλας χοροστάτησε στην Ακολουθία του Όρθρου και Ιερούργησε σήμερα 15 Μαρτίου 2026, Γ΄ Κυριακή των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως), ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας μας, πραγματοποιήθηκε, με τη λαμπρότητα που αρμόζει στη σημερινή ημέρα, η τελετή της λιτανεύσεως και προσκυνήσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού.

Αναγνώστηκε, επίσης, η εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος «Περί Ιερατικών Κλήσων».

Προ της Απολύσεως ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε σε όλους ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Χριστού που είναι το σύμβολο της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο, να μας εμπνέει, να μας οδηγεί, να μας φωτίζει, να μας ενισχύει και να ενδυναμώνει τον πνευματικό μας αγώνα στην πορεία μας προς το Πάθος και την Ανάστασή Του.

Ακολουθεί σχετικό video.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Κατανυκτικός Εσπερινός της B΄ Εβδομάδος των Νηστειών στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς – Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου.

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε χθες Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Β΄ Εβδομάδος των Νηστειών στον Ιερό Ναό Αγίου Νείλου Καλλιπόλεως.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, Δοξολογώντας τον Πανάγιο Θεό μας, αρχικά, αναφέρθηκε στη σπουδαία θεολογική συμβολή του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά στη ζωή της Εκκλησίας κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στη διδασκαλία του περί της διακρίσεως μεταξύ της απροσίτου και αμεθέκτου Θείας ουσίας και των ακτίστων ενεργειών του Θεού, μέσω των οποίων ο άνθρωπος δύναται να γίνει κοινωνός της Θείας Χάριτος και να μετέχει στη ζωή του Θεού.

Παράλληλα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην ευλογημένη περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία αποτελεί περίοδο πνευματικού αγώνα, μετανοίας και εσωτερικής ανακαίνισης, τονίζοντας παράλληλα πως η Εκκλησία μας προβάλλει κατά το διάστημα αυτό «ως πνευματικά ινδάλματα που πληρούν την καρδία μας δυνάμεως και αποφασιστικής αγωνιστικής διαθέσεως», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος περιέγραψε την πνευματική στάση του Ορθοδόξου πιστού ο οποίος «και αυτήν την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, φλογίζεται από την αγάπη και συνεπαίρνεται από το κάλος του θεϊκού προσώπου. Κόβει τις γέφυρες που τον ενώνουν με τον κόσμο της φθοράς, κουφίζει το σκάφος της ψυχής του από τα βάρη των παθών, ανυψώνεται δια της Αγίας Τεσσαρακοστής εν ελευθερία προς τον θρόνο του Θεού, προσφέρει τη Λατρεία, προσφέρεται σαν θυσία υπακοής», ανυψώνεται πνευματικά και στρέφει την καρδιά και τον νου του προς τον Θεό, καλλιεργώντας βαθύτερη σχέση αγάπης μαζί Του.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Σεβασμιώτατος ανέφερε μια «σύντομη, αλλά και αφυπνιστική» χαρακτηριστική διήγηση από το Γεροντικό, όπου ο Αββάς Λωτ απευθύνεται στον Αββά Ιωσήφ ζητώντας πνευματική καθοδήγηση. Όταν ο πρώτος απαριθμεί τις πνευματικές ασκήσεις που ήδη τηρεί – προσευχή, νηστεία, ησυχία και καθαρότητα λογισμών – ο Γέροντας υψώνει τα χέρια του στον ουρανό και λέγει: «Εάν θέλεις, γίνε όλος φωτιά». «Αυτή βέβαια την φλογισμένη κατάσταση της αγάπης και της αφοσιώσεως στον Θεό, δεν είναι εύκολο να την συλλάβει ο στοχασμός μας και να την περιγράψει ο αδύναμος ανθρώπινος λόγος μας», σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως με την εικόνα αυτή υπογραμμίζεται ότι η χριστιανική ζωή δεν εξαντλείται σε εξωτερικές πράξεις ευσέβειας, αλλά προϋποθέτει ολοκληρωτική αφιέρωση και φλόγα αγάπης προς τον Θεό.

