Μητροπολίτης Πειραιώς: «Πάντοτε ανατέλλει και θα ανατέλλει χαρμόσυνο το μήνυμα της Αναστάσεως».

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ χθες, Κυριακή 19 Απριλίου 2026 (του Θωμά), ιερούργησε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, όπου τιμήθηκε και η εορτή της Συνάξεως της Παναγίας Βηματάρισσας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βηματαρίσσης, αντίγραφο της οποίας βρίσκεται στον Ναό, στο ιστορικό γεγονός του 1929, όταν η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε σωματικώς στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, αλλά και στο διαχρονικό μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού ως νίκη της ζωής επί του θανάτου και πηγή ελπίδας, ειρήνης και χαράς για τον άνθρωπο.

Κάνοντας λόγο για τον «Παναγιοσκέπαστο και Παναγιοφρούρητο Θεομητορικό Ναό της Ευαγγελιστρίας» που βρίσκεται στην Παναγιοσκέπαστη ναύλοχο πόλη του Πειραιά, εξέφρασε τη μεγάλη χαρά όλων, γιατί «σήμερα τιμούμε την σύναξη της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της επικεκλημένης Βηματαρίσσης», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος, το εικόνισμα της οποίας υπάρχει ενθρονισμένο στο Ναό εις το διηνεκές χάρη στην «μεγίστη δωρεά του σεπτού Καθηγουμένου της εν Αγίω Όρει Άθω, Μεγίστης Μονής του Βατοπεδίου, Αρχιμανδρίτου κ. Εφραίμ».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο θαύμα που συνέβη στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, όπου κατά τη διάρκεια επιδρομής Αγαρηνών πειρατών, «ο τότε παραμονάριος, Μοναχός Σάββας, έλαβε την πανίερον εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου της Βηματαρίσσης και την έκρυψε υπό την γην και ήνηψε και ενώπιον αυτής Ιερά Κανδήλα. Και εβδομήκοντα έτη μετά ταύτα, μετά το γεγονός, οι Πατέρες θεώθεν κινούμενοι ανεύρον την ιεράν εικόναν ανέπαφον και την Ιερά Κανδήλα να καίει ενώπιον αυτής».

Ιδιαίτερη μνεία έκανε ο Σεβασμιώτατος και στο ιστορικό γεγονός που συνέβη στην πόλη του Πειραιά και στο Ναό της Ευαγγελιστρίας το 1929, όταν «το βράδυ της 24ης προς την 25η Μαρτίου 1929, ενεφανίσθη η Υπεραγία Θεοτόκος και εφήπλωσε το ιερόν της Μαφόριον επί τον αγρυπνούντα λαό και αγίασε αυτόν τον τόπο και αυτή την πόλη».

Στη συνέχεια, μιλώντας για το μέγιστο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας επεσήμανε: «Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας το μέγα θαύμα της Αναστάσεως, γιατί είμαστε η Εκκλησία της Αναστάσεως, αλλά και γιατί η περίοδος αυτή είναι η πλέον χαρμόσυνος περίοδος Εκκλησίας, κατά την οποίαν πανηγυρίζουμε την νίκη του Σωτήρος και Λυτρωτού μας Κυρίου κατά του θανάτου που είναι ο έσχατος εχθρός, ο μέγιστος εχθρός του ανθρωπίνου γένους».

Αναφερόμενος στην Ευαγγελική διήγηση της εμφάνισης του Αναστάντος Κυρίου στους μαθητές, υπογράμμισε την υπέρβαση του φόβου και της αμφιβολίας μέσω της πίστης και της εμπειρίας της θείας παρουσίας.

Σημειώνοντας ότι ο Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει «μία από τις μετααναστάσιμες εμφανίσεις του Κυρίου μας και Σωτήρος Ιησού Χριστού», περιέγραψε την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα της στιγμής εκείνης» κατά την οποία ο Κύριος εμφανίστηκε στους μαθητές, οι οποίοι ήταν κλεισμένοι και φοβισμένοι στο υπερώο.

«Οι μαθηταί που είχαν τόσα και τόσα επενδύσει στην Ευαγγελική Ζωή και στο πρόσωπόν Του, αισθάνονται βαθιά πικραμένοι, φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Είχαν βιώσει τη σύλληψη του Διδασκάλου, τα μαρτύριά Του τα φρικώδη και τελικά το Σταυρό και το θάνατο». «Μη λησμονούμε ότι ο ένας εξ αυτών Τον είχε αρνηθεί τρεις φορές μπροστά σε κοράσια και σε θεραπαινίδες και οι άλλοι Τον είχαν εγκαταλείψει φοβούμενοι για την ιδία τους τη ζωή». «Σε αυτό το κλίμα της αγωνίας και του φόβου, του τρόμου που ήταν κλεισμένοι στο υπερώον εκείνο» εμφανίστηκε «κεκλεισμένων των θυρών» ο Ιησούς στο μέσον λέγοντας «Ειρήνη υμίν».

«Ήταν εκεί ενώπιόν τους, ζων με την απέραντη στοργή και την αγάπη που εξέπεμπε πάντοτε ο Κύριός τους» υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος και αναφερόμενος στον πρώτο λόγο του Κυρίου, το «Ειρήνη υμίν», τόνισε ότι «Αυτός ο Πανάγιος Θεός είναι ο χορηγός της ειρήνης και ταυτόχρονα και του άλλου μεγάλου συναισθήματος της χαράς».

Και συνέχισε: «Και εμείς ζούμε σε καταστάσεις που εγκυμονούν προβλήματα, φόβους, εσωτερικές διασπάσεις, αντιπαλότητες». «Δεν υπάρχει ούτε μία στιγμή στη ζωή μας που να μην αισθανόμεθα την απειλή, τον πειρασμό, τη δοκιμασία, την ασθένεια, την όποια πραγματικότητα που μας συνθλίβει και μας προβληματίζει και μας φοβίζει και μας οδηγεί πολλές φορές ακόμη και σε καταστάσεις απαράδεκτες όπως η απελπισία και ο τρόμος. Αλλά κοιτάξτε το μήνυμα της σημερινής ημέρας. Πάντοτε ανατέλλει και θα ανατέλλει χαρμόσυνο το μήνυμα της Αναστάσεως, γιατί είναι ένα γεγονός που συγκροτεί και συνέχει την παγκόσμια ιστορία, την παγκόσμια πραγματικότητα. Ο Χριστός έπαθε επί του Σταυρού ακριβώς για να μας χαρίσει την Ανάσταση, για να εγγυηθεί και τη δική μας Ανάσταση».

«Η Εκκλησία μας καλεί αυτό το μήνυμα να το προσλαμβάνουμε και να το μεταλαμπαδεύουμε στον κόσμο και την ιστορία και την οικουμένη», συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως ο Κύριος έδωσε στους Αποστόλους «τη Χάρη του Παρακλήτου, τους κατέστησε κλειδοκράτορες της Βασιλείας των Ουρανών». «Τους κατέστησε εκείνους πυλωρούς του Παραδείσου και τίμησε τον άνθρωπο με τέτοια υπεροχική ευλογία, εξουσία και δύναμη που δεν την έχουν οι Άγιοι Άγγελοι. Ο άνθρωπος έγινε εκείνος που κρατά τα κλείθρα της Βασιλείας των Ουρανών». «Σε αυτό το μεγαλείο μας κάλεσε ο Αναστάς και οι Απόστολοι γι’ αυτό βγήκαν μετά από τον τρόμο και τον φόβο που βίωναν στο υπερώο γενναίοι μέσα σε μία εχθρική εποχή και σε μία αντιπαλέουσα, την αλήθεια του Ευαγγελίου, πραγματικότητα και δεν φοβήθηκαν πια, δεν τρομοκρατήθηκαν ούτε απ’ τα βασανιστήρια, ούτε απ’ τους διωγμούς, ούτε απ’ τον θάνατο».

Στη συνέχεια μιλώντας για τον δύσπιστο μαθητή, το Θωμά, ο οποίος «ζητούσε αποδείξεις εμπράγματες», όπως χαρακτηριστικά είπε, τόνισε πως όταν ο Κύριος εμφανίστηκε ενώπιόν του και τον κάλεσε «εκείνος προέβη στη σωτηριώδη ομολογία που πανηγυρίζουμε σήμερα, λέγοντας και αναφωνώντας στην ιστορία και στην οικουμένη «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

«Η Ανάσταση, λοιπόν, είναι ένα γεγονός ιστορικώς διακριβωμένο, που μας το εγγυώνται και το υπογράφουν οι μάρτυρες της Αναστάσεως. Οι πρώην κεκρυμμένοι, φοβισμένοι μαθηταί, που έχοντας εμπειρία πλέον της Αναστάσεως και του Αναστάντος, βγήκαν και κήρυξαν Ιησούν Χριστόν, έχοντας όμως και το όπλο της Χάριτος», υπογράμμισε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «εάν ζούμε στο πνεύμα της Αναστάσεως και συντονίζουμε τη ζωή μας με τη Χάρη του Αναστάντος, κανένας φόβος, καμία οδύνη, κανένας πόνος, κανένα δαιμονικό περίπαιγμα, κανένας πειρασμός δεν μπορούν να σκοτίσουν τη χαρά μας και την πληρότητα της ζωής μας. Τα δώρα της Αναστάσεως, η ειρήνη, η χαρά, η αγάπη, η αλήθεια, το φως, είναι δικά μας. Τα έχουμε εδώ. Ευρίσκονται πάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι ο Ενσαρκωμένος Κύριός μας, που από άπειρη αγάπη συνεχίζει να εμφαίνεται στις καρδιές μας, στις ψυχές μας, στα σώματά μας καθώς μας μεταδίδει το δικό Του Σώμα και το δικό Του Αίμα».

«Αυτή τη χαρά και τη δόξα μας έχει χαρίσει ο Πανάγιος Θεός. Αυτή την πληρότητα και το φως. Και καλούμεθα ακριβώς να επαναλάβουμε όλοι μας το λόγο του μακαρίου Αποστόλου Θωμά, του πρώην δυσπίστου και νυν μάρτυρος της Αναστάσεως και της αληθείας, ‘’ο Κύριός μου και ο Θεός μου’’», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «η Χάρη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βηματαρίσσης, της Σκέπης και ευλογίας όλων μας και του Αναστάντος Κυρίου μας να ευλογεί και να αγιάζει πάντας». «Και μη λησμονούμε ότι οι μάρτυρες της Αναστάσεως είναι οι Άγιοί μας και εμείς, που λαμβάνουμε πείρα του Αναστάντος και μπορούμε και εμείς να διασαλπίσουμε ότι ‘’Χριστός Ανέστη’’ και θάνατος κατεπόθη», είπε καταλήγοντας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Να έχουμε πάντοτε στη ζωή μας τη συνείδηση ότι είμαστε τα παιδιά της Παναγίας».

