Πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι πού λένε: Δὲν δέχομαι τὸ Χριστό, γιατὶ
μὲ θέλει δοῦλο. Εἶναι κάτι, πού πολλοὶ σκοντάφτουν στὸ σημεῖο αὐτό. Μὰ σὲ θέλει
ὁ Χριστὸς δοῦλο, ὅπως σὲ θέλει ὁ διάβολος; Δὲν μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἑρμηνεύσουν
τὴ δουλεία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴ δουλεία τοῦ διαβόλου. Ἡ δουλεία τοῦ διαβόλου εἶναι
τυραννικὴ καὶ ἔχει σκοπὸ νὰ βασανίζει τὸν ἄνθρωπο. Ἐνῶ στὸ Χριστό, ὁ ἄνθρωπος ἑκούσια
δουλώνεται, ὡς εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν φιλανθρωπία πού μᾶς ἔδειξε, ἀπελευθερώνοντὰς
μας ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ διαβόλου, καὶ μᾶς δόθηκε ἔτσι ἡ εὐκαιρία νὰ σωζόμαστε. Εἶναι
λοιπὸν πρὸς συμφέρον τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐξαρτιέται ἀπὸ τὸν
Χριστὸ καὶ ὁ ὄρος δοῦλος δὲν ἔχει τὴν αὐστηρὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, ὅπως τὴν ἑρμηνεύουμε
ἐμεῖς. Εἶναι δουλεία εὐεργετική.
✞ Ἱεροκήρυκας Δημήτριος
Παναγόπουλος