«Για να αποκτήσουμε μια κάποια αίσθηση της εκτάσεως και της σημασίας της αφιερώσεώς μας στον Κύριό μας δια της Εκκλησίας, έχουμε ανάγκη να βοηθηθούμε από τον αποκαλυπτικό λόγο της Αγίας Γραφής και να χειραγωγηθούμε από την προσωπική εμπειρία και τα φωτεινά παραδείγματα των Θεοφόρων Πατέρων μας», επεσήμανε στη συνέχεια, κάνοντας αναφορά στο πρόσωπο του Αβραάμ, τον οποίο ο Σεβασμιώτατος παρουσίασε ως πρότυπο απόλυτης πίστεως και υπακοής στο θέλημα του Θεού. Ειδικότερα, ανέλυσε το γνωστό βιβλικό γεγονός από το ΚΒ΄ (22^ο) κεφάλαιο του βιβλίου της Γενέσεως, όπου ο Θεός καλεί τον Αβραάμ να προσφέρει ως θυσία τον μονάκριβο υιό του, τον Ισαάκ. «Αυτό το κομμάτι, με τρόπο συνοπτικό βέβαια, μας δίδει το μέτρο της αφιερώσεως και αφοσιώσεως του Πατριάρχου στον Θεό και προβάλλεται σαν κανόνας και σαν υπόδειγμα και στη δική μας αφοσίωση στον Κύριο», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στην απάντηση που έδωσε ο Αβραάμ στο κάλεσμα του Θεού: «Ιδού εγώ». Όπως εξήγησε, οι δύο αυτές λέξεις εκφράζουν την πλήρη εμπιστοσύνη και την ολοκληρωτική παράδοση του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού. Η στάση αυτή προϋποθέτει εσωτερική ελευθερία από τα πάθη και τον εγωισμό, καθώς και βαθιά πίστη ότι το θέλημα του Θεού είναι πάντοτε αλήθεια και αγάπη.

«Με την απλότητα μικρού παιδιού και με τον αυθορμητισμό αφοσιωμένου δούλου καθήλωσε τα γεροντικά μάτια στον ουρανό και φανέρωσε την ολοπρόθυμη διάθεσή του να ακούσει τον λόγο της προσταγής και να συμμορφωθεί στο θέλημα του Κυρίου των δυνάμεων με τις δύο απέριττες λέξεις ‘’Ιδού εγώ’’», είπε ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Οι δύο αυτές λέξεις κρύβουν τόση σοφία, τόση πνευματική ρώμη, όση δεν κρύβουν οι απέραντες θεολογικές βιβλιοθήκες όλου του κόσμου. Όποιος πιστός μπορεί να τις προφέρει χωρίς να νιώσει μέσα του την ταλάντευση, χωρίς ο δισταγμός της αβεβαιότητας να του κόψει τον ενθουσιασμό, χωρίς να φοβηθεί τον παρακάτω λόγο του Θεού, χωρίς να κρατήσει κάτι από το δικό του θέλημα, αυτός είναι πραγματικά παραδομένος στα χέρια του Κυρίου». «Το ‘’Ιδού εγώ’’ είναι μια πηγαία έκφραση που προϋποθέτει, βέβαια, βαθιά εμπιστοσύνη στον Κύριο», συμπλήρωσε και συνέχισε: «Όσο μέσα μας είναι ζωντανός ο παλαιός άνθρωπος των επιθυμιών και της ματαιότητας, όσο το προσωπικό μας θέλημα σχεδιάζει γηίνους στόχους, όσο οι ανθρώπινες παρηγοριές και οι ανθρώπινες χαρές μας εντυπωσιάζουν και μας γοητεύουν, δεν είναι δυνατόν να βγει από μέσα μας καθαρή και δυναμική απάντηση στη Θεϊκή κλήση «Ιδού εγώ».