Στη Ακολουθία του Εσπερινού που τελέστηκε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου χοροστάτησε σήμερα Πέμπτη 16 Απριλίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αρχικά αναφέρθηκε στον λόγο του Ευαγγελιστού Ιωάννου, ο οποίος διακηρύσσει τη μεγάλη αλήθεια πως «Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ».

Ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως με αυτόν τον λόγο παρουσιάζεται ο τρόπος υπάρξεως του Παναγίου Θεού, ο οποίος έχει ως κίνητρο για τη δημιουργία την Αγάπη, επεσήμανε πως από άπειρη αγάπη ο Θεός δημιούργησε τον πνευματικό κόσμο «που είναι λειτουργικά πνεύματα στη διακονία του Θεού».

«Ο Θεός θέλησε να δημιουργήσει ένα πλάσμα που να μετέχει και του κτιστού κόσμου και του ακτίστου και έτσι δημιούργησε τον άνθρωπο και ενεφύσησε σε αυτόν πνεύμα ζωής δημιουργώντας την κτιστή μεν, αλλά αθάνατη ψυχή του», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος κάνοντας λόγο για τα δώρα του «κατ’ εικόνα». Τόνισε πως ο άνθρωπος έχει την ελευθερία της θελήσεως, το συνειδέναι, αλλά και την δυνατότητα να επεμβαίνει στην κτίση αρνητικά ή θετικά» και πως «με τα δώρα αυτά έχει ο άνθρωπος τη δυνατότητα να φτάσει στην προς τον Θεόν ομοήθεια». «Να φτάσει στην ομοίωση προς τον Θεό και να γίνει κατά Χάριν Θεός».

Επεσήμανε πως ο άνθρωπος, δυστυχώς, άκουσε το ψεύδος του όφεως μέσα στην Εδέμ και πίστεψε ότι μπορεί να τα πετύχει όλα αυτά εμπιστευόμενος την κτίση και όχι τον Κτίσαντα, να εμπιστευθεί δηλαδή την ύλη και όχι Εκείνον που τον δημιούργησε από άπειρη αγάπη. Σημειώνοντας πως έτσι «μπήκε στη ζωή μας θάνατος», υπογράμμισε παράλληλα πως ο Θεός είναι ένας αβόλιστος ωκεανός της Αγάπης και εξήγγειλε μέσα στην Εδέμ το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, θέλοντας «να αποκαταστήσει τη βλάβη, όχι με το θάνατο του αμαρτωλού και ασώτου, αλλά με τη δική Του εκούσια παράδοση».

Αναφέροντας πως ο Θεός εισήλθε στον χώρο και τον χρόνο και παρέδωσε τον Εαυτό Του εκούσια και με τη θυσία Του επάνω στο Γολγοθά «χάρισε στον άνθρωπο την επανόρθωσή του, την παλιγγενεσία του, τη σωτηρία του, την ακεραιότητά του, την αιωνιότητά του, την ανάστασή του», τόνισε πως σε αυτό το σχέδιο ο Θεός εισήλθε στην ιστορία αναζητώντας συνεργό και αυτός ο συνεργός ήταν, «η κόρη του Ιωακείμ και της Άννας, το δώρο της Προσευχής, η κόρη της υπακοής, η Υπεραγία Θεοτόκος».

Μιλώντας για το πρόσωπο της Παναγίας, ο Σεβασμιώτατος, τόνισε πως η Υπεραγία Θεοτόκος άνοιξε τις πύλες της ιστορίας με το «ιδού η δούλη Κυρίου…», έγινε η ενχρίστωση της ανθρωπότητος και έτσι «η Θεοτόκος απέβη η Ζωοδόχος Πηγή από την οποία ανέβλυσε το Ύδωρ της ζωής». «Έγινε η αιτία της σωτηρίας μας. Εκείνη επέτρεψε στον Θεό να μας σώσει». «Το ανθρώπινο πλάσμα να ανοίγει την ιστορία του κόσμου στον Δημιουργό του κόσμου και να του επιτρέπει να συνεργαστεί με τον άνθρωπο», πρόσθεσε μιλώντας για τον συγκλονιστικό αυτό λόγο των Πατέρων της Εκκλησίας μας, υπογραμμίζοντας πως «η Υπεραγία Θεοτόκος είναι το ανυπέρβλητο πρόσωπο που χάρισε στο ανθρώπινο γένος την κοινωνία με το Θεό και έτσι έγινε όντως Ζωοδόχος Πηγή».

«Σήμερα η καρδιά μας πετάει ψηλά, στη Βασιλίδα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη», είπε στη συνέχεια, αναφερόμενος στο προσκύνημα της Παναγίας στο Μοναστήρι του Μπαλουκλί «όπου το ιερό αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής αναβλύζει ιάματα».

Μιλώντας για τον Σταυρό του Κυρίου, το εκούσιο Πάθος, αλλά και την Ανάσταση με την οποία ο Κύριός μας συνέτριψε το κράτος του θανάτου και μας χάρισε την επίγνωση του μεγαλείου μας και της αιώνιας μεταφυσικής αναγωγής μας και μας βεβαιώνει για τη δική μας εξανάσταση και το τέλος του εσχάτου εχθρού μας που είναι ο θάνατος», ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε πως «αυτή η Ανάσταση μαρτυρείται και βεβαιώνεται από τους μάρτυρες της Αναστάσεως, τους Αγίους Αποστόλους, οι οποίοι με το αίμα τους υπέγραψαν τη διακήρυξη της Αναστάσεως του Κυρίου», υπογραμμίζοντας παράλληλα με έμφαση πως κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πεθάνει για ένα ψέμα.

«Ο Πανάγιος Θεός λύτρωσε τον άνθρωπο από τις σκληρές επιλογές του: από το θάνατο και τη φθορά», είπε αναφερόμενος στους Αγίους και στα «άχραντα και ευωδιάζοντα σκηνώματά τους» που «εξαγγέλλουν την Ανάσταση», φέρνοντας ως παραδείγματα τον πολιούχο μας Άγιο Σπυρίδωνα και τους προσφάτως εορτάζοντες Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη.

«Εύχομαι, σε αυτή την πολύ πεισιθάνατη εποχή των μεγάλων ανατροπών και αντινομιών να μας εμπνέει η σωτηρία, η χαρά, η ειρήνη, τα δώρα του Αναστάντος και η Χάρις της Κυρίας Θεοτόκου να σας ευλογεί και να σας αγιάζει, γιατί είναι η Πηγή της ζωής και της σωτηρίας μας», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του.

Ακολούθησε η περιφορά της Ιεράς Εικόνος, στο τέλος της οποίας ο Σεβασμιώτατος, προέτρεψε όλους «να έχουμε πάντοτε στη ζωή μας τη συνείδηση ότι είμαστε τα παιδιά της Παναγίας. Με αυτή τη συνείδηση μπορούμε να αντιπαλαίουμε κάθε πειρασμό, κάθε αμαρτία, κάθε αρρώστια, κάθε θάνατο». «Όταν έχεις τη βεβαιότητα ότι ανήκεις στην Παναγία και είσαι παιδί της, έχεις κοινωνία με την παφλάζουσα αγάπη της». «Η Χάρις της να είναι η μόνιμη κάτοικος της καρδιάς σας και της ζωής σας», είπε, ευχαριστώντας, μεταξύ άλλων, τους ιερείς του Ναού και ιδιαιτέρως τον προϊστάμενο Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίο Καράμπελα.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΣΧΑ ΤΟ ΤΕΡΠΝΟΝ

του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

Δεν υπάρχει πιο χαρμόσυνο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία από την λαμπροφόρο ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ελπιδοφόρο μήνυμα από το μήνυμα της Αναστάσεως, ότι «Χριστός ανέστη και Άδης εσκυλεύθη». Γι’ αυτό και το Άγιο Πάσχα είναι η εορτή των εορτών και η πανήγυρη των πανηγύρεων! Σύμπας ο λαός του Θεού, με άκρατο ενθουσιασμό και χαρά συμμετέχουμε στο υπέροχο πασχαλινό συμπόσιο της πίστεως και υμνούμε ακατάπαυτα τον κραταιό και τροπαιούχο Λυτρωτή μας!

Για να γιορτάσει όμως κάποιος αυτό το ανεπανάληπτο και μοναδικό ιστορικό γεγονός, θα πρέπει να γνωρίζει τις θείες δωρεές που απορρέουν από αυτό. Θα πρέπει να βιώσει οντολογικά το μυστήριο της θείας οικονομίας. Θα πρέπει να παραμερίσει την θαμπωτική αχλή από τα πνευματικού του όμματα, και να ανοίξει ορθάνοιχτα τα μάτια της πίστεως, για να νοιώσει στα κατάβαθα της ψυχής του το θείο μεγαλείο, αλλά και την άμετρη αγάπη του Θεού για τα πλάσματά Του και ιδιαίτερα τον τραγικό άνθρωπο. Οι πιστοί του Χριστού έχουμε αποβάλλει την ερεβώδη αχλή της απιστίας και γι’ αυτό σκιρτούμε από άφατη αγαλλίαση την αγία ημέρα της εγέρσεώς Του, διότι κατά τον άγιο Θεοφύλακτο: «ο Κύριος με την ανάστασή Του έγινε πρόξενος της χαράς» (P.G.123,480).

