Ειδήσεις που μας σοκάρουν. Εικόνες που μας πληγώνουν.
Νέους ανθρώπους μπλεγμένους σε πράξεις βίας, παραβατικότητας
και αδιεξόδων.
Και εύκολα γεννιέται μέσα μας ο θυμός. Η αγανάκτηση.
Το «πού πάμε;» και το «τι φταίει;». Κυρίως του «τι φταίει»…
Νομίζω πως εύκολα όλοι μας αντιλαμβανόμαστε ότι πίσω από
κάθε πράξη παραβατικότητας ΙΣΩΣ κρύβεται μια καρδιά ανήσυχη, μια ψυχή
που πονά, ένας νέος που δεν βρήκε νόημα, αγάπη, προσανατολισμό.
Ας μην γελιόμαστε… Όταν ο άνθρωπος — και ιδιαίτερα ένας νέος
άνθρωπος — απομακρύνεται από τον Θεό, δεν μένει απλώς «ουδέτερος». Μένει μόνος.
Και η μοναξιά αυτή γίνεται θυμός, φόβος, επιθετικότητα. Γίνεται ανάγκη να
ακουστεί έστω - δυστυχώς - και με λάθος, μη επιτρεπτούς τρόπους.
Ζούμε σε μια εποχή που μιλά πολύ για δικαιώματα, αλλά λίγο ή
σχεδόν καθόλου για ευθύνη. Μιλάμε όλοι μας πολύ για ελευθερία, αλλά ελάχιστα
για ουσιαστικό νόημα. Δεν κατανοούμε, όμως, ότι χωρίς τον Θεό η ελευθερία
εύκολα μετατρέπεται σε σύγχυση και η δύναμη σε βία.
Δεν θερίζουμε σήμερα τίποτε άλλο από τους καρπούς της
απομάκρυνσής μας από Εκείνον που είναι «πράος και ταπεινός τη καρδία». Από
Εκείνον που δίδαξε ότι η αληθινή δύναμη δεν είναι η επιβολή, αλλά η αγάπη.
Κοντά στον Θεό ο άνθρωπος βρίσκει αυτό που τόσο λείπει από
τους νέους μας: γαλήνη. Σταθερότητα. Σιωπή που θεραπεύει. Μια μεγάλη και
ορθάνοιχτη αγκαλιά (σαν αυτή του Πατέρα της παραβολής του ασώτου υιού) που δεν
προϋποθέτει επιτυχίες, εικόνα ή δύναμη.
Η Εκκλησία δεν είναι χώρος για τους «καλούς» και τους
«τακτοποιημένους». Είναι νοσοκομείο ψυχών. Και ίσως σήμερα, περισσότερο από
ποτέ, οι νέοι μας χρειάζονται αυτό το νοσοκομείο — όχι ως έλεγχο, αλλά ως
καταφυγή.
Ας προβληματιστούμε… μα κυρίως, πρώτα και πάνω από όλα… ας ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ…
Ας τους δείξουμε με τη ζωή μας ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Ότι
η ειρήνη δεν βρίσκεται στη σύγκρουση, αλλά στη σχέση. Όχι στην απομάκρυνση,
αλλά στην επιστροφή.
Γιατί μόνο όταν ο άνθρωπος ξαναβρεί τον Θεό, αρχίζει
σιγά-σιγά να ξαναβρίσκει και τον εαυτό του.
Και τότε, εκεί που σήμερα βλέπουμε σκοτάδι, μπορεί — με τη
Χάρη Του — να αρχίσει να χαράζει φως.
Αρκεί να το θέλουμε…