Αναλύοντας το γεγονός της θυσίας, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ο Θεός δεν ζητεί από τον άνθρωπο εύκολες προσφορές ή υλικά αγαθά, αλλά την ίδια την καρδιά του. Ο Αβραάμ δεν καλείται να θυσιάσει μέρος της περιουσίας του, αλλά ό,τι πολυτιμότερο είχε: το παιδί των προσευχών και των ονείρων του. «Από τα πολλά που είχε ο γέροντας Πατριάρχης, ζήτησε τον αναντικατάστατο θησαυρό, τον μοναδικό θησαυρό, το στήριγμα και την ελπίδα της ζωής του», υπογράμμισε, τονίζοντας παράλληλα πως με τον τρόπο αυτό φανερώνεται ότι η αληθινή αφοσίωση στον Θεό απαιτεί ολοκληρωτική προσφορά της ύπαρξης του ανθρώπου. «Αυτό άλλωστε δεν μας προσφέρει η Αγία και η Μεγάλη Τεσσαρακοστή;», διερωτήθηκε ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Είμαστε χριστιανοί, είμαστε πρόσωπα αφιερωμένα στον Θεό από το Βάπτισμά μας, είμαστε πρόσωπα που κάθε μέρα, κάθε στιγμή, περιφέρουμε στον κόσμο την πίστη μας και την ελπίδα μας στον Αιώνιο Κύριο και ξέρουμε ότι ο Θεός δεν ζητάει εύκολες προσφορές, δεν ικανοποιείται με δώρα που εύκολα τα ξεχωρίζουμε και τα αφιερώνουμε». «Ζητάει την προσφορά της καρδιάς μας, της υπάρξεώς μας στο σύνολό της». «Ο Κύριος ζητάει την καρδιά μας, ολόκληρη την ύπαρξή μας, τον βαθύτερο κόσμο μας, την ακομμάτιαστη αγάπη μας, την ολοπρόθυμη και αμετεώριστη προσφορά της θελήσεώς μας και της υπακοής μας. Αυτή η προσφορά της καρδιάς δεν είναι μια θεωρία. Δεν είναι επένδυση του συναισθηματισμού μας σε λόγια θερμά προς τον αγαπημένο πρόσωπο. Όποιος προσφέρει την καρδιά στον Θεό, προσφέρει τα πάντα και είναι έτοιμος να βάλει το μαχαίρι βαθιά και να θυσιάσει ό,τι του είναι αγαπητό και θελκτικό».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος περιέγραψε με ιδιαίτερη συγκίνηση την πορεία του Αβραάμ προς τον τόπο της θυσίας. Ο Πατριάρχης, χωρίς να διαμαρτυρηθεί ή να αμφισβητήσει τη θεία εντολή, ετοιμάζει τα απαραίτητα για την προσφορά, παίρνει μαζί του τον Ισαάκ και ξεκινά το ταξίδι της υπακοής. Η σιωπή του, όπως τόνισε ο Σεβασμιώτατος, αποτελεί έκφραση βαθιάς εμπιστοσύνης και ακλόνητης πίστεως.

«Καθώς η απαίτηση για τη μεγάλη θυσία του άγγιξε την καρδιά, η καρδιά αυτή πυρπολημένη από τη Θεία Αγάπη δεν έσταξε αίμα, δεν έκανε έναν μορφασμό για να φανερώσει τον πόνο του. Έσκυψε και υποτάχθηκε με βαθιά σιωπή, με κρυστάλλινη υπακοή», ανέφερε, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «το πατρικό μάτι έβλεπε το παιδί και λουζόταν στο κλάμα, μα η καρδιά δεν έλεγε να λυγίσει. Ο Πατριάρχης Αβραάμ ήταν αφιερωμένος στο Θεό και ο Θεός είχε τον πρώτο και τον τελικό λόγο στη ζωή του και αυτό το παιδί που το απόκτησε στα βαθιά του γεράματα ήταν ένα δώρο, μια ευλογία του Ουρανίου Πατέρα. Σε Εκείνον ανήκε πριν γεννηθεί και σε Εκείνον θα προσφερόταν σε λίγο θυσία. Όλα ανήκουν στον Θεό και όλα προσφέρονται στον Θεό, χωρίς μεμψιμοιρία, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς δεύτερη σκέψη και πλάγιο σκοπό».