Αντίθετα, όσοι δε θέλουν να έχουν αυτή τη δυνατότητα μένουν αμέτοχοι της αναστάσιμης ευφροσύνης, επιμένουν να βιώνουν το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης, που γεννά η αμαρτία. Προτιμούν να διατελούν στο κράτος και την εξουσία του φρικτού θανάτου, απορρίπτοντας με ρηχές δικαιολογίες και φτηνά λογικοφανή επιχειρήματα το δήθεν «παράλογο» της αναστάσεως από τους νεκρούς. Προτιμούν το θάνατο από τη ζωή. Η τραγικότητά τους φαίνεται ολοκάθαρα στο να υποστηρίζουν ότι θα πεθάνουν και θα εκμηδενιστούν! Υπάρχει πιο παράλογη προτίμηση από αυτή; Η άρνηση άλλωστε είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος και η ανθρώπινη ζωή σχοινοβατεί μεταξύ πίστεως και απιστίας. Προκειμένου να «ικανοποιηθεί» το σκοτισμένο από την αμαρτία και τη φθορά μυαλό, αρνείται τις υψηλές προσδοκίες και προτιμά τα σαθρά και έρποντα. Εν προκειμένω, οι αρνητές της Αναστάσεως του Χριστού διαλέγουν την πτώση και το θάνατο και αρνούνται την αιώνια ζωή που προσφέρει στο ανθρώπινο γένος ο Αναστάς Κύριός μας, καθ’ ότι«οικοδόμησαν αμυντικά τείχη γύρω από το Ευαγγέλιο» κατά τον άγιο Νικόλαο Αχρίδος. Άμεση ορατή συνέπεια της αρνήσεως είναι η μόνιμη ασυναίσθητη κατήφεια και το διαρκές άγχος. Ο αρνητής είναι (αποδεδειγμένα πλέον) απαραίτητα νευρωτικός!

Εμείς οι πιστοί του Αναστάντος Χριστού αποστρέφουμε το πρόσωπό μας από αυτή τη μιζέρια και τη θανατερή μελαγχολία του αμαρτωλού κόσμου και πανηγυρίζουμε λαμπρά τη Θεία Έγερση. Ο ιερός υμνογράφος προτρέπει: «χαίρεται λαοί και αγαλλιάσθε, άγγελος γαρ εκάθησε εις τον λίθον του μνήματος» και «Ας γεμίσει από χαρά και ευφροσύνη το στόμα μας γι’ αυτόν, που είπε μετά την ανάσταση: χαίρεται» προτρέπει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων (P.G.33,825). Χαιρόμαστε, πάνω απ’ όλα διότιτα μνήματα των νεκρών, έπαψαν πια να προκαλούν φόβο και τρόμο, όπως γινόταν και γίνεται στους εκτός του Χριστιανισμού πίστεις. Ο «όλβιος τάφος» του Κυρίου μας μετέβαλλε τα μνήματα σε κλίνες ύπνου, διότι η παραμονή πλέον των νεκρών σε αυτά είναι προσωρινή. Οι μεταστάντες εν Κυρίω αδελφοί μας δεν είναι πια νεκροί, αλλά κεκοιμημένοι, περιμένοντας την ανάσταση. Τα αποτρόπαια νεκροταφεία χάρις στην ανάσταση του Κυρίου μας μεταβλήθηκαν σε κοιμητήρια. Δε θρηνούμε πια για καμιά εκμηδένιση, αλλά λυπούμαστε για τον προσωρινό χωρισμό των κεκοιμημένων μας, με τους οποίους μας συνδέει εσαεί η μακάρια ελπίδα της συναντήσεώς μας στα ουράνια δώματα της θείας 
μακαριότητας! Μας διαβεβαιώνει ο θείος Παύλος: «Εἰ δὲ ἀπεθάνομεν σὺν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καὶ συζήσομεν αὐτῷ, εἰδότες ὅτι Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνῄσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει» (Ρωμ.6,8-9). Αλλά όχι μόνο αυτό τονίζει ο μεγάλος απόστολος «μεγαλυνθήσεται Χριστός εν τω σώματί μου είτε δια ζωής είτε διά θανάτου» (Φιλ.1,20). Είτε με τη ζωή μας, είτε με την κοίμησή μας δοξάζεται ο Κύριος. Τέτοιου μεγέθους συνάφεια μαζί Του μας χάρισε η ανάστασή Του!

Ο θάνατος είναι πανταχού παρών στη ζωή του ανθρώπου, από τη γέννησή του μέχρι την έξοδό του από τον κόσμο αυτό, και καραδοκεί να τον πλήξει, αφαιρώντας του το υπέρτατο δώρο της ζωής. Η ζωή του ανθρώπου είναι ένας συνεχής και ανελέητος πόλεμος με το θάνατο! Αυτά για τους απίστους. Για μας τους χριστιανούς δεν έχει ισχύ ο θάνατος, διότι καταργήθηκε από τον αναστάντα Κύριο, διότι «δι’ ημάς θανάτω θάνατον ώλεσεν». Εμείς δεν φοβούμαστε πια το θάνατο, διότι είναι αποδυναμωμένος πια. «Η ζωή ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ· όταν ὁ Χριστός φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε και ὑμεῖ σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε εν δόξῃ» Κολ.3,3-4), γράφει ο απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς των Κολοσσών. Η βεβαιότητα και της δικής μας ανάστασης στηρίζεται στο ακλόνητο βάθρο της αναστάσεως του Χριστού. Δε θα είναι μια ανάσταση απλής βιολογικής ύπαρξης, αλλά θα είναι φανέρωση δόξας στην αναστημένη πια ύπαρξή μας, ως αντικατοπτρισμός της δόξας του αναστημένου Κυρίου μας!

Ζωντανή απόδειξη της μακάριας ελπίδας για αιώνια ζωή, είναι η εδραιωμένη ειρήνη στις ψυχές των πιστών. Η μακαριότητα και η τέρψη προϋποθέτουν την εσωτερική ειρήνη. Λίγο πριν το πάθος Του ο Κύριος άφησε στους μαθητές του την ειρήνη «ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν» (Ιωάν.14,27), ως βασικό στοιχείο της ερχόμενης βασιλείας Του. Έτσι «η ειρήνη του Θεού βραβεύεται εν ταις καρδίαις υμών, εις ἣν και εκλήθητε εν ενὶ σώματι· και ευχάριστοι γίνεσθε» (Κολ.3,15) διαβεβαιώνει ο απόστολος των Εθνών, γράφοντας στους πιστούς, να ξεχωρίζουν από τους άλλους ανθρώπους από τη διαρκή χαρά και την αδιάκοπη ειρήνευση των ψυχών τους. Ο άγιος Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεωςμας λέει πως η ανάσταση του Κυρίου μας δίνει την πραγματική και μόνιμη ειρήνη, αυτή που δε μπορεί να μας δώσει ο πτωτικός κόσμος (P.G.155,776).

Μια άλλη σημαντική παράμετρος της Θείας Εγέρσεως είναι η καθολική ανακαίνισή μας.«Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως» μας προτρέπει ο ιερός υμνογράφος του Πάσχα. Ο νέος οίνος δε μπορεί να μπει σε παλαιούς ασκούς. Δηλαδή οι πιστοί δε μπορούμε να βιώνουμε το υπέρτατο γεγονός της μεταναστάσιμης πραγματικότητας ως παλαιοί άνθρωποι, εμμένοντας στην πτώση και την αμαρτία. «Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος, τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς» (Κολ.3,1-2). Ο Χριστός «ὑμᾶς, νεκροὺς ὄντας ἐν τοῖς παραπτώμασι καὶ τῇ ἀκροβυστίᾳ τῆς σαρκὸς ὑμῶν, συνεζωοποίησεν ὑμᾶς σὺν αὐτῷ, χαρισάμενος ἡμῖν πάντα τὰ παραπτώματα, ἐξαλείψας τὸ καθ' ἡμῶν χειρόγραφον τοῖς δόγμασιν ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν, καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας αὐτὸ τῷ σταυρῷ» (Κολ.2,11-14). Μας ανακαίνισε, μας έκαμε νέες υπάρξεις, άγια κύτταρα του δικού Του Σώματος, δυνάμει αγίους, με την εθελούσια συμμετοχή μας στο θάνατο και την ανάσταση Του. Αφού, «ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν, συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκνεκρῶν διὰ τῆ ςδόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν. εἰ γὰρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα, τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ», (Ρωμ.6,3-6). Έτσι βίωση της Θείας Εγέρσεως σημαίνει εξάπαντος και πλήρη συνειδητή και οντολογική ανακαίνιση της υπάρξεώς μας.

Γι’ αυτούς και για μύριους άλλους λόγους, το άγιο Πάσχα δεν είναι για μας τους πιστούς απλά μια εορτή σαν τις άλλες και όπως τη γιορτάζουν οι «κοσμικοί» και οι ετερόδοξοι αιρετικοί. Είναι για μας το «Πάσχα το τερπνόν, Πάσχα Κυρίου Πάσχα, Πάσχα πανσεβάσμιον… Πάσχα λύτρον λύπης», σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο της υπέρλαμπρης εορτής. Είναι ξέχωρη, από αυτή του κόσμου, βιωτή, «της αιωνίου απαρχήν». Το Πάσχα του Κυρίου προβάλλει μέσα στην παραφροσύνη του αμαρτωλού κόσμου ως ο άσβεστος ακτινοβόλος φάρος της ευφροσύνης, για να φωτίζει τις ανήλιες καρδιές και να απαστράπτει τη μιζέρια και την κακοδαιμονία του δαιμονικού ερέβους. Καλούμαστε λοιπόν να λάβουμε από αυτόν «φως εκ του ανεσπέρου φωτός» δοξάζοντες «Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών». Καλούμαστε επίσης μαζί με ολόκληρη τη δημιουργία, να πανηγυρίσουμε τη Θεία Έγερση. Η χαρά μας να γίνει το μήνυμα της αναστάσεως σε όλους τους κόσμους, ψάλλοντας ακατάπαυτα μαζί με τον μελίρρυτο ψάλτη του Πάσχα: «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν γη δε αγαλλιάσθω, εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος»! 

Διαβάστε περισσότερα

ΕΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΥΚ ΕΓΕΙΓΕΡΤΑΙ….

του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

Η βεβαία πίστη της Εκκλησίας στην λαμπροφόρο ανάσταση του Χριστού αποτελεί αυτή την ίδια την ύπαρξή Της. Το μέγα και ανεπανάληπτο αυτό γεγονός είναι το ακράδαντο θεμέλιο πάνω στο οποίο είναι θεμελιωμένη και εδραιωμένη. Το Θείο πρόσωπο του Αναστάντα Ιδρυτή Της είναι η ακατανίκητη δύναμη, που τη συγκροτεί, τη συντηρεί και την οδηγεί με ασφάλεια στο σωτήριο προορισμό Της. Οι άγιοι Πατέρες αποφάνθηκαν «εν ενί στόματι» πως η ζωή της Εκκλησίας είναι η ακατάπαυτη βίωση του υπερτάτου γεγονότος της Αναστάσεως του Κυρίου. Είναι μια διαρκής συμμετοχή και πρόγευση της Βασιλείας του Θεού, η οποία απορρέει από το ζωοδόχο Τάφο του Χριστού.