«Μια τομή στην προσωπική μας ιστορία είναι απόλυτα χρήσιμη και μάλιστα με την προοπτική να συγκρίνουμε τις δικές μας προθέσεις και αντιδράσεις», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως «η απαίτηση για θυσία αναφέρεται σε πράγματα μικρά ή σε πράγματα που δεν έχουν δεσμεύσει την καρδιά μας. Όταν η απαίτηση για θυσία αναφέρεται σε πράγματα μικρά ή σε πράγματα που δεν έχουν δεσμεύσει την καρδιά μας, τότε εύκολα αλλοτριωνόμαστε από αυτά και τα προσφέρουμε. Όταν, όμως, η προσταγή της υπακοής προχωρήσει βαθιά, όταν αγγίξει το προσωπικό μας θέλημα, το ‘’εγώ’’ μας και τα όνειρα του παλαιού ανθρώπου και τις υστερόβουλες γήινες βλέψεις μας, όταν αγγίξει το βαθύτερο ‘’είναι’’ μας, τότε η θέληση παγώνει, τα χείλη ακινητοποιούνται και η αφοσίωση μπαίνει σε φοβερή κρίση. Βάζοντας το χέρι στην καρδιά θα διακρίνουμε εκείνες τις τρομερές στιγμές που σταθήκαμε αναποφάσιστοι, που κλονιστήκαμε ανάμεσα στο ‘’ναι’’ και στο ‘’όχι’’, στην αποξένωση από το δικό μας θέλημα ή στη διατήρηση της προσωπικής μας επιθυμίας. Αυτή η ταλάντευση ανάμεσα στο ‘’ναι’’ και στο ‘’όχι’’ είναι ένα σημάδι πως δεν φτάνουμε στην καθαρή υπακοή, πως δεν ωρίμασε στον αγρό της ψυχής μας η πραγματική μας αφοσίωση στον Κύριο της Δόξης. Το σημάδι της γνήσιας αφιερώσεως και αφοσιώσεως είναι το σημάδι του Αβραάμ. Η άμεση σιωπηλή απόλυτη υπακοή στο πρόσταγμα του Θεού».

Κατά την κορύφωση της δοκιμασίας, όταν ο Αβραάμ είναι έτοιμος να προσφέρει τον υιό του, επεμβαίνει Άγγελος Κυρίου και τον σταματά, φανερώνοντας έτσι ότι η δοκιμασία είχε σκοπό να αποκαλύψει το μέγεθος της πίστεώς του. Στη θέση του Ισαάκ προσφέρεται τελικά ένα κριάρι, ενώ ο Θεός ευλογεί τον Αβραάμ για την υπακοή και την αφοσίωσή του.

«Η παρηγοριά και η ευλογία του Θεού είναι η πλατιά θάλασσα στην οποία εκβάλλει το ποτάμι της αφοσιώσεώς μας σε Εκείνον. Όσοι πέρασαν από τον πόνο, όσοι πάλεψαν με τον ατίθασο λογισμό τους, όσοι πρόσφεραν το πιο ακριβό δώρο την ίδια την ύπαρξή τους στο Θεό δια του Βαπτίσματος, του χρίσματος και της εγκεντρίσεως στην Αγία μας Εκκλησία και δεν παλινδρομούν στις χαρές του κόσμου της φθοράς, νιώθουν τόσο έντονη, τόσο αποφασιστική την θεϊκή παρουσία και η ζωή τους λούζεται στο φως και η μυστική χαρά θρονιάζεται στην ψυχή τους», τόνισε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας ότι το παράδειγμα αυτό αποτελεί διαχρονικό πρότυπο για κάθε πιστό. Συχνά, όπως ανέφερε, ο άνθρωπος είναι πρόθυμος να θυσιάσει πράγματα μικρά ή δευτερεύοντα, δυσκολεύεται όμως όταν καλείται να εγκαταλείψει το προσωπικό του θέλημα ή όσα έχει προσκολλήσει βαθιά στην καρδιά του. Η αληθινή πίστη, όμως, αποκαλύπτεται ακριβώς στις στιγμές της δοκιμασίας, όταν ο άνθρωπος καλείται να εμπιστευθεί ολοκληρωτικά τον Θεό.

Καταλήγοντας, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ο δρόμος της πίστεως, αν και συχνά περνά μέσα από δοκιμασίες και θυσίες, οδηγεί τελικά στη χαρά και την ευλογία του Θεού. Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποτελεί πορεία μετανοίας και πνευματικού αγώνα που καταλήγει στη χαρά της Αναστάσεως του Χριστού. Όσοι παραμένουν σταθεροί στην πίστη και δεν επιστρέφουν στις πρόσκαιρες χαρές του κόσμου, βιώνουν ήδη από τώρα την παρουσία και τη χάρη του Θεού στη ζωή τους.

«Χαρά είναι το τέρμα του δρόμου της πίστεως και των δακρύων. Η χαρά της Αναστάσεως, η χαρά της νίκης, η χαρά της μεγάλης συνάντησης με τον Κύριό μας, η χαρά της αλληλοπεριχωρήσεως των προσώπων μας. Μια χαρά που δεν την υποπτεύεται ο κόσμος που σαπίζει στη φθορά και το θάνατο, που δεν τη γεύεται όποιος σταματάει αναποφάσιστος στη μέση του δρόμου, που είναι για μας εδώ, παρούσα, έτοιμη να μας δοθεί, έτοιμη να μας χαριστεί, αρκεί εμείς να το θελήσουμε», είπε ολοκληρώνοντας, ευχόμενος η περίοδος της Αγίας Τεσσαρακοστής να αποτελέσει για όλους ευκαιρία μιμήσεως της πίστεως και της αφοσιώσεως του Πατριάρχου Αβραάμ, ώστε μέσα από τον πνευματικό αγώνα να φθάσουμε στη χαρά της Αναστάσεως.

Στην Ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού έψαλε η χορωδία των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, υπό τη διεύθυνση του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ελισσαίου Κυνούση.

Ακολουθεί το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Έχουμε μια νέα ‘’Κυριακή της Ορθοδοξίας’’ τιμώντας την Αγία Θ’ Οικουμενική Σύνοδο και τον Οικουμενικό Διδάσκαλο Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά.

Στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου Πειραιώς ιερούργησε χθες Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 – Β΄ Κυριακή των Νηστειών – ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, τιμώντας την εόρτιο μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά και τους θεοφόρους Πατέρες της Αγίας Ενάτης (Θ΄) Οικουμενικής Συνόδου.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος στην περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όπου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και των Πατέρων της Συνόδου του 1351, οι οποίοι αγωνίστηκαν για την υπεράσπιση της Ορθόδοξης πίστης απέναντι στις αιρέσεις, υπογράμμισε πως η ημέρα αυτή αποτελεί συνέχεια της χαράς της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

«Έχουμε μια νέα ‘’Κυριακή της Ορθοδοξίας’’ σήμερα, τιμώντας την Αγία Ενάτη (Θ’) Οικουμενική Σύνοδο και τον Θεοφόρο Οικουμενικό Διδάσκαλο Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, ο οποίος πρωτοστάτησε και υπήρξε ο μέντορας και ποδηγέτης της Ιεράς αυτής Συνόδου της Αγίας μας Εκκλησίας», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας δίδαξαν πως ο Θεός είναι άπειρος, ακατάληπτος και πέρα από τη γνώση του ανθρώπου, επισημαίνοντας, όμως, παράλληλα ότι, παρόλο που η ουσία του Θεού δεν μπορεί να γίνει γνωστή, ο άνθρωπος μπορεί να κοινωνήσει τις άκτιστες ενέργειες και τη θεία χάρη Του, η οποία αγιάζει, φωτίζει και ενδυναμώνει τον άνθρωπο.