Όμως υπάρχει και ο κακόδοξος αντίλογος γι’ αυτή την πίστη της Εκκλησίας. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι αρνούνται την Ανάσταση του Χριστού και κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να πείσουν για τις μικρόνοες απόψεις τους. Υπάρχουν δυστυχώς και κατ’ όνομα χριστιανοί, οι οποίοι ερμηνεύουν το ύψιστο γεγονός ως δήθεν συμβολικό λόγο! Όλοι αυτοί καλλιεργούν την προσωπική τους «αδιάληπτον οδύνην» (Ρωμ.9,2) και «τίσουσιν όλεθρον αιώνιον από προσώπου του Κυρίου» (Β΄,Θεσ.1,8), διότι σφραγίζουν εθελούσια τους οφθαλμούς τους να μην αντικρύσουν το αναστάσιμο φως.

Φαίνεται πως αρνητές της Αναστάσεως του Χριστού υπήρχαν και στην αρχαία Εκκλησία και μάλιστα στην εκκλησία της Κορίνθου. Ο απόστολος Παύλος αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή του, για να πείσει για το αδιαμφισβήτητο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου «Ει δε Χριστός κηρύσσεται ότι εκ νεκρών εγήγερται, πως λέγουσί τινες εν υμίν ότι ανάστασις νεκρών ουκ έστιν΄ ει δε ανάστασις νεκρών ουκ έστιν, ουδέ Χριστός εγήγερται΄ ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών. Ευρισκόμεθα δε και ψευδομάρτυρες του Θεού, ότι εμαρτυρήσαμεν κατά του Θεού ότι ήγειρε τον Χριστόν, ον ουκ ήγειρεν, είπερ άρα νεκροί ουκ εγείρονται΄ ει γαρ νεκροί ουκ εγείρονται, ουδέ Χριστός εγήγερται. Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών΄ ότι εστέ εν ταις αμαρτίαις υμών. Άρα και οι κοιμηθέντες εν Χριστώ απώλοντο. Ει εν τη ζωή ταύτη ηλπικότες εσμέν εν Χριστώ μόνο, ελεεινότεροι πάντων ανθρώπων εσμέν» (Α΄Κορ.15,12-18).

Είναι όντως φοβερός ο λόγος του αποστόλου των Εθνών. Παράλληλα ξεχειλίζει από τη βεβαία πίστη του στην Ανάσταση του Χριστού, αποπνέοντας άρρητο άρωμα αισιοδοξίας. Δε διστάζει να χαρακτηρίσει τον εαυτό του ψεύτη, απατεώνα και ελεεινό άνθρωπο αν το κήρυγμά του ήταν απογυμνωμένο από την πίστη στην ανάσταση του Χριστού. Αυτή η πίστη του απορρέει από το γεγονός ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι μόνο άνθρωπος, αλλά ο σαρκωμένος Θεός. Είναι ο «Υιός του Θεού εν δυνάμει» (Ρωμ.8,1,4). Είναι ο Υιός «της αγάπης αυτού… εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως… αυτός εστιν προ πάντων, και τα πάντα εν αυτώ συνέστηκε» (Κολ.1,13-17). Φύσει Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού. Αρχηγός και δοτήρ της ζωής, έχοντας τη ζωή αφ’ εαυτού. Ο θάνατος όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με τη θεία φύση Του, αλλά είναι το φρικτό και ολέθριο αποτέλεσμα αλλότριας επιλογής των κτισμάτων Του από το δικό Του θέλημα. Κατά συνέπεια η ανάστασή Του ήταν η πιο αναγκαστική νομοτέλεια όλων των εποχών. Από αυτή την πίστη απορρέει η βεβαιότητα του αποστόλου Παύλου για την ανάσταση του Κυρίου, διακηρύττοντας πως η πίστη αυτή «καταγγέλεται εν όλω τω κόσμω. Μάρτυς μου (δε) εστιν ο Θεός, ω λατρεύω εν τω πνεύματί μου εν τω ευαγγελίω του Υιού αυτού» (Ρωμ.1,8-9).

Ο άγιος απόστολος του Χριστού περιγράφει με τον πιο απαισιόδοξο τρόπο την άρνηση κάποιων στην ανάσταση του Χριστού. Απογυμνωμένο το κήρυγμα του Ιησού από την πίστη στην ανάσταση το θεωρεί όχι μόνον ανώφελο αλλά και επιζήμιο για την ανθρωπότητα, διότι έτσι ο Χριστός υποβιβάζεται στην κατηγορία των πάμπολλων άλλων ιδρυτών θρησκειών, στην κατηγορία των θνητών νομοθετών και κοινωνικών αναμορφωτών και η Εκκλησία Του εντάσσεται στις τόσες άλλες θρησκείες του κόσμου. Λησμονούν όμως πως παρά την παρουσία πλειάδων θρησκειών στον προχριστιανικό κόσμο, η κακοδαιμονία ήταν η μόνιμη τραγική κατάσταση. «Ουκ έστιν αλήθεια, ουδέ έλεος, ουδέ επίγνωσις Θεού επί της γης. Αρά και ψεύδος και φόνος και κλοπή και μοιχεία κέχυται επί της γης, και αίματα αφ’ αίμασιν μίσγουσιν» (Ωσ.4,2. βλ. Ησ.1,17.Αμώς41.Μιχ.2,1). Η θρησκείες δε μπορούσαν να προσφέρουν τίποτε το ουσιαστικό στο ταλαίπωρο ανθρώπινο γένος.

Ο Ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού δεν ήρθε στη γη να ιδρύσει μια ακόμη θρησκεία, έστω την πιο τέλεια διότι ο κόσμος είχε χορτάσει από θρησκείες, τελετουργικά, ηθικιστικές διδασκαλίες και κοινωνικές αναμορφώσεις. Δεν αποζητούσε πια νέα θρησκεία, αλλά καθολική σωτηρία, την οποία προσέφερε μόνον ο Χριστός.

To γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου αποτελεί το θριαμβευτικό πέρας του επί γης σωτηριώδους έργου Του. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, όχι απλά να γίνει κοινωνός της ανθρωπίνης φύσεως και να προσφέρει βοήθεια στον πεσόντα άνθρωπο, αλλά ήρθε στον κόσμο να σώσει ολοκληρωτικά την ανθρωπότητα από τη δίνη του κακού και τα τραγικά αποτελέσματα της αμαρτίας. Ήρθε προπάντων να ελευθερώσει τον άνθρωπο από το χειρότερο εχθρό του, τον πικρό θάνατο, ο οποίος κατέστη, μετά την πτώση, νομοτέλεια στη θεία δημιουργία (Γεν.2,17). Ο απόστολος Παύλος θέλοντας να εκφράσει δυναμικά το φοβερό γεγονός του θανάτου, αναφώνησε: «ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος, τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» (Ρωμ.7,24). Προορισμός όλων των ανθρώπων ήταν ο Άδης, η κοινή «οικία παντί θνητώ» (Ιώβ30,23), «το σκότος το εξώτερον, (όπου) εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.25,30). Ο απαράβατος νόμος της θνητότητας και ο απόλυτος προορισμός κάθε ανθρωπίνης ύπαρξης στον παμφάγο Άδη, καθιστούσε τον άνθρωπο ως το τραγικότερο ον της δημιουργίας.

Μοναδικό αντίδοτο κατέστη ο θάνατος του Θεού, ο οποίος θανάτωσε το δικό μας θάνατο, αφού «έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄Κορ.15,26). Ο Χριστός «ημάς εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου, γενώμενος υπέρ ημών κατάρα» (Γαλ.3,13). Δηλαδή υποτάχτηκε εθελούσια στην νομοτέλεια του θανάτου, για να καταργήσει το θάνατο. Δέχτηκε να κατέβη στον ανήλιο τόπο της βασάνου, τον Άδη, για να καταλύσει το αιώνιο βασίλειό του. «Ο Θεός ερρύσατο ημάς εκ της εξουσίας του σκότους, και μετέστησεν εις την βασιλείαν του υιού της αγάπης αυτού, εν ω έχομεν την απολύτρωσιν» (Κολ.1,13). Μετά την τιτάνια μάχη και την περιφανή νίκη Του κατά του Άδη, ανέστη θριαμβευτικά διαλύοντας την αχλή και τη σκοτοδίνη της αμαρτίας και ανοίγοντας μια καινούρια σελίδα στην ιστορία του κόσμου. «Ο Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ όνομα το υπέρ πάν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού Χριστού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός» (Φιλιπ.2,9-11).

Ο θάνατος δεν έχει πια καμιά δύναμη και επιβολή στους πιστούς χάρη στην Ανάσταση του Χριστού, διότι πιστεύουμε ότι «ο εγείρας τον Χριστόν εκ των νεκρών ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα ημών» (Ρωμ.8,11). Μας διαβεβαίωσε ο Ίδιος ο Κύριος: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωαν.5,24). Πιο ελπιδοφόρος λόγος από αυτόν δεν υπάρχει! Ο φυσικός μας θάνατος είναι ένα ασήμαντο πια γεγονός, το οποίο δεν έχει καμιά ουσιαστική επίπτωση στην ύπαρξή μας. Είναι ένας μεγάλος ύπνος, ώσπου να μας ξυπνήσει ο Αναστημένος Κύριός μας, καθ’ ότι «οι νεκροί ακούσονται της φωνής του Υιού του Θεού, και οι ακούσαντες ζήσονται» (Ιωάν.5,25)!

Η άρνηση της Αναστάσεως του Κυρίου είναι η πιο εκφραστική όψη της τραγικότητας, την οποία συνεχίζει να βιώνει η αποστατούσα ανθρωπότητα. Άνθρωποι θλιβεροί, οι οποίοι αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται «προοδευτικοί» και «θεραπευτές του ορθού λόγου», βασανίζονται να απογυμνώσουν τον Ιησού Χριστό από τη θεία του φύση και ως εκ τούτου πασχίζουν να «αποδείξουν» ότι η ένδοξη Ανάστασή Του είναι μύθος! Στην πραγματικότητα όμως φανερώνουν την εμμονή τους στην προχριστιανική κακοδαιμονία και ομολογούν την πορεία τους στον μηδενιστικό αφανισμό. Χαίρονται να υποστηρίζουν ότι το πέρας του βίου τους είναι ο υγρός τάφος και συνένοικοί τους τα αδηφάγα σκουλήκια! Πιο ακραίος παραλογισμός από αυτόν δεν υπάρχει! Σε τέτοιες έσχατες μορφές κατάντιας οδηγεί τον άνθρωπο η παραζάλη της αμαρτίας!

Η πνευματική τους μυωπία τους εμποδίζει να δουν την υπέρτατη κοσμοϊστορική ανατροπή που συντελέσθηκε χάρις στην Ανάσταση του Χριστού. Αφού νικήθηκε κατά κράτος ο διάβολος, η πηγή και ο αίτιος του κακού, «ο θεός του αιώνος τούτου» (Β΄Κορ.4,4), ήρθη από τον κόσμο το κακό και θεμελιώθηκε η ατέρμονη Βασιλεία του Θεού (Εφεσ.5,5), η «καινή ανθρωπότης» (Εφεσ.2,15), η νέα κοινωνία της αγάπης και της συναδελφώσεως των ανθρώπων, ο λαός ο άγιος «πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους» (Αποκ.5,9).

Στη μεταναστάσιμη ιστορική περίοδο του κόσμου το κακό υπάρχει και διαιωνίζεται χάρη στους αρνητές του Χριστού, οι οποίοι ως εντολοδόχοι του «άρχοντος του κακού» (Ιωάν.16,11), δίνουν παράταση στην ανθρώπινη κακοδαιμονία. Αυτοί «ου δύνανται ακούειν τον λόγον» του Χριστού (Ιωάν.8,44) και «μη υπακούοντες τω ευαγγελίω» (Β΄Θεσσ.1,8). Στρέφουν το πρόσωπό τους από το άσβεστο αναστάσιμο φως, διότι η εκτυφλωτική πνευματική λαμπρότητα καταδεικνύει την ολοσκότεινη ψυχική τους κατάσταση.

Για μας τους πιστούς του αναστημένου Χριστού δεν τίθεται ούτε ως απλή σκέψη το δίλημμα «ει Χριστός ουκ εγείγερται» (Α΄Κορ.15,13), διότι η πίστη μας στον αναστημένο Λυτρωτή μας είναι τόσο φυσική και απαραίτητη για την ύπαρξή μας, όσο η αναπνοή μας! Μαρτυρούμε στο σύγχρονο αποστατημένο κόσμο πως «εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν… γένος ουν υπάρχοντες του Θεού» (Πράξ.17,28) και κατά συνέπεια διακηρύττουμε με σθένος πως καμιά δύναμη δε μπορεί να μας «χωρίσει από της αγάπης του Χριστού, (ούτε) θλίψις ή στενοχωρία, ή διωγμός, ή λιμός, ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μαχαίρα… υπερνικώμεν δια του αγαπήσαντος ημάς», διότι ο «Χριστός ο αποθανών, μάλλον δε και εγερθείς, ος και εστιν εν δεξιά του Θεού… εντυγχάνει υπερ ημών» (Ρωμ.8,34-38).

Διαβάστε περισσότερα

«ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΥΝΘΩΜΕΝ ΤΗ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙ».

του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - καθηγητού

«Πάσχα το τερπνόν΄ Πάσχα Κυρίου Πάσχα΄ Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλε». Με αυτούς τους υπέροχους και πανηγυρικούς στίχους ο θεσπέσιος υμνογράφος της Αναστάσεως αναγγέλλει στους πιστούς την έλευση της πλέον λαμπρής και ευφρόσυνης εορτής της Εκκλησίας μας. Σύμπας ο άγιος λαός του Θεού, ο «ευσεβής και φιλόθεος», όπως τον αποκαλεί ο ιερός Χρυσόστομος, «εν ενί στόματι και μια καρδία», με δάκρυα χαράς στα μάτια, υμνεί τον Αναστάντα εκ νεκρών και νικητή του θανάτου, Κύριο Ιησού Χριστό. Με αισθήματα βαθύτατης συγκίνησης και απέραντης αγαλλίασης κατακλύζει τους λαμπροστόλιστους και ολόφωτους ναούς για να εορτάσει τη Θεία Έγερση και να απολαύσει τον ανείπωτο πλούτο της χρηστότητας του Κυρίου. Σπεύδει για να εορτάσει τον πιο σπουδαίο θρίαμβο, την πιο μεγάλη και απερίγραπτη νίκη της ανθρώπινης ιστορίας: Τον θάνατο του θανάτου μας!

Ύστερα από μια μακρά πνευματική και σωματική άσκηση και πορεία, κατά την οποία γίναμε κοινωνοί των σωτηριωδών Παθημάτων του Κυρίου και Λυτρωτή μας Χριστού. Ύστερα από μια οντολογική μετοχή «εις τον θάνατον αυτού» (Ρωμ.6,4) προσερχόμεθα «λαμπαδηφόροι, τω προϊόντι Χριστώ εκ του μνήματος» για να «συνεορτάσωμεν ταις φιλεόρτοις τάξεσι, Πάσχα Θεού το σωτήριον». Αφήνουμε πια την κατήφεια και την κατάνυξη της αγίας Εβδομάδος των Παθών και σπεύδουμε «αγαλλομένω ποδί» να συμμετάσχουμε της άφατης πασχαλινής πανδαισίας, να λαμπρυνθούμε και να πανηγυρίσουμε, να απολαύσουμε υπερβαλλόντως «του συμποσίου της πίστεως».

Πάσχα σημαίνει διάβαση, λύτρωση, σωτηρία. Όπως ο παλαιός λαός του Θεού, ο Ισραήλ, σώθηκε, χάρις στη θαυμαστή βοήθεια του Θεού, από την φαραωνική τυραννία, έτσι και ο νέος λαός του Θεού, οι πιστοί από όλες τις φυλές του κόσμου, σώθηκαν από τη νοητή φαραωνική τυραννία της αμαρτίας και πέρασαν στην εν Χριστώ πραγματική ελευθερία της χάριτος του Θεού. Το ιουδαϊκό Πάσχα υπήρξε τύπος του χριστιανικού Πάσχα. Εκείνο υπήρξε μια στενή εθνική και συνάμα θρησκευτική εορτή, ανάμνηση ενός εθνικοαπελευθερωτικού γεγονότος, ενός μικρού λαού. Το χριστιανικό Πάσχα είναι ο λαμπρότατος εορτασμός της πανανθρώπινης απελευθέρωσης από τον πιο τυραννικό και ανίκητο δυνάστη, τον άρχοντα του κόσμου τούτου, διάβολο και τον πικρό και αναπόφευκτο θάνατο.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δέχτηκε να γίνει ο Ίδιος, με τη θέλησή Του, απολυτρωτική θυσία. Να γίνει ο νοητός «ενιαύσιος αμνός», το «άμωμο ιερείο» του νέου Πάσχα, προκειμένου να νικηθεί ο νοητός Φαραώ, ο διάβολος, να καταργηθεί το κράτος του θανάτου και να γίνει η καταλλαγή του ανθρωπίνου γένους με το Θεό (Εφ.2,13). Δι’ αυτής της υπερτάτης θυσίας «εκ της φθοράς το ημέτερον γένος ανακληθέν προς αιωνίαν ζωήν μεταβέβηκεν».

Η λαμπροφόρος Ανάσταση του Κυρίου υπήρξε νομοτελειακή, αυτό που δε μπορούσε να προβλέψει ο παμφάγος Άδης, προσωποποιημένος στο έχθιστο πρόσωπο του Σατανά. Η πηγή της ζωής, η όντως ζωή, καθ’ ότι «εν αυτώ ζωή ην» (Ιωάν.1,4) ήταν αδύνατο να κρατηθεί δέσμια των αιωνίων νοητών δεσμών του Άδη. Έτσι η ψυχή του Κυρίου «σπαράττουσα άμφω γαρ δεσμούς του θανάτου και Άδου», και αφού ενώθηκε ξανά με το άχραντο σώμα Του, ανέστη θριαμβευτικά. Ο απόστολος Παύλος διακηρύσσει πανηγυρικά: «Χριστός εγερθείς εκ νεκρών, ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ.6,9). «Σήμερον ο Κύριός μας Χριστός έσπασε τις χάλκινες πύλες και εξηφάνισε και αυτόν τον θάνατον» τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος. Και συνεχίζει: «Διατί όμως λέγω τον θάνατον; Και αυτό το

όνομά του ακόμη άλλαξε. Δεν ονομάζεται πλέον θάνατος, αλλά κοίμησις και ύπνος»!

Οι σωτήριες δωρεές που απορρέουν από την Ανάσταση του Κυρίου είναι ανεξάντλητες. Η Θεία Έγερση είναι η ακένωτη πηγή των δωρεών και των ευλογιών του Θεού. Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, το γεγονός της Αναστάσεως αποτελεί την πεμπτουσία ολοκλήρου του χριστιανικού οικοδομήματος. Στην αντίθετη περίπτωση «ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών. Ευρισκόμεθα δε και ψευδομάρτυρες του Θεού, ότι εμαρτυρήσαμεν κατά του Θεού ότι ήγειρε τον Χριστόν, ον ουκ ήγειρεν, είπερ άρα νεκροί ουκ εγείρονται΄ ει γαρ νεκροί ουκ εγείρονται, ουδέ Χριστός εγήγερται. Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών΄ ότι εστέ εν ταις αμαρτίαις υμών. Άρα και οι κοιμηθέντες εν Χριστώ απώλοντο. Ει εν τη ζωή ταύτη ηλπικότες εσμέν εν Χριστώ μόνον, ελεεινότεροι πάντων ανθρώπων εσμέν» (Α΄Κορ.15,15-19). Με άλλα λόγια Χριστιανισμός, χωρίς το θεμέλιο της πίστεως στην Ανάσταση του Χριστού, είναι όχι μόνον ανωφελής στην ανθρωπότητα, αλλά ακόμη και επιζήμιος! Η σχολαστική και ορθολογιστική θεώρηση της χριστιανικής πίστεως στην Ανάσταση οδηγεί σε τραγικά αδιέξοδα, απογυμνώνει τον Χριστιανισμό από την απολυτρωτική του δύναμη και τον υποβιβάζει και εξισώνει με τις άλλες θρησκείες του κόσμου, οι οποίες ικανοποιούν μόνο το «θρησκευτικό συναίσθημα» των οπαδών τους. Οικτρή απόδειξη όλων αυτών όλα τα τραγικά αδιέξοδα του δυτικού νοησιαρχικού ανθρώπου, τα οποία οφείλονται κατά κύριο λόγο στην άρνηση της Αναστάσεως και εν γένει στην απόρριψη της εν Χριστώ απολυτρώσεως.