Η Σύνοδος αυτή δογμάτισε «την αλήθεια περί του Παναγίου Θεού, την επίγνωση της Θείας πραγματικότητας» και πως «ο Πανάγιος Θεός, ο Δημιουργός των απάντων, είναι πέρα και έξω από το γνωστικό μας αντικείμενο, από τη γνωστική μας δυνατότητα. Είναι ο Ακατάληπτος, Αόρατος, Αιώνιος Υπάρχων. Είναι Εκείνος ο Οποίος δημιουργεί τα πάντα από άπειρη αγάπη, από άπειρη σοφία, από άπειρη στοργή, από σπλάχνα οικτιρμών», τόνισε και συνέχισε: «Είναι ο αΐδιος και άκτιστος Δημιουργός της ζωής». «Οι Θεοφόροι Πατέρες, δια του Παναγίου Πνεύματος, μας χάρισαν την επίγνωση ότι η ουσία του Θεού είναι αμέθεκτη. Κανείς δεν μπορεί να προσεγγίσει το Μυστήριο του Παναγίου Θεού, ο Οποίος ευρίσκεται εκτός της γνωστικής μας δυνατότητας, αλλά αυτό που μπορούμε να κατανοήσουμε, αυτό που μπορούμε να κοινωνήσουμε, αυτό που μπορούμε να οικειωθούμε είναι οι άκτιστες Θείες Ενέργειες του Παναγίου Θεού. «Είναι η Χάρις η οποία μας αγιάζει, μας θεραπεύει, μας ευλογεί, μας φωτίζει, μας ενδυναμώνει, μας χαριτώνει». «Η Θεία Χάρις είναι που μετέβαλε τον άρτο και τον οίνο επάνω στην Αγία Τράπεζα σε Σώμα και Αίμα του Κυρίου της Δόξης», συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος.

«Η Θεία Χάρις είναι που αγιάζει τους ανθρώπους», αλλά «αυτή η Θεία Χάρις, προϋποθέτει την κάθαρση από τα πάθη». «Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι αυτός ο πολύ σημαντικός τρόπος καθάρσεως. Αποβολής των μικρών ή των μεγάλων παραπτωμάτων. Μιας βαθιάς καταδύσεως στα βάθη της υπάρξεώς μας για να κατανοήσουμε το πρόβλημά μας και να το προσφέρουμε στον Θεό για να το θεραπεύσει», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, θέλοντας να αναφερθεί στο «μεγάλο Μυστήριο της μετανοίας που δεν έχει τέλος και όριο».

«Κάθε ώρα, κάθε στιγμή και με ένα ‘’ο Θεός ιλάσθητί μοι’’ απολαμβάνουμε και πάλι την προτέρα μας ωραιότητα, την ομορφιά μας, την καθαρότητά μας, την παρθενικότητά μας, την αγιότητά μας», σημείωσε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας παράλληλα πως «είναι αβόλιστος ο ωκεανός της αγάπης Του και αυτόν ακριβώς τον ατελεύτητο ωκεανό της στοργής Του μας χαρίζει η Αγία μας Εκκλησία δια των Θεοφόρων Μυστηρίων της και μας καταδεικνύει ακριβώς ότι η Θεία Χάρις, η άκτιστη Θεία Ενέργεια, μας σώζει και μας αγιάζει, αρκεί εμείς να το θελήσουμε».

«Αν είχαμε πνευματικά μάτια και βλέπαμε τα πράγματα πνευματικά, θα είμασταν ευτυχείς και καμία θλίψη, κανένας πόνος, καμία δυσχέρεια δεν θα μπορούσε να πλήξει, να προσβάλλει τη ζωή μας», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, επισημαίνοντας και πάλι ότι «κανείς δεν γνωρίζει την ουσία Του, ούτε καν οι Άγιοι Άγγελοι», «οι ενέργειές Του, όμως, είναι από όλους μας κατανοητές και αντιληπτές και, αν το θέλουμε, απόλυτα δικές μας. Αρκεί να καθαριστεί η καρδιά μας, η ψυχή μας και η δεκτικότητά μας».