Εμείς οι ορθόδοξοι πιστοί, ακολουθώντας την βιβλική και αγιοπατερική θεολογία και παράδοση, στηρίζουμε την πίστη μας στο ασάλευτο βάθρο της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Έχουμε ως εφαλτήριο στη ζωή μας την ελπιδοφόρα αρχή: «Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο … εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται» (Α΄κορ.15,20,22). Ολόκληρη η βιωτή μας κινείται γύρω από το νοητό άξονα της Αναστάσεως. Η γέννησή μας, ο τρόπος της ζωής μας, η νοοτροπία μας, η λατρεία μας, ακόμα και θανή μας, που για μας είναι προσωρινή κοίμηση, προσδιορίζονται και επηρεάζονται άμεσα από το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου και τη μελλοντική εν Χριστώ προσωπική μας ανάσταση. Έτσι τίποτε πια δε μας φοβίζει, αφού νικήθηκε ο θάνατος, ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Όλα τα άλλα εμπόδια και οι δυσκολίες της ζωής μας προσπερνιούνται με αίσθημα αισιοδοξίας. Η απελπισία και η κατήφεια είναι ίδιον των απίστων, αυτών που δεν έχουν ελπίδα αναστάσεως, όλων εκείνων που αρνούνται την Ανάσταση του Λυτρωτή μας και φορτωμένοι εωσφορικό εσμό, περιχαρακώνονται στην υποκειμενική τους διανοητική αυτάρκεια.

Για όλους αυτούς τους λόγους σκιρτούμε από χαρά και ουράνια αγαλλίαση την αγία ημέρα της Εγέρσεως του Λυτρωτή μας Χριστού. Εορτάζουμε και δοξάζουμε την πανένδοξη Ανάσταση του Κυρίου μας και πανηγυρίζουμε προκαταβολικά για τη δική μας μελλοντική ανάσταση και την είσοδό μας στην ατέρμονη Βασιλεία του Θεού. Ομολογούμε, με τον πιο δυναμικό τρόπο, την πίστη μας στον μοναδικό Σωτήρα και Λυτρωτή μας Αναστάντα Κύριο και διαλαλούμε το μήνυμα της Αναστάσεως, για να φτάσει σε κάθε ανθρώπινη καρδιά, ως τα πέρατα του κόσμου και τα έσχατα της ιστορίας. Ψάλλουμε, αναρίθμητες φορές, με δάκρυα χαράς στα μάτια και παλλόμενη από συγκίνηση καρδιά, τον νικηφόρο παιάνα του Πάσχα, τον πιο νικηφόρο και ενθουσιώδη παιάνα, που ακούστηκε ποτέ από ανθρώπινα χείλη: «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος» !

Διαβάστε περισσότερα

Η Παννυχίδα της Αναστάσεως και ο Εσπερινός της Αγάπης στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και την μεγαλοπρέπεια που αρμόζει στην λαμπρή αυτή ημέρα, τελέστηκε η Παννυχίδα της Αναστάσεως του Κυρίου μας στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Μετά το «Δεύτε λάβετε Φως…» και την μετάδοση του Αγίου Φωτός, κλήρος και λαός με επικεφαλής τον Σεβασμιώτατο κατευθύνθηκαν στην εξέδρα που είχε τοποθετηθεί στον αύλειο χώρο του Καθεδρικού μας Ναού και εκφωνήθηκε η Πασχάλιος Ποιμαντορική Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου από τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Πειραιώς, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και προϊστάμενο του Καθεδρικού μας Ναού Αρχιμανδρίτη Δανιήλ Ψωίνο. Στην συνέχεια, μετά την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ ανήγγειλε το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως, ψάλλοντας το «Χριστός Ανέστη».

Ακολούθως τελέστηκε η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, Ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς, ο οποίος ανέγνωσε τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Ευλόγησε τα ωά, τα οποία έλαβαν από τα χέρια του μαζί με τις ευχές του οι πιστοί, στο τέλος της Αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι για δεύτερη χρονιά, η τοπική μας Εκκλησία υποδέχθηκε το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, το Άγιο Φως στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς, προεξάρχοντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Σήμερα Κυριακή του Πάσχα, το πρωί τελέστηκε ο Εσπερινός της Αγάπης, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, όπου το Ιερό Ευαγγέλιο διαβάστηκε σε έξι γλώσσες.

Ακολουθεί σχετικό video από τον Αναστάσιμο παιάνα, έτσι όπως μεταδόθηκε απευθείας από την τηλεόραση του MEGA.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό από την παννυχίδα της Αναστάσεως ΕΔΩ και από τον Εσπερινό της Αγάπης ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Εμείς πιστεύουμε στον Αναστάντα. Δεν πιστεύουμε σε έναν νεκρό άνθρωπο».

Προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε σήμερα, Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026, το πρωί η Ακολουθία του Εσπερινού της Αναστάσεως (πρώτη Ανάσταση) μετά της Θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αναφέροντας τη φράση του Αποστόλου Παύλου «Εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν…», μίλησε για το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου και την καθοριστική σημασία της για τη ζωή της Εκκλησίας και των πιστών.

Επεσήμανε πως ο άνθρωπος, από τη φύση του, αναζητά το θείο και το υπερβατικό. Ωστόσο, η χριστιανική πίστη δεν περιορίζεται σε μια γενική θρησκευτικότητα, αλλά στηρίζεται σε ένα ιστορικό και βιωματικό γεγονός: την Ανάσταση του Χριστού. Χωρίς αυτήν, η πίστη καθίσταται κενή περιεχομένου.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη μαρτυρία των Αγίων Αποστόλων, οι οποίοι, έχοντας προσωπική εμπειρία του Αναστάντος Χριστού, κήρυξαν με θάρρος την αλήθειά Του, φθάνοντας μέχρι και το μαρτύριο.

«Αυτόν τον λόγο δεν τον υπέγραψε μόνο ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος υπέρ του Αναστημένου Χριστού μαρτυρών, απεκεφαλίσθη εις την Ρώμη, αλλά και όλοι οι άλλοι Απόστολοι. Διήλθαν διά πυρός και σιδήρου για να κηρύξουν Ιησού Χριστόν Εσταυρωμένον και Αναστάντα», δηλαδή μία όχι ματαία πίστη, μία αληθινή πίστη», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως «όλοι γνωρίζουμε ότι ουδείς προτίθεται να πεθάνει και να βασανιστεί για ένα ψέμα». «Μόνο η αλήθεια κινεί τον άνθρωπο εις την υπερτάτη θυσία». «Οι Απόστολοι προσέρχονται στην οικουμενική ανθρωπότητα και στην Αγία μας Εκκλησία, μαρτυρούντες το γεγονός της Αναστάσεως, διότι έλαβαν πείρα, εμπειρία προσωπική του Αναστάντος και αυτό το θαύμα συνεχίζεται και θα συνεχίζεται έως της συντελείας των αιώνων», πρόσθεσε.

Σημειώνοντας ότι η εμπειρία της Αναστάσεως συνεχίζεται διαχρονικά μέσα στην Εκκλησία, έφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τους Αγίους, οι οποίοι μετέχουν στη ζωή του Αναστημένου Χριστού. Κάνοντας ειδική μνεία στους Αγίους Νεομάρτυρες της Λέσβου Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη, οι οποίοι μετά από αιώνες «κατέδειξαν τους τόπους όπου ήταν θαμμένα τα ιερά τους μαρτυρικά λείψανα», επιβεβαιώνοντας τη ζωντανή παρουσία της χάριτος του Θεού, υπογράμμισε πως «οι Άγιοι συνεχίζουν τη μαρτυρία των Αποστόλων και θα τη συνεχίζουν έως το τέλος της ιστορίας, διότι οι Άγιοι είναι αναστημένοι».

«Και τώρα η Αγία μας Εκκλησία ζει και πάλι, σήμερα, ένα σύγχρονο και συνεχές και αδιάπτωτο θαύμα», είπε στη συνέχεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, κάνοντας λόγο για «το θαύμα της αφής του Αγίου Φωτός στο Θεοδόχο και Ζωοποιό Τάφο του Σωτήρος Χριστού» στα Ιεροσόλυμα ως διαρκή επιβεβαίωση της Αναστάσεως. Τόνισε πως αποτελεί ένα γεγονός που βιώνεται κάθε χρόνο από τους πιστούς και αποτελεί σημείο της ζωντανής παρουσίας του Θεού στον κόσμο.

«Εκεί ο Ορθόδοξος Πατριάρχης και μόνον θα προσέλθει και θα λάβει από τον Πανάγιο Θεό το Άκτιστο Θείο Φως της Αναστάσεως» σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας με έμφαση πως το Άγιο Φως «ευλογείται δι’ ακαΐας». «Αυτό το Άκτιστο Φως δεν εξέρχεται σε μέλη που δεν ανήκουν στο σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», σημείωσε, τονίζοντας πως «δεν εξέρχεται ούτε στους Ρωμαιοκαθολικούς, ούτε στους Προτεστάντες, ούτε στους Αντιχαλκιδονίους» και υπενθυμίζοντας παράλληλα το ιστορικά καταγεγραμμένο γεγονός που συνέβη τον «16ο αιώνα όταν οι Αρμένιοι δωροδόκησαν τον Τούρκο Διοικητή για να αποκλείσει τον Ορθόδοξο Πατριάρχη από της αφής του Αγίου Φωτός και να επιτελέσει το έργο αυτό ο Αρμένιος Πατριάρχης», ο οποίος προσήλθε δεόμενος επί ώρες χωρίς, ωστόσο, να λάβει κάτι, σε αντίθεση με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη ο οποίος βρισκόταν έξω από τον Ναό, προσευχόμενος μετά δακρύων. «Τότε συνέβη το γεγονός ότι το Άγιο Φως εξήλθε, κατά τρόπον θαυμαστό από τον αριστερό πεσσό όπου φαίνεται μέχρι και σήμερα και εις τους αιώνας των αιώνων», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας πως «Το Άγιο Φως είναι η επιβεβαίωση της Αναστάσεως τώρα, σε κάθε ώρα, σε κάθε μετρητή στιγμή, στο σήμερα».

«Εμείς πιστεύουμε στον Αναστάντα. Δεν πιστεύουμε σε έναν νεκρό άνθρωπο, σοφό, άξιο, μεγάλο Άγιο, αλλά σε έναν ζώντα, ο οποίος μας χαρίζει την εμπειρία της ζωής Του για να γίνει και δική μας ζωή» είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος σε όλους «Καλή Ανάσταση!».

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε για μία ακόμη φορά την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες του, στον ειδησεογραφικό όμιλο Alter Ego Media, στον τηλεοπτικό δίαυλο του Mega και στο ONE και ιδιαίτερα στον κ. Ευάγγελο Μαρινάκη, τον μεγάλο ευεργέτη της Μητροπόλεως και της πόλεως του Πειραιά, για την τηλεοπτική αναμετάδοση των Ιερών Ακολουθιών της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος στα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Θυμίζουμε ότι σήμερα, Μεγάλο Σάββατο, από τις 23:50 έως τις 00:10 η τηλεόραση του MEGA θα μεταδώσει την Ακολουθία της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

Ακολουθεί απόσπασμα από τη στιγμή που εψάλη το «Ανάστα ο Θεός», video με το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου και η Αναστάσιμη Ποιμαντορική του Εγκύκλιος.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Πασχάλιος Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2026

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ Ι.ΚΛΗΡΟ & ΤΟΝ ΕΥΣΕΒΗ ΛΑΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

Ἀδελφοί, Συλλειτουργοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

«Τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν καί φωτίσαντα τά πάντα δεῦτε προσκυνήσωμεν».

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἑορτή πλημμυρισμένη μέ ὁλόλαμπρο φῶς. Καί ἀκτινοβολεῖ κύματα φωτός πρός ὅλες τίs κατευθύνσεις τnς οἰκουμένης. «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία. Καί ὁ Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός συμπληρώνει: «Αὔτη ἡ τῆς Ἁγίας Κυριακῆς λαμπρά καί φαεσφόρος ἡμέρα, ἐν ᾗ τό ἄκτιστον φῶς σωματικῶς, ἐκ τάφου πρόεισιν (προβάλλει) ὡς νυμφίος ὡραῖος τῷ κάλλει τῆς ἀναστάσεως».

Μέ τήν Ἀνάσταση, ὁλόκληρη ἡ κτίση ἀποκτᾶ νέο φῶς. Τό ἔρεβος τῆς ἁμαρτίας, τά σκότη τnς ἀδικίας, τοῦ μίσους, τοῦ ψεύδους, τοῦ θανάτου ὑποχωροῦν ἐμπρός στόν θρίαμβο τοῦ Ἀναστάντος. Ὅπως συνοψίζει ἡ θεία Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου: Ὁ Χριστός, «ἀναστάς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καί ὁδοποιήσας πάσῃ σαρκί τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασιν, καθότι οὐκ ἦν δυνατόν κρατεῖσθαι ὑπό τῆς φθορᾶς τον ἀρχηγόν τῆς ζωῆς, ἐγένετο ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, ἵνα αὐτός τά πάντα ἐν πᾶσι πρωτεύων». Αὐτό τό μοναδικό Γεγονός ἑορτάζουμε σήμερα.

Ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός διακήρυξε ὅτι «Φῶς εἰμί τοῦ κόσμου» (Ἰω. 9:5). Ἡ ἀναλογία εἶναι προφανής. Τό φῶς εἶναι ἐκεῖνο πού ἀποκαλύπτει καί ἀναδεικνύει τήν ὑπέροχη ποικιλία των χρωμάτων τῆς δημιουργίας. Χωρίς το φῶς, ὅλη ἡ κτίση βυθίζεται σέ σκότη παγερά, θανατηφόρα. Χωρίς αὐτό, δέν ὑπάρχει ζωή. Τό ὁλόλευκο φῶς τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ ἀποκαλύπτει τό πνευματικό κάλλος, τήν ὡραιότητα τοῦ σύμπαντος. Καί προσφέρει πλήρωμα ζωῆς, πού προεκτείνεται στήν αἰωνιότητα.

Ὁ νέος πλοῦτος τῶν γνώσεών μας σχετικά μέ τό φυσικό φῶς, τό «κτιστό φῶς» (κατά τή θεολογική ὁρολογία) διευρύνει ἀκόμη περισσότερο τούς συμβολισμούς καί τίς ἐκπληκτικές ἐπιδράσεις τοῦ πνευματικοῦ φωτός στόν κόσμο. Τό φυσικό φῶς, γενικά, εἶναι πολύ οἰκεῖο, ἀλλά συγχρόνως ἀκατανόητο. Παρομοίως, ὁ Ἀναστάς Χριστός παραμένει γνωστός καί οἰκεῖος, σύγχρόνως ὅμως εἶναι ἀπερινόητος καί ἀπρόσιτος ὡς πρός τή θεία Του φύση. «Ὁ Θεός καλεῖται φῶς ὄχι ὡς πρός τήν οὐσίαν ἀλλά ὡς πρός τήν ἐνέργειά Του» (Ἁγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς).

Δέν ἀρκεῖ ὅμως νά ἀτενίζουμε δοξολογικά τόν ἀναστάντα Χριστό. Ἡ Ἐκκλησία προτρέπει τόν καθένα μας νά προσλάβει προσωπικά τό ἀναστάσιμο φῶς. «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνέσπερου φωτός». Γιά νά φωτισθοῦν τά πρόσωπα καί οἱ καρδιές μας, πού συχνά σκοτεινιάζουν ἀπό τή μελαγχολία καί τήν κατάθλιψη. Μέ μιά προϋπόθεση πάντοτε: Νά ἐπιμένουμε «τῇ πίστει τεθεμελιωμένοι καί ἑδραῖοι καί μή μετακινούμενοι ἀπό τῆς ἐλπίδος τοῦ Εὐαγγελίου» (Κολ. 1:23). Ἀνάλογα μέ τή δεκτικότητα πίστεως, ὁ καθένας μας ἀπορροφᾶ καί χαίρεται τό ζωογόνο πασχαλινό φῶς.

«Ὅσο περισσότερο προχωροῦμε πρός τήν κάθαρση, τόσο πιό πολύ Τό βλέπουμε (τό Θεῖο Φῶς) -ἐξηγεῖ ὁ Ἁγ. Ἰωάνvnς ὁ Δαμασκηνός- καί ὅσο περισσότερο Τό ἀτενίζουμε, τόσο πιό πολύ Τό ἀγαποῦμε καί ὅσο περισσότερο Τό ἀγαπήσουμε, τόσο πιό πολύ Τό ἀντιλαμβανόμαστε. Αὐτό μας ἀποκαλύπτεται καί γίνεται ἀντιληπτό καθώς λίγο διαχέεται πρός τά ἔξω». («Ὅσον ἄν καθαρώμεθα, φανταζόμενον, καί ὅσον ἄν φαντασθῶμεν, ἀγαπώμενον, καί ὅσον ἄν ἀγαπήσωμεν αὖθις νοούμενον· αὐτό ἑαυτοῦ θεωρητικόν τε καί καταληπτικόν ὀλίγον τοῖς ἔξω ἐκχεόμενον»).

Ἄς ἀπολαύσουμε, λοιπόν, στά βάθη τῆς ψυχῆς μας, προσωπικά, τό πάλλευκο πασχαλινό φῶς. Τό Πάσχα δέν εἶναι κάτι πού περιορίζεται στό παρελθόν· εἶναι Γεγονός πού ἀδιάκοπα ἀνανεώνει.

Καί στή συνέχεια, ἀδελφοί μου, ἄς μεταφέρουμε το φῶς Του, ὅπως μεταδίδουμε τό ἀναστάσιμο φῶς στή σβησμένη λαμπάδα τοῦ πλησίον, στό ἄμεσο ἤ εὐρύτερο συγγενικό, κοινωνικό περιβάλλον. Καί ἀκόμη, ἄς συμβάλουμε στό χρέος τῆς Ἐκκλησίας γιά νά μεταδοθεῖ τό ἀναστάσιμο φῶς στίς πιό λησμονημένες καί ἀδικημένες γωνιές τῆς οἰκουμένης. Καθώς ἐπίσης, στά πολυφωτισμένα, μέ τεχνητό φῶς, πολυτελῆ καταλύματα, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἔνοικοί τους βιώνουν τό ἔρεβος τῆς προσωπικῆς μοναξιᾶς, τοῦ ἐσωτερικοῦ διχασμοῦ καί κενοῦ, βυθισμένοι στήν ὁλοσκότεινη νύκτα ἀνείπωτων παθῶν.

Ὁ Χριστός ἐπέμεινε ὅτι καί ὅσοι μένουν ἐν Αὐτῷ, οἱ ἀληθινοί μαθηταί Του, ὀφείλουν νά γίνουν «φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5:14). Ἡ λάμψη τοῦ δικοῦ Του πνευματικοῦ φωτός δέν συνδέεται μέ ἐκστατικές καταστάσεις· (νεοπλατωνικοῦ, ἰνδουιστικοῦ ἤ βουδιστικοῦ τύπου), ἀλλά μέ συγκεκριμένα ἔργα ἀγάπης. «Οὕτω λαμψάτω το φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν πατέρα ὑμῶν τον ἐν τοῖς oὐρανοῖς» (Ματθ. 5:16). Κάθε πιστός -ἰδιαίτερα σέ κρίσιμες ἐποχές, ὅπως ἡ σημερινή- ἔχει χρέος νά ἐκφράζει τήν πίστη του μέ ἔργα ἀγάπης πρός ὅλους ἀνεξαιρέτως, ἰδιαίτερα σέ ὅσους μαστίζονται ἀπό τήν ἀνέχεια, τόν πόνο καί τήν ἀπόγνωση. Τό ὁλόλαμπρο φῶς τῆς Ἀναστάσεως ἀφύπνισε τίς συνειδήσεις εὐγενῶν ψυχῶν σέ διάφορα μήκη καί πλάτη τῆς γῆς κατά τή διάρκεια τῆς ἱστορίας, γιά νά ἀγωνισθοῦν σθεναρά γιά τήν ἐλευθερία, τήν ἀλήθεια, τή συμφιλίωση, τήν ἀξιοπρέπεια τῶν ἀδικουμένων ἀνθρώπων.