«Η Χάρις του Θεού είναι μια ατελεύτητη βροχή αγάπης», πρόσθεσε, ενώ μιλώντας εκ νέου για την Αγία Θ΄ Οικουμενική Σύνοδο, σημείωσε πως την εποχή εκείνη «θριάμβευσε η Ορθοδοξία, θριάμβευσε η Αλήθεια του Θεού, θριάμβευσε ο Θεοφόρος Οικουμενικός Διδάσκαλος Άγιος Γρηγόριος, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ο Παλαμάς».

«Η Αγία Τεσσαρακοστή με τα δώρα της νηστείας, της μετανοίας, της προσευχής, της κατανύξεως, της αυτομεμψίας, της συγγνώμης που πρέπει να ζητούμε ο ένας από τον άλλον και όλοι μαζί από τον Πανάγιο Θεό, να μας χαρίσει αυτή τη δυνατότητα της Θείας Χάριτος», ευχήθηκε ολοκληρώνοντας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Μαρτίου 2026 - Β΄ Νηστειών.

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα (Ἑβρ. α΄ 10-β΄ 3)

Κατ' ἀρχάς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. Πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· «Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου»; Οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. Εἰ γὰρ ὁ δι' ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; Ἣτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.

Απόδοση:

Εσύ, Κύριε, ἀρχικά στερέωσες τή γῆ κι ἔργο δικό σου εἶναι οἱ οὐρανοί. Αὐτοί θά ἐξαφανιστοῦν, ἐνῶ ἐσύ αἰώνια παραμένεις. Τά πάντα θά παλιώσουνε σάν ροῦχο. Σάν μανδύα θά τούς τυλίξεις, καί θ΄ ἀλλάξουν. Ἐσύ ὅμως παραμένεις πάντα ὁ ἴδιος, τά χρόνια σου ποτέ δέ θά τελειώσουν. Σέ κανένα ἀπ΄ τούς ἀγγέλους δέν εἶπε ποτέ ὁ Θεός: Κάθισε στά δεξιά μου, ὡσότου ὑποτάξω τούς ἐχθρούς σου κάτω ἀπό τά πόδια σου. Δέν εἶναι, λοιπόν, ὅλοι οἱ ἄγγελοι πνεύματα πού ὑπηρετοῦν τό Θεό κι ἀποστέλλονται ἀπ΄ αὐτόν γιά νά βοηθήσουν ὅσους μέλ-λουν νά σωθοῦν; Γι΄ αὐτό κι ἐμεῖς πρέπει νά μένουμε πιό σταθεροί στίς ἀλήθειες πού ἀκούσαμε, γιά νά μήν ξεστρατίσουμε ποτέ. Γιατί, ἄν ὁ λόγος πού δόθηκε ἄλλοτε μέσω ἀγγέλων, ἀποδείχτηκε ἀληθινός, κι ὅσοι τόν παρέβηκαν ἤ δέν ὑπάκουσαν σ΄ αὐτόν δέχτηκαν τήν τιμωρία πού τούς ἔπρεπε, πῶς εἶναι δυνατόν ἐμεῖς νά ξεφύγουμε, ἄν δέ δώσουμε τήν προσοχή πού ταιριάζει σέ μία τόσο σπουδαία σωτηρία; Τή σωτηρία αὐτή, πού ἄρχισε νά διακηρύττει ὁ Κύριος, μᾶς τή βεβαίωσαν ὅσοι ἄκουσαν τό λόγο του.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Μαρκ. β΄ 1-12)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθε ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναοὺμ καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοὶ, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. Καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον ἐφ' ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. Ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; Tίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; Kαὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; Ἳνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας - λέγει τῷ παραλυτικῷ· Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι oὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

Απόδοση:

Εκεῖνο τόν καιρό, μπῆκε ὁ Ἰησοῦς στήν Καπερναούμ καί διαδόθηκε ὅτι βρίσκεται σέ κάποιο σπίτι. Ἀμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε δέν ὑπῆρχε χῶρος οὔτε κι ἔξω ἀπό τήν πόρτα· καί τούς κήρυττε τό μήνυμά του. Ἔρχονται τότε μερικοί πρός αὐτόν, φέρνοντας ἕναν παράλυτο, πού τόν βάσταζαν τέσσερα ἄτομα. Κι ἐπειδή δέν μποροῦσαν νά τόν φέρουν κοντά στόν Ἰησοῦ ἐξαιτίας τοῦ πλήθους, ἔβγαλαν τή στέγη πάνω ἀπό ΄κεῖ πού ἦταν ὁ Ἰησοῦς, ἔκαναν ἕνα ἄνοιγμα καί κατέβασαν τό κρεβάτι, πάνω στό ὁποῖο ἦταν ξαπλωμένος ὁ παράλυτος. Ὅταν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τήν πίστη τους, εἶπε στόν παράλυτο: «Παιδί μου, σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες». Κάθονταν ὅμως ἐκεῖ μερικοί γραμματεῖς καί συλλογίζονταν μέσα τους: «Μά πῶς μιλάει αὐτός ἔτσι, προσβάλλοντας τό Θεό; Ποιός μπορεῖ νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες; Μόνον ἕνας, ὁ Θεός». Ἀμέσως κατάλαβε ὁ Ἰησοῦς ὅτι αὐτά σκέφτονται καί τούς λέει: «Γιατί κάνετε αὐτές τίς σκέψεις στό μυαλό σας; Τί εἶναι εὐκολότερο νά πῶ στόν παράλυτο: «σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες» ἤ νά τοῦ πῶ, «σήκω, πάρε τό κρεβάτι σου καί περπάτα»; Γιά νά μάθετε λοιπόν ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου ἔχει τήν ἐξουσία νά συγχωρεῖ πάνω στή γῆ ἁμαρτίες» - λέει στόν παράλυτο: «Σ΄ ἐσένα τό λέω, σήκω πάρε τό κρεβάτι σου καί πήγαινε στό σπίτι σου». Ἐκεῖνος σηκώθηκε ἀμέσως, πῆρε τό κρεβάτι του καί μπροστά σ΄ ὅλους βγῆκε ἔξω, ἔτσι πού ὅλοι θαύμαζαν καί δόξαζαν τό Θεό: «Τέτοια πράγματα», ἔλεγαν, «ποτέ μέχρι τώρα δέν ἔχουμε δεῖ!»

Διαβάστε περισσότερα

Θρησκευτικό Ορατόριο επί τη συμπληρώσει 20 ετών Ποιμαντορίας του Σεβ. Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ στην τοπική μας Εκκλησία.

Ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῶν 20 ἐτῶν Ποιμαντορίας τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς, κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, καλεῖσθε τήν Πέμπτη 19 Μαρτίου ἐ.ἔ. καί ὥρα 6.30 μ.μ. σέ Θρησκευτικό Ὀρατόριο στόν Ἱ. Καθεδρικό Ναό Ἁγίας Τριάδος Πειραιῶς.

Τούς ὕμνους θά ἀποδώσουν ἡ Βυζαντινή Χορωδία «Οἱ Μαΐστορες τῆς Ψαλτικῆς Τέχνης» τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Πολιούχου Πειραιῶς, ὑπό τήν διεύθυνση τοῦ κ. Ἀχιλλέα Χαλδαιάκη καί ἡ Εὐρωπαϊκή Χορωδία τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίων Κωνσταντίνου & Ἐλένης Πειραιῶς, ὑπό τήν διεύθυνση τοῦ κ. Θεμιστοκλῆ Σερμιέ.

Διαβάστε περισσότερα