Τό λευκό τοῦ φυσικοῦ φωτός ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, σύνθεση διαφόρων χρωμάτων. Καί τό πάλλευκο φῶς τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ ἀναλύεται σέ ποικίλους χρωματισμούς στή ζωή. Αὐτό, λοιπόν, τό φῶς, καλούμεθα νά τό ἀκτινοβολήσουμε στήν κοινωνία μας:

Φῶς εἰρήνης μέ τόν ἑαυτόν μας, μέ τούς γύρω μας, μέ τόν κόσμο ὁλόκληρο.

Φῶς δικαιοσύνης, ἀγωνιζόμενοι γιά μιά δίκαιη κοινωνία σέ τοπικό καί παγκόσμιο ἐπίπεδο.

Φῶς ἀλήθειας στή διερεύνηση τῆς ἱστορίας στήν ἀνάλυση τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητας.

Φῶς δημιουργικῆς πνοῆς, πού ἐνθαρρύνει τήν πρωτότυπη σκέψη στίς ἐπιστῆμες, στίς τέχνες καί στόν πολιτισμό.

Φῶς ἐλπίδος γιά τή συμφιλίωση ἀνθρώπων καί λαῶν.

Φῶς ἀγάπης, ὅπως τήν προσδιόρισε ὁ Χριστός καί ὅπως τήν βίωσαν ὅσοι Τόν ἀκολούθησαν μέ συνέπεια.

Φῶς ἀπό τό ἀνέσπερο πασχαλινό φῶς, πού ἀποκαλύπτει τήν τελική ὑπέρβαση τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτό τό ὁλόλευκο ἀναστάσιμο φῶς, μέ ὅλους τούς χρωματισμούς του, ἄς μᾶς ἀφυπνίσει κατά τή φετινή πασχαλινή περίοδο καί ἄς ὁδηγήσει, πιστούς καί ὀλιγόπιστους, σέ μιά νέα προσπάθεια γιά περισσότερη ἀλληλοκατανόηση, καταλλαγή, συναδέλφωση καί δημιουργική πορεία.

Εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν καρδιά νά γιορτάσουμε τό Πάσχα μέ ἀνανεωμένη τήν ἀγωνιστικότητα γιά μιά κοινωνία ἀλληλεγγύης καί συνευθύνης.

Χριστός Ἀνέστη ἀδελφοί μου! Ἡ βεβαιότητα αὐτή ἄς καταυγάζει τήν ὕπαρξή μας μέ ὁλόλευκο φῶς ἐλπίδος γιά τό παρόν καί τό μέλλον τό δικό μας, τοῦ τόπου μας, τοῦ κόσμου ὁλόκληρου.

Πάντως ἡ βιβλική λέξη «Πάσχα», πού ὅπως γνωρίζομε σημαίνει «πέρασμα» (ἀπό μιά κατάσταση σέ μιά ἄλλη) δέν θά μποροῦσε νά ἐκφράσει τό μυστήριο τῆς σωτηρίας ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἄν δέν ἐταύτιζε ὁ Πασχάλιος Κανόνας τῆς Ὑμνολογίας μας τόν ἴδιον τόν θυσιασθέντα Θεάνθρωπον Χριστόν μέ τήν λέξη «Πάσχα»!

Μέ ἄλλα λόγια, τό Πάσχα δέν εἶναι χρόνος μήτε τρόπος Ἑορτῆς. Ὁ ἴδιος ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ὁ θανῶν καί ἀναστάς ὑπέρ πάντων ἀνθρώπων, ὀνομάζεται «Πάσχα»: «Πάσχα Χριστός ὁ λυτρωτής»!

Αὐτός ἀκριβῶς εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐπισημαίνει πρός ὅλους τούς πιστούς τήν ἄμεση σχέση πού ἔχει τό βάπτισμα μας μέ τόν θάνατο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ: «Συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διά τοῦ βαπτίσματος εἰς τόν θάνατον, ἵνα ὧσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν διά τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6:4).

Ὅταν ὅμως ὁ Ἀπ. Παῦλος μας καλεῖ «νά περιπατήσωμεν ἐν καινότητι ζωῆς» δέν ὑποδεικνύει ἁπλῶς μιά εὐλαβέστερη ζωή μετά τό βάπτισμα. Ἡ διά τοῦ βαπτίσματος καινή ζωή, πού ὁπωσδήποτε προϋποθέτει τόν θάνατο τῆς προηγούμενης ζωῆς ἐν φιλαυτίᾳ, εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου «ζωή ἐν Χριστῷ». Γι’ αυτό καί μᾶς χαρίζεται, «διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός», ὁπότε καί μετέχομε τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, γενόμενοι «συγκληρονόμοι» τῆς βασιλείας Του.

Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Μέ θερμές Πατρικές εὐχές

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ Σ Α Σ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Η Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Σε κλίμα ιεράς κατανύξεως και συγκινήσεως, τελέστηκε σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, 10 Απριλίου 2026, η Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, η οποία μεταδόθηκε απευθείας από την τηλεόραση του MEGA.

Στην ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ πλαισιούμενος από τον ιερό κλήρο του Ναού.

Στην συνέχεια, στο κέντρο του Πειραιά και συγκεκριμένα στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου, συναντήθηκαν οι Επιτάφιοι του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς, του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος, Πολιούχου Πειραιώς, όπου προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της τοπικής Εκκλησίας και του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ απευθυνόμενος προς τους εκατοντάδες πιστούς οι οποίοι ακολούθησαν τους Ιερούς Επιταφίους, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Σήμερα λιτανεύουμε τη Ζωή των απάντων, τον Κύριον της δόξης, τον Αρχηγό και Τελειωτή Ιησού Χριστό, και η καρδιά μας, η σκέψη μας, ο νους μας περιπολεύουν στον ζωοπάροχο Τάφο, στον τάφο των ελπίδων, που μετέβαλε και μετεστοιχείωσε την ιστορία του κόσμου.Έως τότε κάθε τάφος ήταν και ένα τέλος, ένα τέλος φρικτό. Οι άνθρωποι ζούσαν με τον φόβο του θανάτου και έβλεπαν όλα τα όνειρα, όλες τις ψυχικές και σωματικές τους δυνάμεις να καταλύονται στον σκοτεινό τάφο. Νέοι και μεγαλύτεροι, όλοι ζούσαν μέχρι εκεί. Ήταν το όριο μεταξύ της ζωής και του τέλους. Θρησκείες ειδωλολατρικές και άλλες διατραγωδούσαν τον θάνατο ως το έσχατο τέλος, το ανεπίστρεπτο. Γιατί από αυτόν τον Τάφο, τρεις ημέρες μετά τον ενταφιασμό, ανέτειλε Ζωή, ανέτειλε ελπίδα, ανέτειλε υψίστη ευδαιμονία και βεβαιότητα. Ο Τάφος του Χριστού ευρέθη κενός και οι φοβισμένοι και τρομοκρατημένοι μαθητές, αυτοί που εγκατέλειψαν τον Διδάσκαλο τρέμοντας και φοβούμενοι, αυτοί που ο ένας Τον αρνήθηκε τρεις φορές και οι άλλοι Τον εγκατέλειψαν, εξήλθαν για να κηρύξουν το νέο μεγάλο θαύμα της ζωής· ότι ανέτειλε εκ του Τάφου Ζωή, ότι εορτάζουμε άλλη ζωή, άλλης απαρχής, της αιωνίου, ότι ήρθε επιτέλους η απελευθέρωση των ψυχών και των σωμάτων».

Σε άλλο σημείο Σεβασμιώτατος τόνισε: «Ο Νεκρός που σήμερα κηδεύουμε, μετά από τρεις ημέρες θα Αναστηθεί, θα συντρίψει το κράτος του θανάτου και θα είναι ο αληθής εγγυητής και της δικής μας αναστάσεως. Αυτή την αλήθεια, αυτή την πραγματικότητα, η Εκκλησία τη διασαλπίζει και την αποδεικνύει με τους Αγίους Της, γιατί κάθε τάφος Αγίου ανατέλλει τη ζωή, κατά τη μίμηση του μεγάλου Κυρίου της δόξης».

«Σήμερα κηδεύουμε την ελπίδα του κόσμου και γνωρίζουμε ότι μετά από τρεις ημέρες αυτός ο μεγάλος Νεκρός θα συνθλίψει το κράτος του θανάτου και θα χαρίσει σε όλους, για πάντα, ζωή. Προς αυτήν αναμένουμε και καλούμεθα όλοι να συντονίσουμε τη ζωή μας στο δικό Του θέλημα, να αποβούμε μιμητές του Χριστού στον τρόπο της αγάπης, της θυσίας και της συναναστάσεως. Να εμπνευστούμε όλοι από τον Τάφο του Κυρίου, από τον οποίο ανέτειλε η Ζωή άφθαρτη, η εγγύηση και της δικής μας αναστάσεως», υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος.

Κλείνοντας, εξέφρασε τις ευχαριστίες του στον Πρόεδρο του ομίλου «Alter Ego Media» και Μεγάλο Ευεργέτη της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και της πόλης του Πειραιά κ. Ευάγγελο Μαρινάκη για την απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση του MEGA, η οποία κάλυψε τόσο την Ακολουθία εντός του Καθεδρικού Ναού, όσο και την περιφορά του Ιερού Επιταφίου στο κέντρο του Πειραιά, μεταφέροντας το κλίμα κατάνυξης στα σπίτια των Ορθοδόξων, ανά τον κόσμο, Χριστιανών.

Στην Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς και στην Περιφορά του Επιταφίου, παρέστησαν εκπρόσωποι Πολιτικών, Πολιτειακών, Στρατιωτικών και Δικαστικών Αρχών, εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, της τοπικής Αυτοδιοίκησης, Συλλόγων και Φορέων της πόλης του Πειραιά.
Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα